«Μα εσύ έχεις κάνει τόσα πράγματα! Κι εγώ που νόμιζα ότι απλά είσαι η κοπέλα που “βαράει” στο πίσω stage του Sodade». Αυτή τη φράση είχε ξεστομίσει ένας πιτσιρικάς φίλος όταν του σύστησα τη Φώφη πριν από αρκετό καιρό. Κι εκείνη με μια όμορφη συστολή αρκέστηκε απλά να χαμογελάσει με ειλικρίνεια.

Η Φώφη Τσεσμελή ή DJ Fo! κατά το καλλιτεχνικό, έχει όντως ασχοληθεί με πολλά πράγματα. Φιλόλογος, ραδιοφωνική παραγωγός, δημοσιογράφος, μουσικοκριτικός και η λίστα δεν τελειώνει. Εκτός όμως από πολυσχιδής προσωπικότητα και όμορφος άνθρωπος είναι η σταθερή δύναμη πίσω από την δεκαπενταετή πορεία του πιο επιτυχημένου gay club της Αθήνας, του Sodade. Μας μίλησε γι’ αυτό και μας αφηγήθηκε την ενδιαφέρουσα ζωή της.

the smith_1500px

Κλείνουμε 15 χρόνια τον Νοέμβριο. Οι ιδιοκτήτριες, Ρένα Καραγκούνη και Μαίρη Ψαρουδάκη, κατά την άποψη τη δική μου αλλά και πολλού κόσμου έφτιαξαν το Γκάζι. Το ’99 δεν υπήρχε τίποτα στην περιοχή – μόνο συνεργεία, χαμόσπιτα και το Mamaca’s. Θυμάμαι στα εγκαίνια του Sodade να ψάχνουμε να το βρούμε και να αναρωτιόμαστε πού έχουμε έρθει. Δεν είχες λόγο τότε να πας στο Γκάζι.

Βρισκόμαστε στα τέλη των ’90s και της χρυσής εποχής του clubbing. Από εκεί κι έπειτα ξεκίνησε η πτώση που ήταν βέβαια παγκόσμια. Εξαρχής είχαμε και οι τρεις διάθεση να συνεργαστούμε. Σκέφτηκαν ότι ήθελαν μια κοπέλα στην υποδοχή, οπότε μου το πρότειναν. Μπήκα στην πόρτα, αλλά δεν μου άρεσε. Πέρασα και από το μπαρ αναπληρώνοντας μια barwoman που είχε πάει διακοπές. Υπήρχε μόνο το πρώτο stage στην αρχή, έξω ο χώρος ήταν ανοιχτός κι εκεί που είναι τώρα το booth υπήρχε αποθήκη. To καλοκαίρι αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν αυτό τον χώρο και μου πρότειναν να παίξω. Ήθελαν chillout. Εγώ το θεώρησα βαρετό, ο κόσμος ο δικός μας που πήγαινε +Soda και στα πάρτι της Qbase, ήθελε να χορέψει. Ξεκινώ να παίζω house και γίνεται χαμός. Τον χειμώνα κλείσαμε τον εξωτερικό χώρο κι έτσι, το 2000, δημιουργήθηκε το δεύτερο stage.

Πάντα στη συνείδηση τη δική μας και του κόσμου, το Sodade είναι το μέρος που μπαίνεις και διασκεδάζεις. Φεύγουν οι ταμπέλες, οι ενοχές, δεν υπάρχει κάποιος που να μην γνωρίζει το μαγαζί. Παλιότερα που έκανα κι άλλες δουλειές, τύχαινε σε εταιρικά meetings να μου το αναφέρουν οι πιο απίστευτοι άνθρωποι. Από celebrities εννοείται ότι έχουν περάσει όλοι. Μέχρι και η Νάνα  Μούσχουρη έχει έρθει, μπήκε μέσα ένα βράδυ και μας έφυγαν τα σαγόνια. Στην επιτυχία του Sodade συντέλεσε πολύ σπουδαίο ρόλο η μουσική που έπαιζε στο πρώτο stage ο Αντώνης Καρατζίκος, όσα χρόνια ήταν resident. Έφερε πολύ κόσμο σε θρυλικές βραδιές. Ωστόσο, πάντα ήταν συλλογικό το αποτέλεσμα: το κοινό, το προσωπικό, τα ντουβάρια, το σημείο ενεργειακά, όλα.

Δεν έχω σκεφτεί ποτέ να φύγω. Εμένα η ντιτζεϊκή μου καριέρα είχε ξεκινήσει αρκετό καιρό πριν το Sodade. Έχω παίξει σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, +Soda, Cavo Paradiso, όταν πήγα εκεί ήμουν έτοιμη. Δεν σου λέω ότι κάποιες φορές δεν θα ήθελα να παίξω και αλλού, αλλά νιώθω πίστη στο κοινό εκεί. Με θεωρούν σταθερή τους. Όταν έκλεισαν τα μεγάλα clubs και γίνονταν μόνο mobile parties από ‘δω κι από εκεί, εμείς μείναμε σταθεροί. Υπήρχαν εποχές που έρχονταν στο μαγαζί πάρα πολλοί στρέιτ για να ακούσουν αυτή τη μουσική, επειδή δεν μπορούσαν να την ακούσουν κάπου αλλού. Έχω παίξει εκεί μέσα από house και disco house μέχρι techno. Τον αγαπώ τον κόσμο του Sodade, το vibe που παίρνω εκεί δεν το έχω λάβει πουθενά αλλού. Άσε που διασκεδάζω πραγματικά, δεν το βλέπω ως δουλειά. Μου λένε ότι φαίνεται και στην κινησιολογία μου την ώρα που παίζω. Μου είχε αναφέρει κάποτε ο Frankie Knuckles «you cannot trust a dj who doesn’t dance in the booth». Πρέπει να φαίνομαι σαν την τρελή, ε;

IMG_9066_worked

Γεννήθηκα στη Σάμο. Μπαμπάς καριερίστας, διευθυντής σε τράπεζα, μαμά νοικοκυρά. Έτσι στα 5 μου χρόνια πήγαμε στη Νεάπολη Λακωνίας, στα 8 στο Δερβένι Κορινθίας και στα 11 στη Σύρο μέχρι τα 18, οπότε και πέρασα στο Πανεπιστήμιο Αθήνας, Αγγλική Φιλολογία. Μου άρεσε πολύ η σχολή μου, το πρόγραμμα σπουδών ήταν εξαιρετικό και οι περισσότεροι καθηγητές είχαν έδρες στο εξωτερικό. Έχω δουλέψει και ως καθηγήτρια αγγλικών, με μεγάλη επιτυχία, μέχρι που η ενασχόλησή μου με τη μουσική έφτασε να μου καλύπτει όλο τον χρόνο μου.

Δεν είναι εύκολο να περιγράψω την εξέλιξη της μουσικής στη ζωή μου γιατί δεν ήταν γραμμική. Η αρρώστια αυτή εκδηλώθηκε σε πολύ μικρή ηλικία. Η μάνα μου είναι σοπράνο, ενώ ο πατέρας μου έπαιζε ακορντεόν από τα 7 του, κάτι σαν παιδί-θαύμα. Όταν γεννήθηκα έπαιζε σε μια μπάντα tango, fox trot, disco και όταν σαράντισα, μετά την εκκλησία με πήγαν στο μαγαζί που εμφανιζόταν. Ήταν προδιαγεγραμμένη η πορεία. Στα 4 ζήτησα από τη μαμά να κάνω αγγλικά για να καταλαβαίνω τους στίχους των τραγουδιών. Στο σπίτι άκουγαν Abba με τους οποίους είχαν τρέλα, Carpenters και Alec R. Constandinos, έναν απίστευτο disco καλλιτέχνη. Δεν τους άρεσαν τα λαϊκά. Μου πήραν ένα κασετόφωνο Akai μετά την πρώτη μετακόμιση, που είχε ένα διπλό κουμπί για μπάσα και πρίμα και συνέχεια τα πείραζα. Ήμουν 5 χρονών και είχα ήδη λύσσα για τη μουσική, το αυτί δούλευε πολύ.

Στα παιδικά πάρτι που πηγαίναμε με ενοχλούσε φοβερά που υπήρχε κενό ανάμεσα στα τραγούδια. Προσπαθούσα να βρω λύση γι’ αυτό το πρόβλημα. Μια μέρα σκαρφίστηκα το εξής απλούστατο: να ζητήσω να μου πάρουν ένα δεύτερο κασετόφωνο, ούτως ώστε όταν τελειώνει το ένα τραγούδι να χαμηλώνω την ένταση και να ξεκινάει το επόμενο. Έτσι έκανα τις πρώτες μου «μίξεις». Όπως καταλαβαίνεις, εξελίχθηκα στο πιο popular παιδάκι των πάρτι. Με φώναζαν και πήγαινα με τα δυο κασετόφωνα, τσαντούλα, κασέτες με μολύβι κι έπαιζα μουσική.

Πιο μεγάλη, στο Δερβένι, έπιασα δουλειά σε ένα καφεκοπτείο γιατί ήθελα να αγοράζω κασέτες και βιβλία. Υπήρχε συμφωνία με τους γονείς μου, μια φορά το μήνα, στην καλύτερη δύο, αν πήγαινα καλά στα μαθήματα -που ευτυχώς πήγαινα- να με παίρνουν παραδίπλα στην Αιγείρα όπου υπήρχε δισκάδικο και στο Ξυλόκαστρο για βιβλία. Τώρα που το σκέφτομαι, έχω ακούσει υπέροχες μουσικές εξαιτίας των εξωφύλλων των δίσκων, κάτι που τα παιδιά σήμερα δεν έχουν την ευκαιρία να ζήσουν. Έτσι άκουσα για πρώτη φορά Bowie, Cocteau Twins, Siouxsie and the Banshees. Μου είχαν κάνει εντύπωση και τα εξώφυλλα των Dead Can Dance, αλλά επειδή ήταν αρκετά περίεργα και σκοτεινά, η μαμά θεώρησε ότι θα ήταν «κάπως» η μουσική τους. Τους ζήτησα κρυφά από τον ιδιοκτήτη του δισκάδικού. Έτσι τους άκουσα για πρώτη φορά σε αυτή την ηλικία. Δεν τα καταλάβαινα όλα αυτά, αλλά με συνέπαιρναν.

Οι γονείς μου ήθελαν να κατανοήσω την πραγματική αξία των πραγμάτων, γι’ αυτό θεωρούσαν ότι έπρεπε να δουλεύω για να αποκτήσω αυτά που επιθυμούσα. Στη Σύρο, ο Κλέαρχος, φίλος του πατέρα μου, είχε ανοίξει ένα εξαιρετικό μπαράκι σε έναν όμορφο κήπο. Διέθετε έναν δικάναλο μίκτη και δύο walkman. Σε ηλικία 12 ετών του είπα «θέλω να έρθω να παίξω μουσική». Η μητέρα μου απλά με προειδοποίησε να μην ξενυχτήσω. Έτσι ξεκίνησα να παίζω για τους 30άρηδες που πήγαιναν εκεί – δεν θυμάμαι καν τι. Ένα βράδυ ήρθε η αστυνομία στο μαγαζί. Ο αστυνομικός διευθυντής γνώριζε επίσης τον πατέρα μου. Μου ζήτησαν ταυτότητα, δεν είχα κι αναγκάστηκαν να με πάρουν στο τμήμα. Τηλεφώνησα στους γονείς μου για να έρθουν να με μαζέψουν κι εκείνοι αντέδρασαν λέγοντας «να κάτσεις εκεί όλο το βράδυ για να μάθεις να μην το ξανακάνεις». Μετά από καμιά ώρα ήρθαν να με πάρουν.

IMG_9021

Όταν ήμουν 15 χρονών, απελευθερώθηκαν οι συχνότητες και ξεκίνησαν να εκπέμπουν οι ελεύθεροι, μη κρατικοί σταθμοί. Από τη Σύρο κατάγεται ο Βαγγέλης Περρής, ο οποίος μου πρότεινε να κάνω εκπομπή, ένα παιχνίδι για παιδιά στην αρχή, που το έντυνα μουσικά με δικές μου επιλογές. 3 με 4 το μεσημέρι καθημερινά και πήγαινα καλά. Ο Βαγγέλης πήγαινε συχνά στην Αθήνα, ήταν οι εποχές που είχε ξεκινήσει το ΚΛΙΚ κι εγώ άρχισα να τον αντικαθιστώ στην εκπομπή του.

Εντωμεταξύ, συνέχιζα να παίζω μουσική σε μαγαζιά, στο τσάμπα. Σε κάποια φάση, ανοίγει ένας τύπος ένα κλαμπάκι. Αυτός είχε πάει Νέα Υόρκη, Σικάγο, είχε δει το Studio 54, το Paradise Garage και είχε εξοπλιστεί με δισκάκια house. Τα πρώτα! Τα άκουσα και έπαθα σοκ. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το νέο είδος είχε πολλά κοινά με την disco. Όταν λέω disco, όχι Abba και Boney M, εννοώ Prelude, Salsoul, West End, labels στα οποία η house ήταν η εξέλιξη. Ο ιδιοκτήτης λοιπόν εκείνου του μαγαζιού μου ζήτησε να παίξω μουσική επί πληρωμή. Ήμουν 16 χρονών και η πρώτη φορά ήταν στις 13 Μαρτίου του ‘89. Ξέρεις γιατί θυμάμαι την ημερομηνία; Ο καλύτερος μου φίλος στο σχολείο, ο Κωνσταντίνος, ήξερε το πάθος που είχα με τη μουσική. Είχαμε συζητήσει τους φόβους και τους ενδοιασμούς μου στο να παίξω επαγγελματικά σε μαγαζί από τόσο μικρή ηλικία. Εκείνος επέμενε να πάω, θεωρούσε ότι ήταν το «κάλεσμά» μου. 9 Μαρτίου ο Κωνσταντίνος είχε γενέθλια. 11 Μαρτίου πνίγεται στη θάλασσα, είχε πάει για ψαροντούφεκο. Έπρεπε να παίξω δυο μέρες μετά. Μου είχε πει «μη φοβάσαι, θα είμαι εγώ από κάτω». Το έκανα γι’ αυτόν. Από τότε, κάθε βράδυ βάζω ένα τραγούδι για τον Κωνσταντίνο. Ένα κομμάτι που έπαιξα τότε ήταν αυτό:

Στα 18 είχα ήδη πολλούς φίλους που ζούσαν στην Αμερική κι εγώ μιλούσα πια πολύ καλά αγγλικά. Μια φίλη με πρότρεψε να κάνω τα χαρτιά μου για έξω. Με δέχτηκαν στο Columbia με full scholarship αλλά δεν πήγα. Σκέφτηκα ότι οι γονείς μου δεν πετούν εύκολα οπότε θα ήταν δύσκολο να τους βλέπω κι αν έφευγα μάλλον δεν θα ξαναγυρνούσα. Ωστόσο δεν μουντζώνομαι – στα 18 δεν μπορείς να πάρεις major αποφάσεις για τη ζωή σου. Ένα διαφορετικό turn θα σε οδηγήσει σίγουρα κάπου αλλού.

Όταν ήρθα στην Αθήνα για σπουδές συνέχιζα να ενημερώνομαι και να έχω πάντα γύρω μου ανθρώπους που ασχολούνται με τη μουσική και θα με πήγαιναν ένα βήμα παραπέρα. Πηγαίναμε στον Δισκοβόλο, συνήθως Σάββατο και αγοράζαμε βινύλια. Μια φορά έρχεται ένας τύπος και μου λέει «πού τα ξέρεις εσύ αυτά, είσαι πολύ ενημερωμένη». Του απαντώ «εσένα τι σε νοιάζει;». Και μου πετάει «έχουμε ένα περιοδικό, το Lemon, θες να γράψεις;». Έτσι ξεκίνησα να γράφω δισκοκριτική και να παίρνω συνεντεύξεις. Όταν έκλεισε το Lemon, συνέχισα στο Freeze όπου έγινα αρχισυντάκτρια από το δεύτερο τεύχος. Παράλληλα, τα ίδια παιδιά που γνώρισα στον Δισκοβόλο, ο Δημήτρης Λαζαρίδης και ο Αλέξανδρος Δράκος, ήταν διευθυντές στον Energy 105,5 και μου ζήτησαν να αναλάβω τη βραδινή ζώνη των 10-12. Ύστερα ήρθε και η πρόταση από το Mad για το Heineken Zone.

IMG_9099

Οι φίλοι μου με αποκαλούσαν «Αρβελέρ του Mad» επειδή ανέλυα στις εκπομπές το ιστορικό του κάθε καλλιτέχνη. Εγώ θεωρούσα ότι αυτό έπρεπε να κάνω, ότι όφειλα να μοιραστώ και να μεταδώσω αυτά που ξέρω. Πιστεύω ότι δεν μπορείς να ακούς μουσική χωρίς να ξέρεις την ιστορία της. Έχω θέμα με αυτό. Δεν μπορείς, ας πούμε, να ακούς ηλεκτρονική μουσική και να μην ξέρεις τους Kraftwerk. Προσπαθούσα να επικοινωνήσω ότι αυτό που ακούς είναι η εξέλιξη σε κάτι άλλο και ότι για όλα αυτά έχουν δουλέψει εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι για πάρα πολλά χρόνια.

Σε κάποια φάση με μια φίλη και συνέταιρο είχαμε φτιάξει ένα στούντιο και κάναμε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές παραγωγές και κάποια corporate videos. Ήταν επικερδές για ένα χρονικό διάστημα – δεν είχε επέλθει ακόμα η κρίση. Έτσι μπήκα στα χωράφια της εικόνας. Τα τελευταία 4 χρόνια δουλεύω στην D-Version, τη μεγαλύτερη ανεξάρτητη εταιρεία δικαιωμάτων στην Ελλάδα. Ασχολούμαι με τα μουσικά δικαιώματα, ως Local A&R. Εκεί, έφτασα πιο βαθιά στη μουσική κι έμαθα πώς δουλεύει το σύστημα. Αυτή την εποχή που η δισκογραφία έχει πεθάνει, το πνευματικό δικαίωμα του δημιουργού είναι πολύ σημαντικό.

Έχω βγάλει αρκετά χρήματα όλα αυτά τα χρόνια. Όμως η σχέση μου με το χρήμα είναι γενικά τραγική. Για τους άλλους ξέρω πολύ καλά να πω τι πρέπει να απαιτήσουν. Τη δική μου δουλειά όμως δεν μπορώ να την αποτιμήσω. Είναι αστείο! Δεν παραπονιέμαι όμως. Είμαι πολύ καλά και πλέον θέλω να ασχοληθώ και με δικές μου παραγωγές. Με τον Nikonn των Mikro ετοιμάζουμε ένα πρότζεκτ που θέλουμε να βγει σούπερ. Το δουλεύουμε εδώ και αρκετό καιρό. Είναι το επόμενο βήμα. Φαντάσου ότι θα είναι ένας συγκερασμός της δικής μου dancefloor εμπειρίας ως dj με τη δική του ματιά ως παραγωγού και live performer.

Έλειπε από το αθηναϊκό ραδιόφωνο ένας αμιγώς dance σταθμός. Ο τελευταίος νομίζω ότι ήταν ο Energy 105,5 που έκλεισε το 2001. Από εκεί κι έπειτα υπήρχαν μόνο ζώνες χορευτικής μουσικής. Ξαφνικά πέρσι, πέτυχα τυχαία κάποια πάρα πολύ ωραία κομμάτια στο ραδιόφωνο. Έτσι σκέφτηκα ότι θα με ενδιέφερε να πάω στον 88,6. Ήρθα σε επαφή με τον Agent Greg που βρισκόταν ήδη εκεί και ξεκίνησα εκπομπές από πέρσι τον Ιούλιο. Αρχικά ήταν μόνο dj set και στη συνέχεια μπήκα και στο μικρόφωνο, κάθε Τετάρτη 10-12. Αυτή την περίοδο αναδιαμορφώνουμε το πρόγραμμα και το set μου θα είναι πλέον κάθε Παρασκευή, 12 με 2 μετά τα μεσάνυχτα. Κάποιες εκπομπές μπορεί να είναι ηχογραφημένες, σε κάποιες ίσως να πηγαίνω live και μετά να κάνω την τρελή για να φτάσω στο Sodade. Με τιμά πολύ η απόφαση να με βάλουν στη σημαντικότερη dance ζώνη της Παρασκευής. Επίσης, πιστεύω ότι ο Χάρης Δαρδαγανίδης, ο διευθυντής προγράμματος, με την δημιουργία αυτού του σταθμού πέτυχε το πιο σημαντικό πράγμα που έχει γίνει στην Ελλάδα για την dance σκηνή τα τελευταία χρόνια.

Είναι πολύ συγκινητικό να λαμβάνεις στις εκπομπές μηνύματα από παιδιά 17 και 18 χρονών που έχουν λαχτάρα για να μάθουν πράγματα. Η νέα γενιά μπορεί να έχει πρόσβαση πλέον σε οτιδήποτε έχει σχέση με τη μουσική με ένα κλικ. Τον τρόπο τον βρίσκει ο καθένας με το κεφάλι του. Φαντάσου ότι εγώ ήμουν ένα παιδάκι στην επαρχία όπου δεν πιάναμε αθηναϊκό ραδιόφωνο, μόνο τους γύρω πειρατικούς. Έπαιρνα το περιοδικό Bravo που ήταν γερμανικό χωρίς να ξέρω γρι γερμανικά και κοίταζα τα αστεράκια, διαβάζοντας τις δισκοκριτικές και καταλαβαίνοντας τις 5 λέξεις που έμοιαζαν με τα αγγλικά. Δεν υπάρχει τραγούδι εκείνης της εποχής που να μην το ξέρω. Δεν το δέχομαι σήμερα να μένει κάποιος στην ημιμάθεια. Αυτό ξεχωρίζει έναν music lover από κάποιον που είναι περιστασιακός ακροατής.

broken mirror

Αγοράζω ακόμα δίσκους. Μια πολύ χαρούμενη μέρα ήταν για μένα φέτος η Μεγάλη Πέμπτη που δεν δούλευα και είχα λίγο χρόνο. Πήγα στον Ζαχαρία στο Μοναστηράκι για παλιά βινύλια. Παλιότερα είχε σημασία σε ένα άλμπουμ το artwork, τα credits, ποιος είναι ο παραγωγός, ποιος είναι ο sound mixer, ποιος έχει γράψει τα τραγούδια. Τώρα η μουσική είναι απλά μια λίστα στο mp3 σου, έχει ευτελιστεί. Είναι φάκελοι σε ένα σκληρό δίσκο και στο D μπορεί κάτω από τους Deep Dish να έχεις Δέσποινα Βανδή. Δεν σου πιάνει καν χώρο για να πρέπει να κάνεις ξεκαθάρισμα. Όλα είναι μια γραμμούλα-τελεία-mp3 ή τελεία-wav. Ωστόσο δεν θέλω να ακούγομαι προγονόπληκτη. Απλά είναι κρίμα που αναλωνόμαστε τόσο πολύ στο hype για να δειχθούμε στα social media. Θα σου πω ένα απλό παράδειγμα. Οι Gossip προϋπήρχαν καιρό. Κάνει ο ρημάδας ο Fred Falke ένα remix στο Heavy Cross και ξαφνικά όλοι τρελαίνονται με τους Gossip και το βάζουν και στους γάμους. Είχαν έρθει όμως μια χρονιά πριν κι έπαιξαν αυτό το τραγούδι πάνω στη Μαλακάσα μόνο για 20 άτομα.

Θεωρώ ότι το χειρότερο αποτέλεσμα της Κρίσης είναι που ενίσχυσε το κόμπλεξ και το πρόβλημα του καθενός. Συγκυριακά, στη χώρα θα μπορούσαμε να ενωθούμε, ο καθένας σε αυτό που κάνει. Πάρε για παράδειγμα τα μουσικά ρεύματα. Τα μεγαλύτερα και επιδραστικότερα δημιουργήθηκαν σε εποχές δύσκολες – το πανκ, η ντίσκο λειτουργούσαν ως διέξοδος. Στην προκειμένη δεν το θέλουμε, ο καθένας κοιτάει πώς θα επιβιώσει και βαυκαλίζεται ότι δεν τον ενδιαφέρει η χώρα του και ο διπλανός του. Έτσι προσπαθούν απλά κάποιες μονάδες να πετύχουν κάτι χωρίς αποτέλεσμα.

Για τους γκέι ευτυχώς τα πράγματα πάνε καλύτερα. Είμαι αισιόδοξη. Το νεοφασιστικό μόρφωμα τρομάζει αλλά θεωρώ ότι πρόκειται για βήματα προς τα πίσω μόνο για τους ανθρώπους που το στηρίζουν. Ωστόσο πιστεύω ότι δεν αφορά συγκεκριμένες ομάδες πολιτών, αλλά όλο τον κόσμο. Όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση.

Δύσκολο να σου αναφέρω μόνο μερικά κομμάτια ως «soundtrack της ζωής μου» γιατί όλες οι στιγμές μου έχουν soundtrack. Σκέφτομαι με μουσική. Θα καταλήξω σε αυτά:

http://youtu.be/rd0Zo1WAk5I

Η Φώφη παίζει μουσική στο backstage του Sodade2 (Τριπτολέμου 10, Γκάζι, 210 3468657), κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Τις Παρασκευές υποδέχεται και special guests στα events “So Fridays”, ενώ πριν, την ακούμε 12-2 στον 88,6 FM.

Κείμενο: Αλέξανδρος Διακοσάββας
Φωτογραφίες:
needfx (needfx@gmail.com)

Ευχαριστούμε την Εθνική Γλυπτοθήκη (Πάρκο Στρατού, Γουδή, 210 7709855) για την ευγενική παραχώρηση του υπαίθριου χώρου όπου έγινε η φωτογράφιση.