Ο Άκης Ράπτης είναι εικαστικός που έχει πολλά να πει και όχι μόνο με την τέχνη του. Πρόσφατα συμμετείχε στην έκθεση του Βυζαντινού Μουσείου Δια- με το έργο διαπρό-, μια γλυπτή φιγούρα από γύψο και με αυτή την αφορμή τον συναντήσαμε και μας ξενάγησε στην έκθεση. Οι απόψεις του έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και αυτά που μας είπε κατά κάποιον τρόπο μας ξάφνιασαν…

«Πριν ξεκινήσω να κάνω τέχνη ήθελα να βρω την δική μου γλώσσα για να είμαι έτοιμος απέναντι στον θεατή. Ασχολήθηκα για κάποια χρόνια με τα οικονομικά κι όταν ένιωσα ότι η τέχνη μου θα μπορούσε να πει κάτι έστω και σε έναν άνθρωπο, ξεκίνησα. Αλλά από μικρός είχα το μικρόβιο. Ασχολούμαι με την τέχνη από πέντε χρονών, με βοήθησε το περιβάλλον της οικογένειάς μου. Μικρός χόρευα με Μπετόβεν και είχα κόλλημα με τις ανασκαφές. Τις κυνηγούσα και έμπαινα σε όλες. Θυμάμαι στις ανασκαφές του τάφου του Φιλίππου είχα πάει με τους γονείς, είχα διακόψει τον Ανδρόνικο από το φαγητό και του είχα πει να με πάει να δω τον τάφο. Τις ανασκαφές στην Αμφίπολη τις παρατηρώ από την πρώτη μέρα. Αυτά είναι η ιστορία μας, αν δεν την γνωρίζουμε πώς θα προχωρήσουμε;

akis_1akis_4

Η street art είναι ένα ρεύμα που αντιπροσωπεύει τους νέους και την παρατηρώ με πολύ μεγάλο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον. Πολλές φορές με καταθλίβει. Με κάνει να σκέφτομαι τον προβληματισμό των νέων. Βλέπεις παιδιά προβληματισμένα με την οικονομική και κοινωνική κατάσταση, με την οικογένεια, την πολιτική κατάσταση. Με στεναχωρούν οι λόγοι. Είναι σίγουρα ένα είδος τέχνης και αποτελεί μία διέξοδο για αυτά τα παιδιά. Μέσα από την street art εκφράζονται, αν δεν είχαν κι αυτό δεν ξέρω πού θα κατέληγαν. Την street art πρέπει να τη μελετάμε. Δεν τη θεωρώ βρωμιά, την θεωρώ τέχνη. Κρύβει μηνύματα τα οποία δεν πρέπει να κρίνουμε αλλά να τα ερμηνεύουμε.

Δυστυχώς κανείς δεν αγαπάει τους νέους. Είναι ένα βάρος στην κοινωνία. Πρέπει να έχουν δουλειές και στην εποχή μας αυτό είναι δύσκολο. Αυτοί που είναι στην εξουσία δεν είναι σε θέση να τους καταλάβουν γιατί σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους. Ένας ογδοντάχρονος δεν σκέφτεται τις ανάγκες του νέου γιατί έχει αρχίσει να διαπραγματεύεται με τον θάνατο. Γι’ αυτόν ο νέος είναι κάτι φθονερό. Αντιπροσωπεύει αυτό που έχει χάσει και δεν θα επανακτήσει ποτέ. Οι μεγάλοι ζηλεύουν την νιότη.

Αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία, μπορεί να ξεκινάνε με όνειρα να αλλάξουν τα πράγματα αλλά στην πορεία φθείρονται και παγιδεύονται στο πώς θα διατηρήσουν την θέση τους. Ο Τσίπρας, για παράδειγμα, δηλώνει άθεος, αλλά κάνει κινήσεις με θρησκευτικό υπόβαθρο για να μαζέψει ψήφους και αυτό από μόνο του δεν είναι ειλικρινές. Ο Τσίπρας έλεγε να μην μπούμε στο μνημόνιο και αυτές τις μέρες υποστηρίζει ότι πρέπει να παραμείνουμε σε αυτό. Οι νέοι δεν έχουν πού να πιστέψουν. Δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους και όταν συνειδητοποιούν ότι ένας γέρος φταίει είναι λογικό να θυμώνουν. Δεν μπορεί να δουλεύει ο νέος σαράντα δύο ώρες το εικοσιτετράωρο, να παίρνει τριακόσια ευρώ και να ζει σαν ζητιάνος. Λείπει η λογική και από την Ευρώπη και από τη Δύση γενικότερα. Δεν ζούμε σε εποχές ελίτ και όλο αυτό είναι ένα μάθημα, τα αποτελέσματα θα φανούν στο μέλλον. Τους λυπάμαι τους νέους. Είχα έναν πατέρα που τους λάτρευε και μου το έχει περάσει. Παρακολουθώ τους νέους καλλιτέχνες, μου αρέσει η δουλειά τους γιατί είναι αθώα. Πρέπει να δίνουμε σημασία στους νέους δημιουργούς γιατί είναι στην αρχή τους και χρειάζονται ώθηση. Είναι πολύ σκληρό να κάνεις τέχνη και να βιοπορίζεσαι από αυτό. Το Υπουργείο Πολιτισμού θα έπρεπε να στηρίζει τους νέους και όχι τους καταξιωμένους. Οι καταξιωμένοι μπορούν να βρουν χορηγίες και από άλλου. Οι χορηγίες θα πρέπει να πηγαίνουν στους νέους καλλιτέχνες. Να μπορούν να ενοικιάσουν ένα στούντιο και να έχουν ένα εισόδημα για να μπορούν να ζουν. Προσωπικά είμαι κατά των χορηγιών και ειδικά με τον τρόπο που λειτουργούν. Θα προτιμούσα να κάνω ένα έργο από σκουπίδια και να μην πάρω χορηγία. Δεν υπάρχουν καλύτεροι και χειρότεροι καλλιτέχνες, γιατί πρέπει να παίρνουν χορηγίες μόνο οι καταξιωμένοι; Πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα και να βρεθεί ο τρόπος. Πρέπει και ο καταξιωμένος καλλιτέχνης να σκεφτεί «γιατί παίρνω εγώ αυτά τα λεφτά;». Κοιτάμε πολύ τον εαυτό μας και δεν σκεφτόμαστε τι γίνεται πέρα από εμάς. Πρέπει οι νέοι να πουν αυτά που τους προβληματίζουν. Να γίνουν οι νέοι πολιτικοί. Σίγουρα θα τα καταφέρουν καλύτερα. Θα έχουν ξεκούραστο μυαλό και δεν θα φοβούνται.

akis_2akis

Εγώ επιτέλους ζω όπως θέλω και τα κατάφερα στα σαράντα μου. Εννοώ το να είμαι σίγουρος για την ματιά που έχω για τον κόσμο. Και δεν το χορταίνω. Σκέφτομαι πολύ τη δουλειά μου. Με ενδιαφέρει η φύση, οι άνθρωποι. Θέλω να πάω σε μέρη που δεν έχω πάει. Απλά, γήινα πράγματα. Στη Σύρο πηγαίνω πολύ. Είναι το μόνο σημείο που μπορώ να απομονωθώ και να σκεφτώ την δουλειά μου. Αν και είμαι κοινωνικός τύπος γενικά, την απομόνωση την χρειάζομαι. Και όταν απομονώνομαι, δεν έχω μαζί μου ούτε κινητό. Έχουμε μανία αυτοκαταστροφής γιατί δεν μπορούμε να δεχτούμε το μεγαλείο που υπάρχει γύρω μας. Αν ζήσουμε μια όμορφη ζωή δεν θα έχουμε τύψεις και ενοχές όταν θα πλησιάζει ο θάνατος.

Το κακό πλέον το ξορκίζω. Στην ουσία το κακό δεν υπάρχει, το κουβαλάει ο άνθρωπος και δημιουργείται από τον φόβο του θανάτου. Το ότι ο άνθρωπος πεθαίνει είναι η απόλυτη οικονομία της φύσης. Παλιά προσπαθούσα να δικαιολογήσω το κακό, αλλά τώρα απλά το ξορκίζω. Είναι πολύ δύσκολο να μπαίνεις στη ζωή του κάθε ανθρώπου και να προσπαθείς να δικαιολογήσεις. Ξοδεύεις τη ζωή σου και γίνεσαι χίλια κομμάτια. Το διάβασμα βοηθάει πολύ και η μόρφωση. Και από την άλλη, η λαϊκή φιλοσοφία. Ο τσοπάνης ζει στην φύση και είναι ευτυχισμένος γιατί έχει αποδεχτεί και έχει εκτιμήσει αυτό που έχει, είναι ειλικρινής. Ειλικρίνεια είναι αυτό που βλέπει ο καθένας με τα δικά του μάτια, πρέπει να το αποδεχτούμε και να είμαστε ο εαυτός μας στην τέχνη και παντού».

Κείμενο: Μαρίνα Πετρίδου
Φωτογραφίες: Μάνος Χρυσοβέργης