Roberto-04

Τον Roberto τον γνωρίσαμε τυχαία, την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου στο Θησείο. Κάναμε ένα ρεπορτάζ δρόμου εκείνη τη μέρα για το κατά πόσο πιστεύει ή όχι ο κόσμος σε αυτή τη γιορτή. Ο Roberto μας έκανε εντύπωση για δυο λόγους. Πρώτον, γιατί ήταν ο μόνος που αγαπάει τόσο αυτή τη γιορτή. Δεύτερον, γιατί μας είπε ότι είναι μόλις δεκαοχτώ ετών και έχει παρατήσει τη νομική και την καλοφτιαγμένη του ζωή στην Ολλανδία, για να έρθει να ζήσει στην Ελλάδα. Γιατί, «γιατί όχι;».

Ο Roberto μας περιμένει στο Θησείο με την κιθάρα του. Στην όψη θυμίζει μοντέλο και από μακριά μου φέρνει πολύ έντονα κάτι σε Elvis Presley. Αφήνει την κιθάρα στην άκρη, ανάβει ένα τσιγάρο και αρχίζει να μας αφηγείται πώς ξεκίνησαν όλα. Πέρσι τον Γενάρη, ήρθαν με τον πατέρα του στην Αθήνα για διακοπές. Στο τέλος των διακοπών τους, ο πατέρας του τού ανακοίνωσε ότι σταματάει τη δικηγορία και θα μείνει στην Ελλάδα για να κάνει life coaching.

«Και εσύ τι του είπες τότε;» τον ρωτάω. «Ότι –φυσικά- θα έμενα και εγώ μαζί του. Αγαπώ την Ελλάδα και με μάγεψε από την πρώτη στιγμή. Κάτι ο καιρός, κάτι η θάλασσα, κάτι η χωριάτικη σαλάτα –δεν θα σου πω το σουβλάκι γιατί αποφεύγω το κρέας- αποφάσισα ότι δεν θέλω να γυρίσω πίσω. Άλλαξα παντελώς την ζωή μου, έκανα παύση στις σπουδές νομικής που έκανα στην Ολλανδία και έμεινα. Τον πρώτο καιρό πήγαινα σε πάρτι, γνώριζα κόσμο. Μετά αποφάσισα να βρω δουλειά ως σερβιτόρος, κάτι που έκανα και στην Ολλανδία. Ήταν όμως μάταιο γιατί δεν ήξερα γρι ελληνικά. Έτσι, δυο μήνες μετά, αποφάσισα να μάθω κιθάρα –ενώ δεν είχα ξαναπαίξει ποτέ- και να βγω στο δρόμο να παίξω γιατί έπρεπε να βγάλω οπωσδήποτε χρήματα. Αγόρασα μια κιθάρα και άρχισα να πηγαίνω σε πάρκα μόνος μου, να κάθομαι στο γρασίδι και να παίζω. Έγραψα τα πρώτα μου τραγούδια και δυο μήνες μετά, πήγα κάτω από την Ακρόπολη και έπαιξα για πρώτη φορά σε κόσμο».

Roberto-10Roberto-08

Τον Roberto θα τον αναγνωρίσεις στο δρόμο από τα κατάξανθα μαλλιά του και το χαρακτηριστικό χαρτί που λέει «donate one euro for my new Porsche». «Αυτό ήταν κάτι που σκέφτηκε ο πατέρας μου για να δίνω και μια δόση χιούμορ στους περαστικούς. Ο πατέρας μου λέει ότι είναι θαύμα που μέσα σε ένα χρόνο έμαθα να παίζω κιθάρα και να γράφω τα δικά μου τραγούδια και πιστεύει ότι αυτή η συνέντευξη είναι η αρχή της καριέρας μου» μας λέει και χαμογελάει περήφανα.

«Με τους Έλληνες πώς τα πας;». «Τέλεια. Έχω κάνει πολλούς φίλους. Οι άνθρωποι εδώ είναι πολύ δεμένοι, είναι όλοι σαν οικογένεια. Στην Ολλανδία είναι όλοι κάθετοι και ρεαλιστές. Οι Έλληνες δεν μπορούν ποτέ να πουν όχι. Στην αρχή βέβαια ένιωθα τουρίστας. Τώρα νιώθω ότι είμαι στο σπίτι μου και δεν σκέφτομαι να γυρίσω πίσω. Τα επόμενα πέντε χρόνια της ζωής μου θέλω σίγουρα να ζω στην Ελλάδα. Μου αρέσει αυτό που κάνω. Παίζω στο δρόμο την δική μου μουσική, όποτε θέλω, και βγάζω αρκετά χρήματα ώστε να ζω από αυτό».

«Μα καλά, πόσα λεφτά βγάζεις και μπορείς και ζεις από αυτό;» τον ρωτάω απορημένη. «Βγάζω πολύ καλά λεφτά. Σκέψου ότι πριν έρθετε, έπαιξα δέκα λεπτά και έβγαλα δέκα ευρώ. Με αυτά τα λεφτά πηγαίνω στην Breida -όπου μεγάλωσα- και βλέπω την μητέρα μου και τον μικρό μου αδερφό όποτε μου λείπουν και πληρώνω και ενοίκιο και φαγητό στον πατέρα μου. Θέλω πολύ να νοικιάσω το δικό μου σπίτι γι’ αυτό δίνω τα δικά μου λεφτά στον πατέρα μου. Αυτό με βοηθά να είμαι ανεξάρτητος και να προετοιμάζομαι για να ζήσω μόνος μου».

Roberto-09Roberto-07

Ο Roberto είναι ελεύθερο πνεύμα, από αυτά τα παιδιά που έχουν φιλοσοφήσει τις αξίες της ζωής. Έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση και σιγουριά για αυτό που κάνει. Χωρίς ίχνος ειρωνείας, μας λέει πως πιστεύει πως θα γίνει πολύ καλός μουσικός. Ποτέ του δεν κάνει covers και γράφει μόνος του στίχους και μουσική. Στα τραγούδια του μιλά για όλα όσα έχει περάσει. Τον εμπνέει η φύση, η Ελλάδα, η θάλασσα και φυσικά, τα κορίτσια. «Ελληνίδες ή Ολλανδές;». «Ελληνίδες εννοείται. Έχετε όμορφα σώματα. Είστε ωραία γυναίκας» μας λέει και είναι οι πρώτες τρεις ελληνικές λέξεις που ακούμε από το στόμα του.

«Ποιος είναι ο αγαπημένος σου μουσικός;». «Μου αρέσει πολύ ο Jimmy Hendrix και γενικά, η κλασική ροκ και η soul μουσική. Η μουσική που παίζω θα έλεγα πως είναι ροκ με soul μαζί». Μας διακόπτει ένας επαίτης. «Περίμενε, θα του δώσω εγώ κάτι» λέει ο Roberto, αναποδογυρίζει την τσάντα του και του δίνει χρήματα. «Όταν έχω χρήματα, τους δίνω. Οι πλούσιοι δεν δίνουν γι’ αυτό και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι. Εγώ όμως δεν θέλω να σκέφτομαι την κρίση. Είμαι ρομαντικός γιατί το μόνο πράγμα που μετράει στη ζωή είναι το ρομάντζο. Πιστεύω ότι η κρίση έχει κάνει τους ανθρώπους λιγότερο ρομαντικούς. Αν η κρίση με είχε τρομάξει, δεν θα έκανα αυτό που κάνω. Αν δώσεις έμφαση στην κρίση, θα έχεις κρίση. Αν δώσεις έμφαση στην ευτυχία, θα έχεις ευτυχία. Ξέρω πόσο δύσκολη είναι η κρίση αλλά είμαι αισιόδοξος».

Roberto-02 Roberto-03Roberto-06

«Τι ονειρεύεσαι;». «Ονειρεύομαι να πάρω την τσάντα μου, να πάω στα ελληνικά νησιά και να παίξω μουσική» μας λέει και εύχομαι όλοι μας κάποια στιγμή να φτάσουμε έστω και λίγο την αισιοδοξία και τη θετικότητα αυτό του δεκαοχτάχρονου Ολλανδού.

Roberto-01