Πολλές φορές χαζεύοντας στο timeline του Facebook μπορεί να ανακαλύψεις πρόσωπα που θα σε κάνουν όχι μόνο να σταθείς στο προφίλ τους αλλά να εξερευνήσεις τον κόσμο τους, να κοιτάξεις τις φωτογραφίες τους, τις συνήθειές τους και τελικά να τα αναζητήσεις, κάνοντας μια όμορφη συζήτηση. Κάπως έτσι γνώρισα την 17χρονη Άννυ Ρήγα. Τα ξεχωριστά σχέδιά της που αποτελούνται από πρόσωπα φοβισμένα, καταθλιπτικά και σκοτεινά, προξένησαν κατευθείαν το ενδιαφέρον μου. Φαντάστηκα μια κοπέλα σαν αυτές που κάθονται στο γρασίδι ξένων κολλεγίων και προσπαθούν πάνω σε ένα σκληρό χαρτί να σκαλίσουν κομμάτια της ψυχής τους, παλεύοντας με τον δικό τους τρόπο να εντρυφήσουν στις πιο βαθιές πλευρές του χαρακτήρα τους. Ή σαν μερικά κορίτσια που θα καθίσουν δίπλα σου στο μετρό με τα μαλλιά τους βαμμένα με έντονα χρώματα- δείγμα διαφορετικότητας-, στο mp3 προσωπικές μουσικές επιλογές, το βιβλίο να ξεχωρίζει στην τσάντα και για μια στιγμή, μέχρι την επόμενη στάση, νομίζεις ότι βρίσκεσαι  στο Λονδίνο. Η Άννυ είναι ένα τέτοιο κορίτσι.

10967075_10204446243488420_141695137_n 10966737_10204446244288440_1296434478_n 10957560_10204446245728476_1827183820_n1972273_10202283847069861_1386332946_n

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Αθήνα, όμως πάντα ένιωθα πολίτης του κόσμου λόγω των πολλών ταξιδιών που έχω κάνει μέχρι τώρα. Μόλις γίνω 18 θα ήθελα να ζήσω σε μια άλλη χώρα. Μεγάλωσα με πολλά σκυλιά κοντά μου, κάποια στιγμή ήταν δέκα, και από παιδί έχω όνειρο να φτιάξω μια φάρμα για τα αδέσποτα ζώα.

Ξεκίνησα να ζωγραφίζω στο νηπιαγωγείο. Όπως και τώρα, έφτιαχνα συνεχώς πορτρέτα. Πρόσωπα με μεγάλα εκφραστικά μάτια, έντονα χρώματα, ροδοκόκκινα μάγουλα, τεράστιες βλεφαρίδες και μικροσκοπικούς παραμορφωμένους ώμους.

Στα 12 μου, οι γονείς μου αποφάσισαν να πάω σε αγγλικό σχολειό, όπου η τέχνη θεωρείται μάθημα με πραγματική σημασία. Επίσης, βλέποντας το ενδιαφέρον του αδελφού μου στην φιλοσοφία και την ζωγραφική -ο όποιος ήταν το είδωλο μου εκείνη την εποχή- ξεκίνησαν και έμενα να με ενθουσιάζουν. Με έβαζε να κάθομαι να αναλύω το πρόσωπό μου στον καθρέπτη για ώρες, κορόιδευε τις ρηχές και επιφανειακές ιδέες μου και ενθάρρυνε τις πιο ιδιαίτερες.

Έτσι, τα πορτρέτα άρχισαν να κυριαρχούν στη ζωή μου. Ξεκίνησα παραμορφώνοντας το πρόσωπό μου, υπερβάλλοντας τα χαρακτηριστικά μου και τα χρώματα, όπως έκανα και στο νηπιαγωγείο, αλλά αυτή τη φορά οι εκφράσεις είχαν λάβει μια πιο σκοτεινή στροφή. Ήταν θυμωμένα, φοβισμένα και πολύ, πολύ μελαγχολικά και ήταν πάντα το δικό μου πορτρέτο. Ένιωσα σαν τα σχέδια μου να ήξεραν παραπάνω για έμενα, άρχισαν να μου δείχνουν στοιχεία για την προσωπικότητά μου που δεν είχαν καν περάσει από το μυαλό μου. Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι οι συγκρούσεις της οικογένειάς μου είχαν πραγματικά μεγάλη επίδραση πάνω μου και περά από το γεγονός ότι βρισκόμουν συνεχώς γύρω από άλλους ανθρώπους, ένιωθα μόνη και ανασφαλής. Η ζωγραφική πλέον δεν ήταν ένας τρόπος διαφυγής, αλλά προσωπικής συνειδητοποίησης.

1616438_10204446245528471_855304762_n 10904686_10204446239888330_1457854643_n 10962108_10204446244208438_211787180_n944464_10200545184244377_274602008_n

Το Λύκειο ήταν η ευκαιρία μου να ξεδιπλώσω τις δημιουργικές μου ιδέες. Σε αντίθεση με το ελληνικό σύστημα, στο σχολειό μου είχα την δυνατότητα να διαλέξω τα έξι μαθήματα που ήθελα και στα όποια θα έδινα μεγάλη βάση στη λεπτομέρεια. Τα κυρία μαθήματα που επέλεξα είναι η ζωγραφική και η ψυχολογία, κάτι που με ενθάρρυνε να γίνω και καλή μαθήτρια. Συνδυάζοντας αυτά, μέσα από την ζωγραφική μου, άρχισα να συγκεντρώνομαι στην ανθρώπινη σκέψη και συμπεριφορά. Γενικώς μου αρέσει να περιβάλλομαι από ανθρώπους, να παρατηρώ τα χαρακτηριστικά τους, την ομιλία τους, να τους κατανοώ και  κατά επέκταση να συμπάσχω μαζί τους.

Όποιος με γνωρίζει εκπλήσσεται που στα έργα μου απεικονίζεται τέτοια «σκοτεινιά», γιατί είμαι αρκετά κοινωνικό άτομο με μόνιμο ενθουσιασμό για τη ζωή. Ίσως, όμως να ευθύνονται αυτές οι θετικές προσδοκίες μου για τα συναισθήματα που εκφράζω στα έργα μου. Το γεγονός δηλαδή ότι περιμένω να εκλάβω τον ίδιο ενθουσιασμό από τους άλλους, ότι ελπίζω να ξεπεράσουν όλοι τα όρια της καθημερινής, απλής συζήτησης, η απογοήτευση που προκύπτει από αυτό μου θυμίζει ξανά τη μοναξιά και την μονοτονία που επικρατεί τριγύρω.

Για αυτό το λόγο αποφάσισα, τα τελευταία δύο χρόνια του λυκείου, να επικεντρωθώ στην ιδέα της απομόνωσης.  Περνώντας τόσες ώρες στα μέσα μαζικής μεταφοράς κάθε εβδομάδα, συνειδητοποίησα ότι το τρένο είναι η τέλεια παρομοίωση για την απομόνωση που υπάρχει σε κάθε κοινωνία. Όλοι οι επιβάτες κλείνονται  βαθιά στις σκέψεις τους, δημιουργώντας αόρατους τοίχους ανάμεσα τους που είναι μια συμβολική απομάκρυνση από τους υπόλοιπους. Ακόμη κι αν βρίσκονται όλοι στριμωγμένοι στον ίδιο χώρο, δεν είναι μαζί, είναι μονοί. Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, οι ώρες μου στο μετρό απέκτησαν ενδιαφέρον. Κάθομαι και παρατηρώ τα χαρακτηριστικά των άλλων και τον τρόπο που στέκονται ως αντανάκλαση των σκέψεών τους και αφηγούμαι στον εαυτό μου το πως φαντάζομαι τη ζωή τους. Τα σύντομα, καθημερινά μου ταξίδια έχουν γίνει ένα παιχνίδι φαντασίας.

Ευτυχία για έμενα είναι να βρίσκομαι σε ένα δάσος με φίλους, φαγητό, μουσική και καλό κρασί. Προφανώς κουνούπια και επικίνδυνα ζώα δεν έχουν θέση σε αυτή τη φαντασίωση… Ευτυχία για μένα είναι να ζωγραφίζουμε, να απαγγέλνουμε ο ένας στον άλλον αγαπημένα κείμενα κάπου να υπάρχουν και τα σκυλιά μου στην εικόνα. Ευτυχία για μένα είναι τα έργα μου να δημιουργούνται επειδή αντανακλούν την επιθυμία μου να ζωγραφίσω χωρίς κάποια συγκεκριμένη υποχρέωση. Τέλος, ευτυχία για έμενα είναι να ανακαλύπτω καινούργια μέρη και ανθρώπους με τη δική τους ιστορία.

Δεν έχω ερωτευτεί πραγματικά, παρόλα αυτά φαντάζομαι πως ο έρωτας είναι μια στιγμιαία ανταλλαγής βλέμματος μεταξύ δύο ξένων στο δρόμο, που εκπέμπουν μια σπίθα πάθους. Αυτό το έντονο συναίσθημα που κρατά μοναχά μια στιγμή. Επιπλέον, θεωρώ ότι αληθινή αγάπη θα πει «μοιράζομαι και εμπνέομαι».

10965570_10204446243048409_2046811654_n 10965805_10204446243088410_934253302_n1064144_10200584908197451_1759846501_o

Είμαι πολύ αισιόδοξη για το μέλλον, του χρόνου με βλέπω σε Πανεπιστήμιο καλών τεχνών είτε στην Ολλανδία η στην Αγγλία. Μετά από αυτό θέλω να ταξιδέψω τον κόσμο, συγκεκριμένα στην νότια Αμερική κάτι που ονειρεύομαι εδώ και πολύ καιρό. Πιστεύω πως τα ταξίδια είναι αναγκαία για να ανακαλύψεις αυτό το κάτι που θα δώσει νόημα στη ζωή σου και θα σε εμπνεύσει να προσφέρεις και να μοιραστείς. Επίσης ανυπομονώ να γνωρίσω άτομα με παρόμοιες προσδοκίες και πάθος για την τέχνη για να συνεργαστώ μαζί τους. Ο μεγάλος μου φόβος είναι να δω τη ζωή μου να σπαταλιέται, θέλω να συνεχίσω να δημιουργώ και να γεμίσω τη ζωή μου με διαφορετικές εμπειρίες».

https://www.facebook.com/annie.riga?fref=ts

https://www.flickr.com/photos/128523764@N07/

Κείμενο: Γιάννης Πανταζόπουλος, j.pantazopoulos@yahoo.gr
Φωτογραφίες- σχέδια:
Annie Rigas  

Follow us:

www.facebook.com/grekamag

http://instagram.com/grekamag

https://twitter.com/GREKAMAG_