îò¿-éí¿Gíÿ11-2

Δεξιά-αριστερά κινέζικα σούπερ-μπακάλικα, πακιστανικά τηλεφωνεία, μαγαζιά με ηλεκτρικά, ηλεκτρονικά και γκάτζετς, αποθήκες με φτηνά ρούχα και παπούτσια, τρύπες με βαλίτσες και τσάντες που κρέμονται απ’ τις πόρτες και τους τοίχους. Προσπαθώ να βρω την πρακτικότερη μπανάνα, με πολλά τσεπάκια, θήκη για κινητό, μικρή φωτογραφική και αρκετό χώρο για τη low tech ατζέντα μου, το νεσεσέρ του μηχανόβιου και τον καπνό μου. Οι μέρες έχουν περάσει σαν τη ζωή, αναζητώντας μέρη να τακτοποιήσω και να τακτοποιηθώ, να μπω κουλουριασμένος σε μια τσάντα σαν να μπαίνω στον εαυτό μου, αλλά και να βγω απ’ αυτόν επιτέλους και να ταξινομήσω τα υπαρξιακά του ψευδοπόδια σε θήκες και θηκούλες που να μπορώ να ξέρω πού είναι και να τις βρίσκω. Οι μέρες έχουν περάσει συλλέγοντας οπτικά τσάντες και παίζοντας με το αίσθημα ότι δεν έχω βρει ακόμα αυτήν ακριβώς που μου χρειάζεται. Υπάρχουν όμως εν τέλει τόσες πολλές, τόσες που η μόνη πραγματική ευχαρίστηση που μένει απ’ όλο αυτό είναι η αίσθηση ότι κάτι μού λείπει κι η ελπίδα ότι άλλη μια βόλτα σ’ αυτή τη θεσπέσια μπουρδελούπολη θα με φέρει κοντύτερα στο ιδανικό άγγιγμα του πόνου. Υπάρχουν τόσα πολλά και διαφορετικά τσαντάκια όσα και άνθρωποι μέσα μου. Τη στιγμή που η διαδικασία αυτή του εσωτερικού πολλαπλασιασμού μου φτάνει σ’ ένα παροξυστικό σημείο, βλέπω το καλύτερο να κρέμεται από μια βαριά πόρτα παλιάς αθηναϊκής εισόδου πολυκατοικίας που μαζί με το ισόγειο έχουν μετατραπεί σε μεταναστευτικό μικρομάγαζο. Ο πωλητής εξαφανίζεται στο υπόγειο για να βρει αυτό που του ζήτησα, αναδύεται όμως μετά από αρκετή ώρα συνοδευόμενος από ένα τύπο που κραδαίνει ένα τεράστιο τάπερ με τα υπολείμματα του μεσημεριανού του. Είναι τόσο έντονη η αποφορά κάρυ και μπαχαρικών που αισθάνομαι σε μια ξεχασμένη γωνιά του παραδείσου, ξελιγωμένος και έτοιμος να ξεράσω. Περιμένοντας τα ρέστα παρατηρώ μια παχουλή γκομενίτσα που έχει επιστρέψει από το σχολείο και ονειρεύεται σε μια γωνία, αλλά και το αξύριστο αφεντικό, απορροφημένο από ονειρικά τηλεοπτικά νέα άγνωστου καναλιού, να εκπέμπει ιδρώτα και καλοσύνη. Υβρίδια της νεωτερικότητας. Η αγορά αυτή έξαφνα με παραπέμπει στο θάνατό μου. Ευτυχώς σε μια-δυο μέρες που θα τα ‘χω ξεχάσει όλα θα συνεχίσω την ίδια καλειδοσκοπική διαδικασία ζωντανός