10422143_564292570340911_9205844713842284211_n

Γεννήθηκε κάπου στα μέσα του ’70 και μεγάλωσε  ανάμεσα στις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Προέρχεται από μια τρελή οικογένεια, άκρως ελληνική και είναι το μεσαίο παιδί από τα τρία. Η ζωή του ήταν πάντα γεμάτη από αισιοδοξία, τρέλα, ευαισθησία, αγάπη για οτιδήποτε τον έκανε να περνούσε καλά, ενώ τα συρτάρια του ξεχειλίζουν από πολλές φωτογραφίες. Κάπως έτσι αυτοπαρουσιάζεται ο φωτογράφος Λεωνίδας Βασιλόπουλος, ο οποίος πριν από λίγες μέρες ολοκλήρωσε την δεύτερη προσωπική του έκθεση «Πουθενά -Παρακαλείται ο τελευταίος επιβάτης να επιβιβαστεί» που παρουσιάστηκε στο Magaze. Στην έκθεση αντίκριζες  εικόνες του παλιού αεροδρομίου στο Ελληνικό, με βασικό πρωταγωνιστή έναν επιβάτη που θέλει να ταξιδέψει, να φύγει, αλλά τελικά παραμένει «εγκλωβισμένος» στο παλιό αεροδρόμιο. Όπως αφηγείται, αιτία για να πραγματοποιηθεί αυτή η έκθεση ήταν μια παλιά ανάμνηση. «Όσα χρόνια θυμάμαι τη γιαγιά μου, πάντα έλεγε πως οι Έλληνες ταξιδεύουν με την Ολυμπιακή. Γιατί είναι δική μας, ελληνική, άσε τα σχόλια για την ασφάλεια των πτήσεων αλλά και πόσα αρνητικά μπορούσε να κάνει για τις άλλες εταιρείες». Μια μέρα, λοιπόν, μαζί με τον αδερφό του τον Γιάννη βρέθηκαν στο Ελληνικό. Είχε μόνο δύο ώρες για να φωτογραφίσει τις εποχές που άλλαξαν, την Ολυμπιακή Αεροπορία που έκλεισε και τον τελευταίο επιβάτη που δεν μπορεί να πάει ‘Πουθενά’.

DSC_0037-001 l91 l90 l89DSC_0694

Σε τι περιβάλλον μεγάλωσες και πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με την φωτογραφία;
Μεγάλωσα σε ένα άκρως οικογενειακό περιβάλλον με άφθονη δόση τρέλας, σοβαρότητας, όταν έπρεπε και πανζουρλισμού τον περισσότερο καιρό, δηλαδή νορμάλ πράγματα. Η φωτογραφία ξεκίνησε να με γοητεύει από πιτσιρίκι αλλά την αντιμετώπισα πιο σοβαρά αρκετά αργότερα.

Έκανες πρόσφατα μια έκθεση με τίτλο «Πουθενά», όπου φωτογράφισες το πρώην αεροδρόμιο στο Ελληνικό. Γιατί επέλεξες αυτό το χώρο και ποια εμπειρία αποκόμισες από όλο αυτό που είδες;
Επέλεξα τον χώρο του παλιού αεροδρομίου διότι με στεναχώρησε πάρα πολύ η εικόνα που υπάρχει σήμερα και είχα μια επιθυμία να το δείξω ξανά. Να θυμηθούμε ότι είχαμε κάτι μεγάλο και σπουδαίο. Από εμπειρικής άποψη; Καμία. Μόνο πίκρα μου έμεινε για όλο αυτό που είδα.

Τι είναι η φωτογραφία για σένα;
Ελευθερία, ηρεμία, ματιά, απεικόνιση και τέχνη. 

DSC_0513 DSC_0196 DSC_0180 DSC_0179 DSC_0164 DSC_0064

Η κρίση πως σε έχει επηρεάσει και με τι άλλο ασχολείσαι επαγγελματικά;
Με έχει πάει πίσω και έμενα όπως πολλούς άλλους, αλλά οκ, δεν το βάζω κάτω, ψηλά το κεφάλι και με τσαμπουκά. Δουλεύω αρκετά χρόνια στο κομμάτι της εστίασης και όχι, δεν είμαι μάγειρας.

Πώς είναι η καθημερινότητα στην Σύρο;
Νησί, άρα θάλασσα, περισσότερος ελεύθερος χρόνος, μεγαλύτερο καλοκαίρι, ξενύχτια και  ποτά, ποτά, ποτά…

Τι μπορεί να σου δώσει έμπνευση;
Ποτέ δεν ξέρεις τι θα είναι αυτό που θα σου κάνει ένα κλικ για να γεννήσεις μια ιδέα. Έμπνευση για μένα είναι τα πάντα και τίποτα,  όσο και να ακούγεται κάπως κοινότοπο.

l9 l8l6 l5 l4 l3 l2 l1 DSC_0747-001

Λες σκέψεις ή μηνύματα στους άλλους μέσα από φωτογραφίες σου;
Πάντα μεταφέρω σκέψεις αλλά αν καταφέρω να περάσω κάποιο μήνυμα, θα με ευχαριστούσε ακόμη περισσότερο.

Ποια είναι η χειρότερη ήττα για έναν άνθρωπο και ποια θεωρείς την μεγαλύτερη νίκη;
Η μεγαλύτερη ήττα θεωρώ ότι είναι πάντα η μοναξιά. Τίποτα δεν έχει αξία και δεν είναι όμορφο αν δεν το μοιράσεις. Η μεγαλύτερη νίκη είναι μια καλή ζωή, η αξιοπρέπεια, το σπίτι γεμάτο και μια καλή θέα από το παράθυρο (όπως λέει η Νένα).

Πότε αισθάνεσαι ελεύθερος;
Όταν δεν χρωστάω, χιχιχι!

Είσαι από τους ανθρώπους που θυμούνται ή ξεχνούν;
Είμαι ελέφαντας, κυριολεκτικά.

Τι είναι η ευτυχία για σένα;
Οι φίλοι, οι παρέες, οι στιγμές και οι εικόνες.

Κάτι που σου προκαλεί φόβο;
Η κατσαρίδα και ο σεισμός. Βγαίνω knock out και με τα δύο.

Τι νοσταλγείς;
Ανήκω στους ανθρώπους που δεν νοσταλγούν καταστάσεις, διότι πιστεύω ότι  τα καλύτερα έρχονται.

Έρωτας είναι..
Μια περίοδο της ζωής μας που δεν υπάρχει το ‘εγώ’.

DSC_0064l10

Αληθινή αγάπη θα πει..
Σεβασμός  και εμπιστοσύνη. Τίποτα άλλο.

Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσεις ποτέ και ποιο το ωραιότερο ταξίδι σου;
Έχω πάει Γυάρο, όλα τα αλλά είναι λίγα..

Έχεις κλάψει βλέποντας μια φωτογραφία;
Ναι. Όταν πριν δύο χρόνια έβγαλα μια φωτογραφία την ανιψιά μου. Ήταν τόσο καθαρό & και ειλικρινές το βλέμμα της που με ‘έστειλε’. 

Πώς θα χαρακτήριζες την εποχή που ζούμε;
Έχουμε ξεχάσει ότι τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν χρειάζεσαι λεφτά για να τα έχεις και κάπου εκεί έχουμε γίνει μίζεροι, γεμάτοι γκρίνια και μουρτζουφλιά.

DSC_0059

Τι όνειρα κάνεις;
Μια τρελή καψούρα, που θα με σηκώσει από τη γη.

http://leonidasvassilopoulos.gr/

facebook