Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τους βλέπεις κάθε μέρα σε κάποια σημεία της πόλης. Ό,τι ώρα κι αν περάσεις από κει. Και ποτέ δεν αναρωτιέσαι πώς γίνεται και είναι εκεί τόσες ώρες κάθε μέρα. Γιατί έχουν μπει σαν εικόνα στο υποσυνείδητό σου. Ο κύριος Ηλίας είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Είναι 51 χρονών και εδώ και 30 χρόνια πουλάει καρύδες στην πλατεία Μοναστηρακίου. Χειμώνα καλοκαίρι. 7 μέρες την βδομάδα, 12 ώρες την μέρα. Ο αδερφός του ο μεγάλος ξεκίνησε την δουλειά και την εξασκούν και οι δύο ακόμα.

Μας μίλησε λίγο πριν φάει το μεσημεριανό του σουβλάκι. «Κάθε μέρα αγοράζω από την κεντρική αγορά της Αθήνας τις καρύδες. Είναι εισαγωγής από την Ακτή Ελεφαντοστού. Τις καθαρίζουμε εγώ και ο αδερφός μου με σφυρί και κατσαβίδι. Είναι δύσκολο αλλά τώρα, μετά από τόσα χρόνια έχουμε την πείρα». Τα προς το ζην τα βγάζει πλέον δύσκολα. «Τα τελευταία χρόνια είναι δύσκολα τα πράγματα. Είμαι εδώ 12 ώρες την μέρα. Από τις 11 το πρωί μέχρι τις 11, 12 το βράδυ. Εγώ στο Μοναστηράκι και ο αδερφός μου στην Καπνικαρέα. Ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν έχει στάνταρντ πωλήσεις. Η δουλειά μας δεν είναι κάτι σταθερό. Μπορεί σήμερα να πάμε πολύ καλά, να ξεπουλήσουμε και μπορεί άλλη μέρα να είμαστε εδώ ώρες ολόκληρες και να μην κάνουμε τίποτα. Το επάγγελμα αυτό είναι δύσκολο. Όχι μόνο από οικονομικής πλευράς. Στην ζέστη είμαστε εδώ, στο κρύο είμαστε εδώ, όταν βρέχει μόνο φεύγουμε αναγκαστικά. Υπάρχουν αρκετές δυσκολίες».

Karides 1 Karides 2 Karides 3

Φέτος το καλοκαίρι είχε κόσμο, αλλά όχι πολύ. «Μπορώ να πω ότι συγκριτικά με τα δύσκολα χρόνια της κρίσης που έχουμε τελευταία, το ’14 ήταν κάπως πιο καλό. Μην φανταστείτε τρελά πράγματα. Και από τις τιμές τι να μειώσω; Ένα ευρώ τα πουλάω. Έχω αυτή την τιμή 12 χρόνια, από τότε που μπήκαμε στο ευρώ δεν έχω αλλάξει τιμή. Εμένα μου έχουν γίνει αυξήσεις στην ζωή μου αλλά εγώ το αφήνω στο ένα ευρώ αυτό που πουλάω».

Περισσότερες καρύδες τρώνε οι τουρίστες. «Οι ξένοι τρώνε πολύ καρύδα. Έλληνες έχω πελάτες μόνιμους, που ξέρουνε και τους αρέσει η καρύδα. Αλλά πιο πολύ οι τουρίστες παίρνουν. Και την φρέσκια καρύδα και το γλυκάκι. Το ίδιο πουλάνε».

Από τα λίγα που είπαμε, κατάλαβα ότι δεν τρελαίνεται για αυτή την δουλειά. Τον ρώτησα αν του αρέσει όλη αυτή η βαβούρα, που βλέπει και γνωρίζει κόσμο κάθε μέρα. «Μου αρέσει δεν μου αρέσει τώρα, δεν έχω επιλογή να κάνω κάτι άλλο στα 51 μου. Οπότε, εδώ». Τέτοιες δουλείες σπάνια ξεκινάει κανείς πλέον. Τον ρωτήσαμε αν υπάρχει κάποιος να συνεχίσει αυτή την δουλειά. «Κόρες έχω, δεν θα το συνεχίσουνε».

Τρώει καρύδες, του αρέσουν. «Οι φρέσκιες δεν παχαίνουν, τώρα το γλυκό εντάξει, όλα τα γλυκά παχαίνουν. Η καρύδα είναι ένα φρούτο με πολλές βιταμίνες. Δεν έχει φάρμακα η καρύδα. Είναι κάτι πολύ φυσικό. Δεν είναι μπανάνα ή άλλα φρούτα που την νύχτα είναι πράσινα και την άλλη μέρα είναι έτοιμα προς κατανάλωση». Και δεν πετάει τίποτα γιατί τις έχεις σε δροσερό νερό και διατηρούνται φρέσκιες. Γι’ αυτό και στον πάγκο του δεν έχει πάρα πολλές. Γιατί δεν θέλει να πετάει.

Για τα μαγαζιά που είναι ανοιχτά τις Κυριακές δεν ήθελε να πει πολλά. Δεν είναι υπέρ ούτε βλέπει διαφορά στις πωλήσεις του. «Δεν βλέπω κάτι και που ανοίξανε δυο Κυριακές. Εγώ αυτά που πουλούσα και πριν πούλησα και τότε. Δεν βλέπω κάτι διαφορετικό δηλαδή. Δεν ανέβηκε η δουλειά μου επειδή ανοίξανε τα μαγαζιά τις Κυριακές. Δεν έχει να κάνει».

Karides 4 Karides 5 Karides 6 Karides 7 Karides 8 Karides 9

Είπαμε αυτά τα λίγα, φάγαμε και από ένα κομμάτι καρύδα Ακτής Ελεφαντοστού και αφήσαμε τον κύριο Ηλία να φάει το μεσημεριανό του. Με την ευχή ότι θα προλάβουν και τα παιδιά μας να δουν τέτοιους αγνούς, αυθεντικούς μικροπωλητές στην Αθήνα, που η ζωή τους είναι και η δουλειά τους και το αντίστροφο. Χλωμό δυστυχώς…

Κείμενο: Μαίρη Βαμβακά, Παναγιώτα Καψούλη
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος