MOM

Το ντεμπούτο album των Αθηναίων prog metallers Mother of Millions, “Human” τους έφερε μετά από ένα μεγάλο διάστημα εσωστρέφειας και καλλιτεχνικών αναζητήσεων στο προσκήνιο της underground μουσικής πραγματικότητας της πρωτεύουσας αλλά και της υπόλοιπης  Ελλάδας. Έχοντας πραγματοποιήσει έναν –σημαντικό για την καριέρα τους- κύκλο ζωντανών εμφανίσεων και λοιπών προωθητικών ενεργειών, στρέφονται ξανά στα στουντιακά τους άδυτα, για την ηχογράφηση του δισκογραφικού διαδόχου του “Human”. Πριν από αυτό όμως, πραγματοποιούν μία ζωντανή εμφάνιση που συνδυάζει ήχο και εικόνα και που θα λάβει χώρο στον κινηματογράφο Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21), το Σάββατο 21 Μαρτίου του 2015. Με αφορμή αυτή τους την συναυλία, τους συναντήσαμε στον χώρο διεξαγωγής της και μιλήσαμε μαζί τους για μουσική, πολιτική και κινηματογράφο. Απολαύστε μία περιεκτική συνέντευξη με ένα από τα ανερχόμενα ονόματα της μουσικής Αθήνας.

Οι δυσκολίες της καθημερινότητας, όσο κι αν σε μεγάλο βαθμό εμπεριέχουν ακόμη και την έλλειψη δημιουργικού και ποιοτικού χρόνου, μοιάζουν να έχουν ωθήσει τους ανθρώπους προς τις τέχνες αντί να τους απωθήσουν από αυτές. Πώς αφουγκράζεστε εσείς αυτή τη πραγματικότητα και ποια είναι η σχέση της με τη πραγματικότητα των Mother of Millions;
Κώστας: Οι τέχνες είναι διέξοδος και δημιουργική διοχέτευση των δυσκολιών. Είναι αναπόφευκτο να υπάρχει αυτή η στροφή σε περιόδους κρίσης γιατί είναι πιο έντονη η ανάγκη του κόσμου γι’ αυτήν, είτε από τη σκοπιά του καλλιτέχνη, είτε από αυτή του θεατή-ακροατή. Οι Mother of Millions προσπαθούν να έχουν μια ορισμένη τοποθέτηση στο περιβάλλον αυτό, με μια κατεύθυνση που να ξεκαθαρίζει τις δυσκολίες αλλά και το ρόλο της τέχνης μέσα σε αυτές.
Πάνος: Είναι αλήθεια πως το άγχος της καθημερινότητας δρα σωρευτικά και επιβαρύνει ψυχικά και ψυχολογικά των καθένα από εμάς. Θεωρώ πως η γοητεία της μουσικής ταυτίζει, προβληματίζει, αποφορτίζει, ταξιδεύει και ενισχύει συναισθήματα, απελευθερώνει δηλαδή καταστάσεις και διαδικασίες που καταστέλλονται από την γκρίζα ρουτίνα της καθημερινότητας.
Μάκης: Η κρίση και η τέχνη έχουν σχέση διαλεκτική. Μια σχέση η οποία σε κανένα επίπεδο δεν είναι συγκρουσιακή, τουναντίον είναι δημιουργική πυροδοτώντας κατά κάποιο τρόπο τόσο την καλλιτεχνική δημιουργία όσο και έμπνευση. Το “Human” είναι μια τέτοια δήλωση. Γεμάτο έντονα κοινωνικοπολιτικά ερωτήματα τα οποία οδηγούν στο συμπέρασμα του ομότιτλου κομματιού.

Εσάς ποιες είναι οι επαγγελματικές σας δραστηριότητες και πως αυτές συνδυάζονται με την ύπαρξή σας σε ένα ενεργό δισκογραφικά και συναυλιακά σχήμα όπως οι Mother of Millions ή πως σχετίζονται με αυτήν;
Κώστας: Εργάζομαι σε ιδιόκτητο λογιστικό γραφείο, και πρίν απ’αυτό σαν DJ, οπότε τα ωράρια μου είναι, κατά μια έννοια, ευέλικτα και προσαρμόσιμα στο πρόγραμμα της μπάντας. Ένα συγκρότημα σήμερα είναι ένας αχόρταγος οικονομικός βρυκόλακας, οπότε μέχρι να γίνουν οι Mother of Millions μια ανεξάρτητη οικονομικά οντότητα – να ένας μεγαλεπίβολος αλλά ρεαλιστικός πρώτος στόχος- υπάρχει μια σχέση αφαίμαξης.
Πάνος: Η δουλειά μου είναι προγραμματιστής Η/Υ και δραστηριοποιούμαι στο ελεύθερο επάγγελμα. Αυτό μου δίνει την δυνατότητα να είμαι λίγο πιο ευέλικτος στους χρόνους μου όσον αφορά την μπάντα. Παράλληλα οι όποιες γνώσεις και εμπειρία έχω πάνω στο αντικείμενο μου θεωρώ πως συμβάλουν θετικά στον επικοινωνιακό τομέα καθώς και στο στήσιμο και διαχείριση της «ψηφιακής παρουσίας» του συγκροτήματος.
Μάκης: Εγώ εργάζομαι σαν μηχανικός αεροσκαφών. Μια δουλειά επίπονη, απαιτητική και ιδιαίτερα ανθυγιεινή. Παρ’όλα αυτά προσπαθώ να μην στερώ χρόνο από τις αυξημένες υποχρεώσεις των Mother Of Millions, νομίζω με επιτυχία.

Ποια η σχέση σας με τον όρο “progressive rock / metal”. Αναφέρεται πάντα σε κάτι που όντως είναι προοδευτικό, όπως υποδηλώνει το όνομά του ή είναι άλλο ένα μουσικό generic term; Σαν άνθρωποι είστε προοδευτικοί;
Κώστας:  Όταν ξεκίνησε, ο όρος progressive, είχε να κάνει με ανθρώπους που καταπιάστηκαν με το rock αλλά είχαν μεγαλύτερο εύρος μουσικών αναφορών, κάτι που αντανακλάται στο ηχητικό αποτέλεσμα. Οι ταμπέλες στη μουσική, και η θέσπιση τίτλων για τα ρεύματα συνολικά στις τέχνες, εξυπηρετεί τον κόσμο να γίνεται κατανοητός όταν κάνει μια αναφορά, και τους καλλιτέχνες να αυτοπροσδιορίζονται. Οι εμμονές με το χαρακτηρισμό τελικά σε οδηγούν σε ένα είδος hipster συντηρητισμού, πιο επικίνδυνου και εκνευριστικού από τον original.
Μάκης: Δεν θα μπορούσα ποτέ να περιορίσω  τα μουσικά μου ακούσματα στον στενό όρο ‘progressive’. Τουλάχιστον έτσι όπως πλασάρεται σαν generic term. Mου αρέσει μέρος του, όπως μου αρέσει μέρος του classic rock ή του post metal. Δεν υπάρχουν νομοτέλειες στην μουσική. Η μόνη νομοτέλεια είναι ότι αν κάτι ειναι ωραίο. Είναι ωραίο.
Πάνος: Υπάρχουν φορές που ο όρος χρησιμοποείται για μπάντες που δημιουργούν κάτι ηχητικά και συνθετικά προοδευτικό αλλά επίσης και για συγκροτήματα που κάνουν διαγωνισμό τεχνικής κατάρτισης. Πολλές φορές επίσης χρησιμοποείται επειδή δεν υπάρχει κάποια άλλη ταμπέλα να κολλήσουμε σε μια μπάντα. Σημασία έχει η μουσική να είναι καλή και ελπίζουμε αυτό να βρίσκει σε εμάς ο κόσμος. Τώρα αν πιστεύουν ότι παίζουμε progressive ή crossover ή innovational rock / metal μικρή σημασία έχει. Σαν άνθρωπος δεν  ξέρω αν είμαι προοδευτικός. Σίγουρα πάντως είμαι ανήσυχος.

-ä-ü+¦+¦++++++

Εν τέλει τι σημαίνει πρόοδος στη μουσική και την τέχνη; Πρόοδος στην τέχνη σημαίνει και πρόοδος στην κοινωνία; Ποια η θέση σας για την σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα; Τι θα έπρεπε να αλλάξει για να μπορούμε ως κοινωνία να θεωρηθούμε προοδευτικοί;
Μάκης: Μεγάλο το θέμα που θέτεις. Ξέρεις η τέχνη έχει ευθύνη απέναντι στην έκβαση της κοινωνικής πραγματικότητας. Σαν μέσο πίεσης, αμφισβήτησης και τελικά σαν ένα από τα μέσα επαναπροσδιορισμού αυτής. Με ενοχλεί ο νεορεαλισμός. Με ενοχλεί ο ρεαλισμός της μιζέριας και του πεσιμισμού, ο ρεαλισμός ότι τίποτα δεν αλλάζει. Πιστεύω ότι όλα αλλάζουν. Εγώ αλλάζω. Ίσως και εσύ. Οπότε η καλύτερη φράση που θα μπορούσε να αποτυπώσει την στάση μου απέναντι στην κοινωνία προέρχεται από ένα στίχο των Mother of Millions “question the process, ask the reason why”.
Πάνος: Ναι, στο “Human” υπάρχει η φράση “Question the process, ask the reasons why”. Ο στίχος αυτός συνοψίζει το τι θεωρώ προσωπικά πρόοδο και το πως αυτή μπορεί να επιτευχθεί. Η συνεχής αμφισβήτιση παγιωμένων απόψεων, η θέληση για εύρεση απαντήσεων σε ερωτήματα και το πάθος για αναζήτηση ασκούν το νου και σε γεμίζουν με ένα αίσθημα ολοκλήρωσης. Είναι σαν να εκπληρώνεται ο σκοπός της ύπαρξής σου. Για να συμβαδίζει η πρόοδος στην τέχνη με την πρόοδο στην κοινωνία θα πρέπει η τέχνη να μην είναι αποστασιοποιημένη από την κοινωνία. Το ίδιο ισχύει και αντίστροφα.
Κώστας: Ο προοδευτικός προβληματισμός στην τέχνη δεν σταματάει με τον ίδιο τρόπο που δε σταματάει στην κοινωνία. Μόνο μια προοδευτική στροφή της κοινωνίας, με όρους κινήματος όμως, μπορεί να απεμπλέξει και την τέχνη από τη δεδομένη της στράτευση. Και προοδευτική θεωρώ τη στροφή εκείνη που απεμπλέκει τον άνθρωπο από τις σχέσεις εκμετάλλευσης που ορίζονται από το εκάστοτε κοινωνικοοικονομικό σύστημα. Μία αλλαγή της οικονομικής βάσης που θα καταργήσει τις σχέσεις αυτές, όχι λογιστικά ούτε εντός πλαισίου, αλλά επαναστατικά, θα ξαναφέρει στο προσκήνιο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, θα φέρει στην επιφάνεια και την τέχνη που η εποχή έχει ανάγκη.

Human” είναι ο τίτλος του ντεμπούτο σας. Με εφαλτήριο αυτό, θα αναφερθώ στον αναγεννησιακό ουμανισμό, ο οποίος προώθησε την αποστασιοποίηση από το ως τότε επικρατές θεοφοβικό μοντέλο. Ποια είναι η δική σας σχέση με τα θρησκευτικά δόγματα; Πιστεύετε πως ο άνθρωπος είναι ή θα έπρεπε να είναι το κέντρο του σύμπαντος;
Μάκης: Δεν πιστεύω σε κανένα θρησκευτικό δόγμα. Δεν μπορώ να δεχθώ ότι εν έτει 2015 κάποιος πιστεύει ότι ένας παππούλης ειναι πανταχού παρών με το θεϊκό του σχέδιο και μας βλέπει. Αν όντως υπάρχει, το μόνο σίγουρο ειναι ότι δεν κάνει καλή δουλειά. Ο άνθρωπος ήταν, ειναι και θα ειναι υπεύθυνος για το εδώ το τώρα και το τότε. Σε αυτή την λογική πρέπει και να ειναι το κέντρο του χάος. Δεν πιστεύεις;
Πάνος:  Ένα βασικό πρόβλημα των θρησκευτικών δογμάτων μέσα στην ιστορία είναι ότι τις περισσότερες φορές χρησιμοποιήθηκαν από την άρχουσα τάξη για την χειραγώγηση των μαζών και τον περιορισμό της ανήσυχης φύσης του ανθρώπου. Θεωρώ πως η αναζήτηση του Θείου αποτελεί στοιχείο του ανθρώπινου πνεύματος αλλά ο τρόπος ταυτοποίησης δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί. Είναι περισσότερο βιωματική διαδικασία. Το ανθρωποκεντρικό μοντέλο μπορεί να λειτουργήσει αλλά χρειάζεται προσοχή να μην εξελιχθεί σε ύβρη. Πολλές φορές η αλαζονεία διαταράσει την ισορροπία.
Κώστας: Μπροστά στη δυσκολία του ανθρώπου διαχρονικά να αποδεχτεί το τελεσίδικο της ύπαρξης έψαξε για νοήματα άνευ ουσίας τα οποία όμως ιστορικά εξυπηρετούν όταν οργανώνονται σε κώδικες αξιών. Μ’ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Υπήρξαν εικαστικοί που ειρωνέυτηκαν την εκκλησία με πίνακες που η ίδια αξιοποίησε. Η Αναγέννηση δεν απέρριψε ολοκληρωτικά τη θρησκεία παρ’ ολα αυτά και δε θα μπορούσε. Ένα επίτευγμα της εποχής ήταν πως άρχισε να αποδεικνύεται πως η ύπαρξη δεν είναι τελεσίδικη αν ξεφύγεις από μεταφυσικές και μάλλον ματαιόδοξες θεωρήσεις. Ο άνθρωπος απελευθερωμένος είναι το κέντρο του σύμπαντος. Είναι το μοναδικό ον που έχει συνείδηση του εαυτού του, που εκλογικεύει τα ένστικτά του και που εργάζεται συνειδητά και όχι από φυσική επιλογή. Απλά προς το παρόν ζούμε την προϊστορία μας.

Αν ο –μέγας ανθρωπιστής- Leonardo Da Vinci είχε μπάντα, ποια πιστεύετε πως θα ήταν (από τις γνωστές μπάντες της σύγχρονης ή και λιγότερο σύγχρονης μουσικής πραγματικότητας);
Κώστας: Πολιτισμικό σοκ! Θα πω μια μίξη του Richie Havens να τραγουδάει το Freedom στο Woodstock και των Kraftwerk.
Μακης: Οι Μeshuggah!
Πάνος: Ο Da Vinci θα μπορούσε άνετα να συνυπάρχει με τους Gilmour, Water, Mason και Wright οπότε θεωρώ ότι η απάντηση στο ερώτημά σου είναι οι Pink Floyd. Πιστεύω πως αντιπροσωπεύουν απόλυτα την έννοια την μουσικής προοδευτικότητας. Επίσης, για κάποιο περίεργο λόγο μου είναι πολύ οικεία η εικόνα του Da Vinci να κάνει κάποιο σόλο στο Echoes.

Στις 21 Μαρτίου ετοιμάζετε μια εμφάνιση στον κινηματογράφο Τριανόν. Εν τω μεταξύ θα χαρακτήριζα τη μουσική σας και κινηματογραφική εκτός των άλλων. Ποια η σχέση εσάς των ιδίων με τον κινηματογράφο, αλλά και με την εικόνα γενικότερα;
Κώστας: Τη σχέση με την κινούμενη εικόνα την επιδιώκουμε σαν μπάντα και την οραματιζόμαστε πιο έντονη στο μέλλον. Εξ’ ου και η επιλογή του χώρου.  Η προσωπική μου αντιμετώπιση στον κινηματογράφο είναι εξίσου λατρευτική με τη μουσική. Είναι τέχνες αλληλένδετες άλλωστε και το όραμά μας είναι η χρήση της εικόνας να υπηρετεί τη μουσική με τον τρόπο που αυτό γίνεται αντίστροφα στον κινηματογράφο.
Πάνος: Πρέπει να ομολογήσω ότι η σχέση μου με τον κινηματογράφο δεν είναι ιδιαίτερη, αλλά εκτιμώ μια ταινία όταν έχει κάτι να πει και θέτει κάποιου προβληματισμούς. Με ελκύει περισσότερο η στατική εικόνα δηλ ζωγραφική και φωτογραφία. Θεωρώ την εικόνα πιο μυστηριακή.
Μάκης: Μεγάλωσα σε σπίτι όπου οι τέχνες είχαν την τιμητική τους. Οπότε η επαφή μου με τις τέχνες ήταν σχεδόν μοιραία.  Με ελκύει η εικόνα όπως θα  με έλκυε  μια μουσική σύνθεση. Λατρεύω την ζωγραφική και ιδιαίτερα το ρεαλιστικό ρεύμα. Γενικά όλες οι τέχνες αν έπρεπε να βγάλω ένα συμπέρασμα άγουν την νόηση σε καινούργια μονοπάτια καινούργιες οδούς.

_DSC5192

Με ποια ταινία θα παραλληλίζατε τους Mother of Millions και τη μουσική τους;
Κώστας: Η ερώτηση έχει φοβερό ενδιαφέρον για το πώς βλέπει -η λέξη στην κυριολεξία της- ο καθένας μας την μπάντα. Κινδυνεύοντας να μπλέξω την “πραγματικότητα”, με ευσεβείς πόθους αλλά και προσωπικό γούστο, θα απαντήσω το Λαβύρινθο του Πάνα, για την ιστορική τοποθέτηση της ταινίας, την ατμόσφαιρα και την αισθητική της.
Πάνος: Την μουσική μας είναι δύσκολο να την συσχετίσω με κάποια ταινία, οπότε θα αποφύγω να απαντήσω. Τώρα την μπάντα και πάλι είναι δύσκολο, αλλά αυθόρμητα η πρώτη ταινία που έρχεται στο μυαλό είναι το Mulholland Drive του David Lynch. Κανείς δεν μπορεί να σου πει με σιγουρία τι γίνεται εκεί μέσα.
Μάκης: Αν θα μπορούσα να παραλληλίσω μια ταινία με τους Mother of Millions αυτή θα ήταν το “Κουρδιστό Πορτοκαλί” του Κιούμπρικ. Μου αρέσει ο τρόπος που ο θύτης μεταβάλλεται σε θύμα και ο τρόπος που παρουσιάζει την αποστεωμένη, διευθαρμένη και ανελεύθερη Αγγλική κοινωνία. Μου αρέσουν οι συμβολισμοί και τα νοήματα που υποβόσκουν χωρίς όμως να ειναι ξεκάθαρα δοσμένα.

Πείτε μου μια έντονη κινηματογραφική σας εμπειρία. Μία προβολή που απογοήτευσε ή ενθουσίασε απρόσμενα στη μεγάλη οθόνη ή ένα αξιοσημείωτο γεγονός που έλαβε χώρα σε μία κινηματογραφική αίθουσα.
Μάκης: Το κύμα του Ντένις Γκανσελ ήταν απίστευτη ταινία. Ιδιαίτερα τολμηρή θεματολογικά.
Κώστας: Υπάρχουν κάποιες ταινίες που σε καθηλώνουν με τρόπο που δικαιολογούν την παρουσία τους σε μεγάλη οθόνη. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι το “Only Lovers Left Alive” του Jarmusch, μιας καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας με ένα αισθητικό στίγμα που φλερτάρει με το φορμαλισμό αλλά μαγεύει και σε παρασύρει στον κόσμο του με αξιοσημείωτο τρόπο. Απογοητεύομαι από ταινίες τύπου Avatar, που όταν βγήκε την είδα σε 3D προβολή, που δεν έχουν τίποτα περισσότερο να  προσφέρουν από οπτικό αυνανισμό.
Πάνος: Θυμάμαι ότι είχα εντυπωσιαστεί ιδιαίτερα όταν είδα το Matrix. Εκείνη την περίοδο είχα αρχίσει τις σπουδές μου στην πληροφορική και η ταινία μου ταρακούνησε το κεφάλι καθώς είδα προεκτάσεις της επιστήμης μου που σε ένα (αρκετά) τραβηγμένο θεωρητικό πλαίσιο θα μπορούσαν να ισχύσουν. Φαντάσου ότι για κανά χρόνο ο χρωματικός συνδυασμός του IDE που έγραφα κώδικα ήταν μαύρο background με πράσινα γραμματάκια.

Live σε έναν κινηματογράφο, κάτι όμορφο και ανατρεπτικό. Σε ποιο άλλο «περίεργο» ή ασυνήθιστο μέρος θα θέλατε να έχετε την ευκαιρία να πραγματοποιήσετε ζωντανή εμφάνιση;
Μάκης: Κοίτα, δίνω μεγάλη έμφαση στο Τριανόν. Είναι ίσως από τα μεγαλύτερα live που έχουμε κάνει. Πιθανότατα και το ιδανικό μέρος για να παρουσιάσουμε το οπτικοακουστικό show που δίνουμε.
Πάνος: Tο live στο Τριανόν μας επιτρέπει να παρουσιάσουμε το “Human” με τον τρόπο που θέλουμε, δηλαδή να συνδυάσουμε την μουσική με την εικόνα. Η μοναδική φορά που το είχαμε ξανακάνει αυτό ήταν περίπου πριν ένα χρόνο, στην παρουσίαση του δίσκου, αλλά ένας κινηματογράφος σίγουρα σου δίνει την δυνατότητα για κάτι πιο εντυπωσιακό. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι όλα τα live μας θα πρέπει να γίνονται σε χώρους με τεράστιες οθόνες. Μπορούμε να παίξουμε οπουδήποτε υπάρχει κόσμος που θέλει να μας ακούσει, από  μεγάλα festival μέχρι μικρά club. Το καθένα έχει τη γοητεία του.
Κώστας: Νομίζω πως ο κινηματογράφος μεγιστοποιεί τις δυνατότητές μας να προβάλλουμε ολοκληρωμένα το έργο μας. Θα απαντήσω γενικά, οποιοδήποτε μέρος εξυπηρετεί τους Mother Of Millions να αναδείξουν συνολικά τη δουλειά τους.

Για το τέλος φύλαξα μια τολμηρή ερώτηση την οποία θέλω να μου απαντήσετε χωρίς φόβο και πάθος. Αφορά στο πολιτικό καθεστώς που βιώνουν οι πολίτες της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια, ένα πολιτικό καθεστώς που μοιάζει να μην έχει ως κέντρο του τον άνθρωπο. Τι αντίκτυπο έχει όλη αυτή η κατάσταση στις καθημερινότητες και την υπόλοιπη ζωή σας και τι θα ευχόσασταν να αλλάξει σε αυτό;
Κώστας: Το καθεστώς είναι εντάσεως οικονομίας και οι πολιτικές επιλογές απορρέουν από την οικονομία. Ο στόχος είναι η μεγιστοποίηση των κερδών και όχι τα τρία συνθήματα της Γαλλικής Επανάστασης, όπως και αν αυτά εννοούνταν, που έφερε στο προσκήνιο αυτό το οικονομικό σύστημα. Υπάρχει ένα έργο του Roger Waters (το Ca Ira) που φτάνει θεματικά από τη Γαλλική Επανάσταση στην Κομμούνα του Παρισιού, μια λαμπρή σελίδα της ανθρώπινης ιστορίας. Υπότιτλος του έργου είναι “Υπάρχει Ελπίδα”. Όντως. Αλλά μόνο αν ο άνθρωπος παραδειγματιζόμενος από την ιστορία του, κατανοήσει την εκθετικά αυξημένη δύναμη του συνόλου και πράξει αντιστοίχως. Από την θεοκρατία του Μεσαίωνα, φτάνουμε σε ένα πολιτικό μεσσιανισμό και ξεχνάμε το ρόλο μας. Ο ανθρωπισμός χωράει και γκιλοτίνες.
Πάνος: Το μοντέλο που ακολουθεί το πολιτικό καθεστώς, όπως πολύ σωστά περιγράφεις, δεν είναι ανθρωποκενρικό αλλά έχει ως βασικό του στοιχείο το στιγνό οικονομικό κέρδος της ολιγαρχίας. Είμαστε και εμείς μέρος αυτής τις πραγματικότητας και όλη αυτή κατάσταση επιρρεάζει εμάς και το περιβάλλον μας. Η πρότασή μας στο “Human” είναι η ατομική αλλά και συλλογική αμφισβήτιση αυτής της κατάστασης. Δεν έχει σημασία τι θα γίνει στο τέλος. Αν δεν παλέψεις όμως σίγουρα δεν μπορείς να αλλάξεις το τέλος.
Μάκης: Ποιος ειναι υπεύθυνος θα ρωτούσα εγώ. Το κεφάλαιο σαν μορφή εργασίας που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του; Μήπως τελικά είμαστε εμείς οι μόνοι υπεύθυνοι; Οι έννοιες συλλογικότητα, αλληλεγγύη, συνειδητότητα έχουν εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο τόσο του Έλληνα πολίτη όσο και του Ευρωπαίου. Επαναπροσδιορισμός της πραγματικότητας, γνώση της αντικειμενικής κοινωνικής κατάστασης αλληλεπίδραση με τον δίπλα μας, γνώση της ιστορίας, αυτο-μόρφωση . Αυτά θα ήταν μια καλή αρχή.

Μη χάσετε τους Mother of Millions, το Σάββατο 21 Μαρτίου στον κινηματογράφο Τριανόν σε ένα μοναδικό οπτικοακουστικό θέαμα.

Event page: www.facebook.com/events/374136089377871