Την περασμένη Κυριακή, την ώρα που στους δρόμους του Μεταξουργείου εξελισσόταν ένα αυθόρμητο αποκριάτικο γλέντι που αναβίωνε δειλά τις ξεχασμένες δόξες του αθηναϊκού Τριωδίου, εκεί κοντά, σε έναν ακάλυπτο, γινόταν μία οικογενειακή γιορτή για την παρασκευή σπιτικού τσίπουρου.

Tsipouro 02 Tsipouro 03 Tsipouro 04 Tsipouro 05
Tsipouro 08

Όλα άρχισαν τρεις μέρες πριν, στο τραπέζι της Τσικνοπέμπτης. Ο Κώστας, μαθηματικός, έχει χόμπι την παρασκευή κρασιού. Μέσα στα χρόνια έχει βελτιωθεί πολύ και το κρασί που φτιάχνει στο κατοστάρι βαρέλι του, στο υπόγειο του σπιτιού του, είναι πολύ καλό. Το εμφιαλώνει, βάζει ετικέτα με το όνομα του δρόμου που μένει και γίνεται ανάρπαστο στα οικογενειακά τραπεζώματα. Φέτος όμως κάτι πήγε στραβά. Το κρασί είχε μάλλον ένα δυσάρεστο άρωμα και όχι το αναμενόμενο για την ποικιλία που χρησιμοποίησε. Τι έφταιξε; Ο Κώστας υποθέτει ότι  το βαρέλι που δεν είχε καθαριστεί σωστά, ή επειδή υπήρχαν τσαμπιά που είχαν σαπίσει.

Ο Σωτήρης, γείτονάς του και μηχανικός, κάποια βραδιά που προσπαθούσαν να πιουν από το «κακό» κρασί έριξε μια ιδέα που έσβησε την απογοήτευση και έφερε ξανά την ελπίδα: «γιατί δεν δοκιμάζουμε να το κάνουμε τσίπουρο;».  Ο ίδιος έχει ως χόμπι την παρασκευή τσίπουρου. Ξεκίνησε τροποποιώντας ειδικά για το σκοπό αυτό μία χύτρα ταχύτητας και με τα χρόνια εξέλιξε την ιδέα του, κατασκευάζοντας  μόνος του ένα ανοξείδωτο καζάνι. Όπως μας είπε το ανοξείδωτο αποδείχθηκε πως δεν έχει τις ίδιες άριστες ιδιότητες με το χαλκό στη διάχυση και διατήρηση της θερμοκρασίας και στην επίδραση στη γεύση. Όμως, μετά από μελέτη και πολλές πατέντες, τελικά κατάφερε να χτίσει ένα λειτουργικό ανοξείδωτο καζάνι που να του δίνει το ετήσιο τσίπουρο για το σπίτι -μία οικογενειακή παράδοση δεκαετιών που φτάνει μέχρι σήμερα.

Έτσι ενώθηκαν τρεις οικογένειες την αποκριάτικη Κυριακή το πρωί, στον ακάλυπτο ενός σπιτιού στο κέντρο της Αθήνας, έφτιαξαν τσίπουρο και ετοίμασαν ένα μεσημεριανό γεύμα βασισμένο στο κρέας, όπως απαιτούσε η μέρα. Το μενού είχε πρώτο πιάτο σοφρίτο και δεύτερο γίδα κοκκινιστή. Και εμείς πήγαμε για να καταγράψουμε το γεγονός, να φάμε και να πιούμε.

Tsipouro 06 Tsipouro 07 Tsipouro 09 Tsipouro 10 Tsipouro 12

Το άρωμα του τσίπουρου μας οδήγησε από την είσοδο του κτιρίου στο σωστό εξωτερικό χώρο που γινόταν η απόσταξη. Μάθαμε αναλυτικά σχεδόν τα πάντα για το πώς παρασκευάζονται το κρασί και το τσίπουρο. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, για να αποφύγουν κάποια πιθανότητα αλλοιωμένης γεύσης ή άσχημου αρώματος από το κρασί, πρόσθεσαν γλυκάνισο αν και δεν τους πολυτρελαίνει η μυρωδιά του. Το απόσταγμα του τσίπουρου που προέκυψε ήταν εξαιρετικό. Από τα εκατό σχεδόν λίτρα βγήκαν περίπου εικοσιπέντε λίτρα τσίπουρου που θα μοιράζονταν σε ίσα μερίδια στις τρεις οικογένειες. Η βροχή δεν επέτρεψε το γεύμα να γίνει στην αυλή, αλλά μέσα με θέα την φορτωμένη λεμονιά. Κάτω από την επίβλεψη της ενενηνταπεντάχρονης γιαγιάς και με επιδόρπιο την καλύτερη καρυδόπιτα της Αθήνας.

Tsipouro 13 Tsipouro 14 Tsipouro 15 Tsipouro 16 Tsipouro 17 Tsipouro 18 Tsipouro 19 Tsipouro 20 Tsipouro 21 Tsipouro 22 Tsipouro 23 Tsipouro 24 Tsipouro 25 Tsipouro 26 Tsipouro 28

Κείμενο: Αλέξης Καρνέζης
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος