Ανατρεπτικός, δημιουργικός, λατρεύει τις βόλτες με το αυτοκίνητο και μισεί όσο τίποτα άλλο την σοβαροφάνεια. Ξεκίνησε να σπουδάζει χρηματοοικονομικά, αλλά τον κέρδισε η σκηνοθεσία και το θέατρο. Του αρέσει, να βουτάει στα βαθιά, να  ανυπομονεί για τις επόμενες στιγμές, αρκεί, έχοντας «το σύνδρομο του καπετάνιου», να ελέγχει τα πάντα. Μεγάλη του αγάπη: το ραδιόφωνο. Αφορμή για την συνάντηση μας, η παράσταση του, το «ΜΠΑΜ», αλλά και η μικρού μήκους ταινία του «Not Medea» που σε λίγες μέρες θα προβληθεί διαδικτυακά.

DSC_8705

Η κρίση έφερε το ΜΠΑΜ;
Όχι, η κρίση κάνει τους άλλους να θέλουν να τα δουν. ‘ΜΠΑΜ’, συμβαίνουν εντός και εκτός κρίσης, απλά πολλές φορές δεν φτάνουν στα πρωτοσέλιδα ή δεν είναι σημεία αναφοράς. Το «ΜΠΑΜ» έχει να κάνει με τον άνθρωπο. Η ουσία του δεν είναι η έκρηξη, η αντίδραση, δεν είναι η ανατροπή στο τέλος του έργου-που δεν μπορώ να πω- αλλά  το στερεότυπο και ο τρόπος που αφουγκράζεται κανείς την παρουσία ενός άλλου ανθρώπου δίπλα του. Να μπορείς  μέσα σε 15 δευτερόλεπτα,  με το που δεις κάποιον, να κρίνεις βάσει εμφάνισης, περπατήματος, μυρωδιάς ή αύρας, ποιος είναι και τι θέλει. Την ευκολία του να κρίνεις από την εξωτερική εμφάνιση την έχουμε όλοι.. Εμείς ως παράσταση, θέτουμε το ερώτημα, μέσα σε 10-15’’, ποιος πράγματι θα μπορούσε να είναι υποψήφιος βομβιστής ή τρομοκράτης; Και σου δείχνει ότι οι σκοτεινές πλευρές μπορεί να υπάρχουν εκεί που δεν το περιμένεις…

Αν σου έλεγα να μου πεις, μια λέξη ή ένα τίτλο, για την εποχή που ζούμε;
Το «πολύ», παρόλο που ζούμε το «λίγο», βιώνουμε το «πολύ».

DSC_8759

Οι νέοι σήμερα επιλέγουν την σιωπή ή την αντίδραση; Μέσα από τα social media θα μπορούσε να ξεκινήσει μια επανάσταση;
Οι επαναστάσεις δεν ξεκινούν ‘μέσα από κάτι’, συμβαίνουν όταν πρέπει να συμβούν. Οι νέοι δεν νομίζω ότι σιωπούν, ο καθένας αντιδρά με τον τρόπο του. Είτε είναι τα άκρα, που δεν με εκφράζουν αλλά τα αντιμετωπίζω με μια μικρή συμπάθεια, εκ του συμπάσχω, είτε για να μιλήσω για τον κλάδο μου, υπάρχουν παραστάσεις πάρα πολλές, ανεξάρτητες, μουσικές, καλλιτεχνικές, σε απλήρωτες  εποχές που δείχνουν ότι σε σχέση με το παρελθόν είναι καλύτερα. Περιλαμβανομένης και της απάθειας ως άποψης, που μπορεί να μην είναι πλειοψηφία αλλά είναι άποψη. Το πιο γραφικό όλων είναι όταν γίνεται ένα τουμπουρλούκι, άνθρωποι που δεν έχουν ενδιαφέρον επί της ουσίας για το δεδομένο, να σχολιάζουν και να κοτσάρουν και μια Lana Del Rey από κάτω. Αυτό είναι το χειρότερο, η ‘pop-οποίηση’ του οτιδήποτε..

Αν έγραφες ένα σύνθημα σε ένα τοίχο, ποιο θα ήταν αυτό;
Όλα θα πάνε καλά.

Σε λίγες μέρες θα προβληθεί η μικρού μήκους ταινία σου, το «Not Medea». Από τον τίτλο μπορούμε να σκεφτούμε πολλά.
Η ταινία είναι μια προσωπική υπόθεση, για αυτό θα κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο στις 26 Δεκεμβρίου, για όποιον θέλει να την δει ελεύθερα και δωρεάν. Είναι μια ιδιαίτερη δραματουργία, σαν video art, μια οπτικοποίηση στα αγγλικά ενός ποιητικού μονολόγου. Έχει να κάνει με το χάσμα των γενεών, είναι η προσέγγιση  κάποιας που δεν θέλει να γίνει Μήδεια, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Μια ελεγεία, μια αλληγορία για μια γενιά, των νέων του 21ου αιώνα. Είναι μια νεαρή κοπέλα, η οποία φέρει σαν βουβό πρόσωπο μια αλληλουχία ψυχεδελικών καταστάσεων μεγεθυμένων από την πραγματικότητα, οι οποίες την οδηγούν σε ένα μεγάλο ερώτημα, γίνομαι ή δεν γίνομαι Μήδεια του παιδιού που έρχεται.

DSC_8702

Ραδιόφωνο ή θέατρο;
Το ραδιόφωνο είναι μια διαδικασία εντελώς διαφορετική, καρφώνεσαι με την μια στο κεφάλι του άλλου. Το μόνο που σε νοιάζει είναι αυτό που λες, το μήνυμα, η μουσική που θα παίξεις, η κουβέντα που θα πεις και όχι τι βλέπει ο άλλος, το όλον. Είναι μια καθημερινή ψυχανάλυση. Θα ξανάρθει κάποια στιγμή το ραδιόφωνο, αλλά με τις σωστές προϋποθέσεις, γιατί δεν έχω κάνει ποτέ εκπτώσεις.   Δυστυχώς, η γενιά μας δυσκολεύεται να μπορέσει να κερδίσει την οικονομική εμπιστοσύνη σε ένα μέσο που είναι καταδικασμένο να δημιουργεί χρέη και ελλείμματα. Για το θέατρο πιστεύω ότι μετά την μουσική είναι η απαρχή όλων.

Σου άνοιξε ποτέ πόρτες το επίθετο;
Σου ανοίγει σίγουρα πόρτες, όμως, παράλληλα, με το που ανοίξει συνεπάγεται και πάρα πολλά άλλα πράγματα. Συμμαθητές με ρωτούσαν αν ο πατέρας μου ήταν ο αντίχριστος όταν οι παραθρησκευτικές οργανώσεις έκαιγαν το βιβλίο του πατέρα μου. Άρα λοιπόν μέχρι να γίνει η πόρτα μέγγενη πρέπει να αποδεικνύεις επί πέντε τι αξίζεις. Για αυτό προσπαθώ να αποστασιοποιούμαι και να επανεφεύρω το ποιος είμαι και τι κάνω, δίνοντας το δικό μου στίγμα.

Πες μου κάτι που σου προκαλεί φόβο.
Ο θάνατος. Είναι ο μεγαλύτερος φόβος και η μεγαλύτερη έμπνευση. Έχω το «σύνδρομο του καπετάνιου», που σημαίνει ότι ‘θέλεις να έχεις τον έλεγχο για όλα’. Από παιδί, που η παιδίατρος ήθελε να μου κάνει το εμβόλιο και εγώ ήθελα να κοιτάω, μέχρι το αεροπλάνο, και αυτό επειδή δεν ξέρω τι συμβαίνει μπροστά στο πιλοτήριο. Δηλαδή, βάλε με να είμαι με τον πιλότο να βλέπω ότι τα κάνει όλα καλά και δεν με πειράζει. Στο πλοίο, όταν έχει καταιγίδα, προτιμώ να βγω έξω και να γίνω  χάλια από τα νερά, παρά να κοιτάω στο σαλονάκι τις καρέκλες να κουνιούνται.

DSC_8695

Σου αρέσει να θυμάσαι ή να ξεχνάς;
Να θυμάμαι. Η άγνοια είναι χρυσός για αυτούς που θέλουν χρυσάφι. Χωρίς μνήμη δεν πας πουθενά, από εκεί πηγάζουν όλα. Όμως εύκολα ξεχνάμε, δυστυχώς.

Για σένα είναι πιο σημαντικές οι νίκες ή ήττες;
Οι νίκες. Μαλακίες από εμένα δεν θα ακούσεις. Η ήττα είναι το κίνητρο για να πας στην νίκη. Το κίνητρο δεν γίνεται να είναι πιο σημαντικό από το σκοπό, ωραίο το ταξίδι για την Ιθάκη, αλλά χωρίς αυτή δεν υπάρχει το ταξίδι.

Το ωραιότερο ταξίδι σου;
Πριν 15 μέρες, ήταν και το πιο αυθόρμητο, στο Παρίσι. Αυτό που μου έμεινε είναι η διαδικασία να απομυθοποιείς το ταξίδι, να μην ξεκινάς με πρόγραμμα τουρίστα, όσο το κάνεις έτσι δεν βλέπεις τίποτα. Το ωραίο είναι να πηγαίνεις και  όπου σε βγάλει…

Υπάρχει ένα προσωπικό μέρος που πηγαίνεις για να αδειάσεις ή να γεμίσεις;
Έχω πολλά, αλλά επειδή μου αρέσει πολύ η μουσική και η οδήγηση, λατρεύω τις βόλτες. Αγαπημένη μου διαδρομή- προσωπική- νύχτα ή ηλιοβασίλεμα, μέχρι το Σούνιο κάνοντας τον κύκλο, και μετά από την άλλη πλευρά πάλι  πίσω. χωράνε πολλά σε αυτή την διαδρομή!

DSC_8699 DSC_8701

Ιδανική φιλία…
Η φιλία που δεν έχει ανάγκη την επιβεβαίωση αρκετά συχνά. Είναι αυτή που δεν βασίζεται στο ‘πρέπει να κάνουμε πράγματα’. Η φιλία που δεν είναι σχέση. Αυτή που φαίνεται στα εύκολα και όχι στα δύσκολα που συνηθίζουμε να λέμε. Οι φίλοι μας δεν είναι οι καθημερινοί άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε αλλά αυτοί που εξ’ αποστάσεως θα απολαύσουν αυτό το οποίο κάνεις.

Αληθινή αγάπη θα πει…
Συγχωρώ τα πάντα. Ακόμα και αυτά που δεν έχω άλλο στην ζωή μου, που δεν τα βιώνω. Η αγάπη  συνεχίζεται ακόμα και μετά από ένα διαζύγιο, μια σχέση ή μια απόσταση.. ότι σκατά και να μου κάνεις, θα σε συγχωρέσω ακόμη και αν αυτό που έκανες, με κάνει να θέλω μια απόσταση από σένα..

Έρωτας είναι…
Μια υπόθεση προσωπική. Αφορά αυτόν που την βιώνει, τώρα αν συμπέσουν ανάμεσα σε δύο ανθρώπους αυτές οι χωροχρονικές στιγμές, για εντελώς καρμικούς και μεταφυσικούς λόγους, αυτό είναι ευτυχία, είναι καύλα.. Έρωτας είναι η γλύκα, η κάψα που νιώθουμε εμείς, δεν σημαίνει αυτόματα όμως ότι και ο  άλλος είναι εκεί και το μοιράζεται.

Ευτυχία σημαίνει…
Να ελπίζεις στην επόμενη στιγμή, είναι τα ‘Pit Stops’  της formula 1 της ζωής. Το επόμενο που περιμένεις να έρθει…

Λατρεύεις να μισείς…
Την σοβαροφάνεια και τίποτα άλλο.

Από τα όνειρα εξελίσσεται η ζωή μας; Τι όνειρα κάνεις;
Τα πιο ωραία όνειρα είναι τα ρεαλιστικά όνειρα, αυτά που βλέπουμε όταν κοιμόμαστε. Είναι το βαθύ ασυνείδητο που έχει πολλά να σου πει και  μετεξελίσσεται  σε μια αυτοδιαχείριση των ‘θέλω’.

DSC_8719

Τι σου αρέσει να κάνεις στην Αθήνα;
Η Αθήνα είναι το χωριό μου.  Γεννήθηκα και μεγάλωσα εδώ, με ιντριγκάρουν οι μεγάλες αποστάσεις, που γίνονται μικρές, είτε αυτό σημαίνει να πας κάπου να δεις ένα φίλο, ή να κάνεις μια βόλτα στο Σούνιο ή για μια καψούρα να ανεβοκατέβεις από την μια άκρη της πόλης στην άλλη 10 φορές…

«Λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα και ελάχιστα πριν το σκοτάδι, τότε να κρίνεις την ζωή σου».
Στις μεταβάσεις καταλαβαίνεις τα πάντα, είναι οι στιγμές που δεν συμβαίνει κάτι. Στην γεφύρωση μηδενίζεις το κοντέρ…

Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσεις ποτέ.
Είναι μια εικόνα της Παναγίας που έχει αγκαλιά τον Ιησού. Η γιαγιά μου, από την πλευρά της μάνας μου, ήταν μια βαθιά θρησκευόμενη Παγκρατιώτισσα, με λιβάνια, θυμιατά και εικονοστάσια. Η προγιαγιά μου και αυτή πολύ θρησκευόμενη, έβλεπε οράματα και επικοινωνούσε με τα θεία, είχε πολλές μεταφυσικές εμπειρίες εγγύτητας, αυτά που εμείς όλοι οι καλλιτέχνες ή  άθεοι, κοροϊδεύουμε. Η γιαγιά μου λοιπόν ,είχε να το λέει μέχρι που πέθανε,  ότι είδε στην εικόνα, την Παναγία να την χαιρετάει. Εγώ, ο μικρός σατανάς, πήγαινα και καθόμουνα μπροστά στην εικόνα, ώρες ατελείωτες. Στην αρχή με κακεντρέχεια, μετά  με πραγματική επιθυμία  και στην συνέχεια, με μια δική μου μεταφυσική ανησυχία, του  τύπου,  ένα γαμώτο, για την εικόνα που δεν λέει να σε χαιρετήσει, σαν ένας ανεκπλήρωτος έρωτας… Μούντζωσε με, χαιρέτισε με, κάνε μου κωλοδάχτυλο, πες μου τους αριθμούς του τζόκερ ή το μυστικό της ζωής, έστω κάνε μου μούτρα, γύρνα πλάτη, τίποτα. Μια εικόνα που έχει απαρνηθεί οποιαδήποτε μορφή επικοινωνίας μέχρι και σήμερα.  Ακόμα περιμένω όταν πάω στο πατρικό μου. Καταλήγει όμως να είναι το προσωπικό εξομοληγητήριο, μια σκέψη, ένα φόβο, τα λες και μετά πας, βάζεις καφέ, ζεσταίνεσαι και περιμένεις!

DSC_8683

https://www.facebook.com/NotMedea?fref=ts

ΤΟ ΜΠΑΜ, Ομάδα Μπλε Ιστορίες
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Νικόλας Ανδρουλάκης
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη βράδυ στις 21:00 στο CARTEL, Αγίας Άννης και Μικέλη 4, Βοτανικός (Στάση μετρό Ελαιώνα). Τηλέφωνο κρατήσεων 6939898258
Εισιτήρια €12, €8 (φοιτητικό), €5 (ατέλειες/ανέργων)

Κείμενο: Γιάννης Πανταζόπουλος, j.pantazopoulos@yahoo.gr
Φωτογραφίες: Θανάσης Καρατζάς, karatzas_t@yahoo.gr