O Mr.Z έχει από μικρό παιδί κόλλημα με τους δίσκους. Είναι συλλέκτης φανατικός και συστηματικός από τότε που θυμάται τον εαυτό του και όσο περνάει ο καιρός και βουτάει όλο και πιο βαθιά στους ήχους του παρελθόντος μεγαλώνει και ο ενθουσιασμός του. Έχει πολλά παλιά ελληνικά -που δίνουν εντελώς διαφορετικό στίγμα της μουσικής του 50 και του 60 από αυτό που μπορείς να φανταστείς- και μια μεγάλη συλλογή από τούρκικα 7ιντσα που αν είσαι οπαδός του είδους είναι αδύνατο να μην τα ζηλέψεις. Αυθεντικά, με τα εξώφυλλα, μαζεμένα ένα-ένα από άλλους συλλέκτες, τα οποία πακετάρει ευλαβικά σε πλαστικές συσκευασίες και προσέχει σαν τα μάτια του. Στο γραφείο ήρθε με αφορμή το mixtape που ετοίμασε με κάποια από αυτά τα δισκάκια για το site του ΓΚΡΕΚΑ και την εμφάνισή του στη βραδιά των εγκαινίων του Tesla την Πέμπτη το βράδυ όπου θα παίξει κυρίως τούρκικα.

Zois 8 Zois 7 Zois 6 Zois 5

«Τούρκικα μαζεύω εδώ και πάρα πολύ καιρό», λέει την ώρα που αραδιάζει πάνω στο γραφείο τα δισκάκια για τη φωτογράφηση. «Μάζευα και παλιότερα, αλλά τώρα μαζεύω πιο συχνά. Αυτό το διάστημα με έπιασε μια τρέλα και ό,τι ‘τρύπες’ είχα τις ψιλοκάλυψα. Τα βρίσκω από πωλητές που μιλάω μέσω mail από το ebay. Αυτοί ψάχνουν και ό,τι βρουν μού στέλνουν μήνυμα. Μαζεύω κυρίως κυκλοφορίες της δεκαετίας του 70 και κάποια των ’60s. Το πιο σπάνιο που έχω είναι της σειράς της PRT Records. Είναι δύο LP αρκετά σπάνια και ακριβά. Πέρα από την μανία που έχουνε οι χιπχοπάδες να sample-άρουν τα πάντα οι για κάποιο περίεργο λόγο μας έχουν βάλει στο μυαλό ότι όλη η μουσική είναι χιπχοπ. Τα ακούς όμως και λες ότι δεν γίνεται να μην είναι χιπχοπ αυτό το πράγμα. Υπάρχουν κάποια που είναι πιο ψυχεδελικά και πιο ροκ και κάποια που τσιφτετελίζουν λίγο. Μετά τον Gaslamp Killer έγινε μόδα αυτός ο ήχος. Υπάρχει μια λεπτή γραμμή εκεί πάντως, αν τσιφτετελίζουν πολύ, δεν μου αρέσουν. Θέλω να ’ναι λίγο space rock λίγο ψυχεδέλεια».

One hundred minutes of turkish delight (a mix for greka mag) by Mr.Z on Mixcloud

Έβγαιναν πολλά ελληνικά πράγματα εκείνη την εποχή, αλλά δεν είχαμε κάτι αντίστοιχο με τους Τούρκους.
Επειδή ήμασταν παπαγάλοι των Αμερικάνων, των Ευρωπαίων κλπ., επειδή αντιγράφαμε. Η μισή ελληνική σκηνή ήταν διασκευές σε Ιταλούς και η άλλη μισή ήταν rock n roll. Και οι Τούρκοι έχουν κάποια που είναι σαν τις εμπορικές βλακείες της εποχής του rock n roll. Απλά αυτοί βρήκαν τρόπο να τα μπλέξουν. Υπήρχαν τόσοι αμερικάνοι, τόσα ναρκωτικά εκεί στα ’60s και τα ’70s και τους αντέγραψαν στο θέμα της ροκ, αλλά είχαν κάτι πολύ σημαντικό στα χέρια τους: Την ψυχεδέλεια. Κάτι που είναι από μόνο του δυνατό. Γι’ αυτό και κάθε μπάντα που σεβόταν τον εαυτό της και έπαιζε ψυχεδελικό ροκ έπρεπε να ’χει μέσα και το ανατολίτικο στοιχείο. Εμείς θέλαμε να γίνουμε Bowie, να γίνουμε ροκ.

Πόσο δύσκολα μπορείς να βρεις αυτά που ψάχνεις;
Γίνεται ένας ντόρος τελευταία και κάνουν επανεκδόσεις. Τα τούρκικα, βέβαια, είναι ακριβά. Ένα κακό έχουν αυτοί: δεν πρόσεχαν τους δίσκους τους καθόλου. Αν εμείς δεν τους προσέχαμε μια, αυτοί δεν τους πρόσεχαν δέκα. Ας πούμε, στην Ελλάδα δεν βρίσκεις δίσκο με εξώφυλλο, ιδίως μικρό δισκάκι. Επειδή τα έσκιζαν και τα βάζανε μέσα σε τσάντες. Βρίσκω ελληνικούς δίσκους, αλλά είναι πολύ κακής ποιότητας. Τα πιο πολλά δισκάκια είναι γδαρμένα. Δεν τα έγραφαν και καλά. Ένας μεγάλος συλλέκτης μου είχε πει ότι τα έλιωναν μαζί με τα χαρτιά, οπότε όταν τα ‘έκοβαν’ ήταν κακής ποιότητας.
Ωραία είναι τα τούρκικα και συνδυάζονται ωραία και με τα ελληνικά. Το ωραίο είναι ότι μπορούν να έχουν τα δικά τους έθνικ στοιχεία αλλά παραμένουν ροκ. Και μου αρέσει που τα τραγουδάνε στα τούρκικα. Αισθάνομαι προδομένος όταν ακούω ελληνικό ροκ του ’70 με αγγλικό στίχο. Προτιμάω τον ελληνικό στίχο. Δεν είμαι σίγουρος, αλλά ο Πασχάλης είχε πει ότι πρώτοι οι Olympians τραγούδησαν στα ελληνικά και στην αρχή τους γιουχάρανε πάρα πολύ. Και μετά κέρδισαν, γιατί η «μαγκιά» ήταν να τραγουδήσεις στα αγγλικά τότε. Γι’ αυτό ο πιο ακριβός ελληνικός δίσκος είναι το Greece Goes Modern του Μίμη Πλέσσα που κόπηκε μόνο σε 50 αντίτυπα γιατί κανείς δεν τον ήθελε. Οι μεν μεγάλοι σε ηλικία το έκραξαν γιατί ήταν προδοσία αφού ήταν δημοτικά τραγούδια που είχαν αγαπήσει σε ροκ, και οι δε οι πιτσιρικάδες ντρεπόντουσαν να ακούσουν παραδοσιακά έστω και με τέτοιον τρόπο παιγμένα. Έτσι δεν έπιασε ποτέ. Εγώ τον έχω σε επανέκδοση. Αυθεντικό τον έχουν 3-4 άτομα σε όλη την Ελλάδα. Λένε πως τα άτομα που τον έχουν τον έχουν αποκτήσει αγοράζοντας στοκ από σταθμούς στην Αυστραλία και τον Καναδά που αγοράζανε ελληνικά για να παίζουν στο πρόγραμμά τους. Πριν από δυο χρόνια πουλήθηκε ένα αντίτυπο για 5.500 ευρώ. Από Έλληνα σε Έλληνα.

Zois 10 Zois 9 Zois 4 Zois 14 Zois 13 Zois 18 Zois 3 Zois 15 Zois 17

Τι έχεις δει να αλλάζει όλα αυτά τα χρόνια που έχεις εμπειρία από τα μαγαζιά;
Έπρεπε να γίνουν όλα μπουρδέλο για να ξυπνήσουν οι Έλληνες. Σε πολλά τα μαγαζιά το μόνο πράγμα που έγινε με την κρίση ήταν να πουν «α, τώρα θα βάλουμε τσίπουρο, ελληνικά προϊόντα για να υποστηρίξουμε την Ελλάδα». Αρχίδια. Τα έβαλαν επειδή ήταν τα πιο φτηνά και τα ξένα ήταν από κάβες. Αυτό όμως ήταν τελικά ωραίο γιατί βλέπεις ότι έχουν αλλάξει και τα ελληνικά προϊόντα, βλέπεις ωραίες ετικέτες, ωραίες διαφημίσεις κλπ. Βλέπεις ότι άνοιξαν wine bars -φτηνά και ακριβά. Έχει γίνει και γαμώ να έχεις ελληνικά προϊόντα. Και υπάρχουν μαγαζιά που έχουν όλες τις ελληνικές γκαζόζες, όλα τα ελληνικά κρασιά -μέχρι και από ένα κατσικοχώρι που βγάζει 5 λίτρα το χρόνο. Το έχουν κι αυτό. Είανι καλό να σαπορτάρεις τα προϊόντα σου. Οι Τούρκοι πάντως τα σαπορτάρουν τα δικά τους.

One hundred minutes of turkish delight (a mix for greka mag) by Mr.Z on Mixcloud

100 λεπτά ταξίδι στην Τούρκικη μουσική μέσα σε 29 tracks. Απο τον Rock, folk και pop ψυχεδελικό ήχο ως την spiritual jazz και το deep groove της Τουρκίας.

Mazhar Ve Fuat – Türküz Türkü Cagırız!
Ίσως το πιο ιδιαίτερο Τούρκικο folk rock LP. Θα το χαρακτήριζα ως το »ταγάρι» των POLL της Τουρκίας. Folk που μελαγχολεί με αρκετές εκρήξεις rock. Βασισμένο στην folk rock κουλτούρα και παραδοσιακό όσο πρέπει. Το μόνο τούρκικο lp που ακούγεται νερό απο την αρχή ωε το τέλος και ένα από τα πιο σπάνια βινύλια τους. Κυκλοφόρησε το 1973 από το famous Turkish label YONCA. 2 κομμάτια από το εν λόγω lp στο mix.

Okay Temiz – Denizaltı Rüzgarları
Ένα από τα τοπ experimental groove tracks της Τουρκίας από τον drummer Okay Temiz, έναν από τους πιο δραστήριους τούρκους μουσικούς τα τελευταία 30 χρόνια. Super rare 7ιντζο και track που περιέχεται στα πολυπόθητα TRT Ara Muzikleri. 2 lp που περιέχουν μουσικές που παίχτηκαν στην Τούρκικη τηλεόραση στα 70s. Αυτό και το τεράστιο »Cecen Kizi» του Emin Findikoglou που έπαιξε μαζί με τον διεθνούς φήμης Nathan Davis και που δεν συμπεριέλαβα τελικά στα 100 λεπτά του mix.

3 Hür-El ‎– Sevenler Ağlarmış
Οι 3 Hurel είναι ίσως η πιο αγαπημένη μου Τούρκικη rock μπάντα. 2 άλμπουμς που στάζουν ανδρεναλίνη, μελαγχολία και άψογη τεχνική στο παίξιμο. Πιο συγκεκριμένα το »Sevenler Aglarmis», η μια απο τις 2 καυτές πλευρές του εν λόγω 7ιντζου, είναι ίσως ότι καλύτερο έχει να δείξει η Τούρκικη ψυχεδέλεια μαζί με την μουσική των mogollar. Φοβερές εναλλαγές χωρίς σταματημό απο την αρχή ως το τέλος. Sevenler aglarmis ή αλλιώς όποιος αγαπήσει θα κλάψει..

Edip Akbayram & Dostlar ‎– Dağlar Dağladı Beni
Το κομμάτι που με κάνει και ανατριχιάζω κάθε φορά που το ακούω. Ο ξακουστος Edip Akbayram παρέα με τους Dostlar στο εκρηκτικό »Daglar Dagladi Beni». Καθαρή 70s rock που σκίζει με την καθηλωτική φωνη του Εdip να τραγουδά: Τα βουνά με μελαγχολούν. Φοβερά τύμπανα και μπάσο που λυτρώνει. Έπος.

Sevil & Ayla ‎– Bebek
Το φοβερό και hard to find εφτάρι των Sevil & Ayla σε μουσική του θρύλου της Τούρκικης rock, Baris Manco. Κοφτερό ριφ και απρόσμενο spoken word στην μέση. Σίγουρα ένα απο τα πιο ιδιαίτερα 70s turkish releases.

Την Πέμπτη το βράδυ [στις 18.9] ο Mr. Z παίζει στο Tesla Bar, τον νέο χώρο στο ισόγειο του Bios.

Το album του Mr. Z «Επανάληψη» κυκλοφορεί από την B Otherside.

Τον Ιούνιο κυκλοφόρησε ένα 45άρι EP από την Front Yard.

Κείμενο: M.Hulot
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag