Συναντήσαμε τον Κωνσταντίνο Χατζή στους χώρους του Φεστιβάλ Αθηνών. Μας περίμενε πολύ ευγενικά στην κεντρική είσοδο και μας οδήγησε στο χώρο όπου γίνονται οι πρόβες. Φαινόταν λίγο νευρικός και αγχωμένος, αλλά μάλλον είναι έτσι σαν άνθρωπος. Μόλις καθίσαμε για να κάνουμε τη συνέντευξη χαλάρωσε και μας μίλησε με πολύ ενθουσιασμό για την παράσταση που ετοιμάζει. Ξεκίνησε να ασχολείται με την σκηνοθεσία από το Λύκειο. Στο σχολείο δεν πολυδιάβαζε, διάβαζε μόνο ό,τι ήθελε και όταν το ήθελε. Ήθελε να γίνει μουσικός αλλά όταν ένας φίλος του τον φώναξε στην θεατρική ομάδα του σχολείου και άρχισε να σκηνοθετεί, παράτησε όλα τα υπόλοιπα. «Είχα πολύ καλή διευθύντρια με την οποία κάναμε συνέχεια παραστάσεις και δεν με άφησε από απουσίες ενώ θα μπορούσε.» λέει.

Konstantinos Hatzis 01

Αμέσως μετά το  σχολείο πήγε σε δραματική σχολή και ξεκίνησε την σκηνοθεσία επαγγελματικά. Από τότε έχει σκηνοθετήσει πολλά έργα και έχει συνεργαστεί με διάφορους ηθοποιούς. «Έχω δουλέψει με πολύ σπουδαίους ηθοποιούς όπως η Λυδία Κονιόρδου, η Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου η Αγλαΐα Παπά, η Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, ο Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος. Και με πιο νέους ηθοποιούς στους οποίους με τράβηξε ο τρόπος που παίζουν», λέει. Διαβάζει μανιωδώς αλλά μόνο σε περιόδους που δεν σκηνοθετεί. Ο Ντοστογιέφσκι, ο Σέξπιρ, ο Μπέκετ, ο Τσέχοφ, η Αναγνωστάκη και ο Γιώργος Χειμωνάς είναι από τους αγαπημένους του. «Όταν αρχίζω ένα βιβλίο δεν μπορώ να το σταματήσω μέχρι να τελειώσει» λέει.  Τα έργα που σκηνοθετεί, τα επιλέγει από ένστικτο και ποτέ δεν ξέρει το γιατί. «Ανακαλύπτω το γιατί στην πορεία. Το έργο που θα επιλέξω και οι άνθρωποι με τους οποίους θα συνεργαστώ είναι το πιο σημαντικό πράγμα στο θέατρο» λέει.

Η Αριάν Μνουσκίν και ο Πίτερ Μπρουκ τον έχουν επηρεάσει πολύ σαν σκηνοθέτη. «Θαυμάζω την Μνουσκίν για την ομαδικότητα της στον τρόπο που σκηνοθετεί και τον Πίτερ Μπρουκ για την απλότητα του. Ο Μπρουκ ξεκίνησε σκηνοθετώντας ένα θέατρο γεμάτο εικόνες και το εγκατέλειψε για το κάνει με το τίποτα, την περίφημη άδεια σκηνή».

Konstantinos Hatzis 02Konstantinos Hatzis 03

Ο ίδιος είναι οπαδός του απλού, καθαρού θεάτρου και δουλεύει πολύ για να το καταφέρει. «Ξεκινώ πάντα από τον άνθρωπο. Θέλω να μπορώ να πω την ιστορία με αυτόν τον άνθρωπο, όσο γίνεται πιο απλά. Αυτό κάποιες φορές μπορεί να είναι απλό και κάποιες άλλες όχι. Ξεκινάω από την ερμηνεία και από τις σχέσεις που δημιουργούνται, πάνω σε αυτές δουλεύω και ανακαλύπτω την αλήθεια του έργου», λέει. «Πιστεύω ότι σε αντίθεση με τον κινηματογράφο το θέατρο πρέπει να χρησιμοποιεί το απαραίτητο και το ελάχιστο για να διεγείρει την φαντασία του θεατή, να μπορεί να σκηνοθετήσει ο ίδιος την παράσταση» λέει.

Ο Κωνσταντίνος Χατζής πιστεύει στο θέατρο που ξεκινάει από το σώμα και δεν έχει συναίσθημα, δεν κουβαλάει εμπειρίες. «Με ενδιαφέρουν πολύ τα σωματικά συμπτώματα. Να είναι το σώμα έτοιμο να αντιδράσει πάνω στη σκηνή. Το σώμα μιλάει από μόνο του, γι’ αυτό θέλω να είναι ανοιχτό και καθαρό, όπως και ο λόγος. Έχω δουλέψει και με ανθρώπους που δεν είναι ηθοποιοί, έχει να κάνει με το νευρικό σύστημα, το πως αντιλαμβάνεται το ανθρώπινο σώμα και το μυαλό τους ρόλους», λέει.

Είναι η τρίτη φορά που σκηνοθετεί έργο της Λούλας Αναγνωστάκη. «Με ενδιαφέρει που γράφει για Έλληνες και την Ελλάδα, αλλά με την λογική που γράφει ο Τσέχοφ για τους Ρώσους. Το θέατρο της είναι διαχρονικό, κλασικό και καθολικό. Είναι μία συγγραφέας των σχέσεων και μέσα από την ελληνικότητα εμβαθύνει στις ανθρώπινες σχέσεις. Όλοι οι ήρωες της Αναγνωστάκη προσπαθούν πολύ έντονα, μαρτυρικά σχεδόν να έρθουν σε επαφή με τον άλλον. Έχουν ανάγκη, αυτήν την επικοινωνία αλλά τελικά δεν το καταφέρνουν. Ο απέναντι είναι η πιο άπιαστη πραγματικότητα», λέει. Και ο ίδιος είναι άνθρωπος που ψάχνει να βρει τον άλλον μέσα από τις σχέσεις. «Προσπαθώ πολύ, άλλες φορές το καταφέρνω και άλλες όχι», λέει.

Konstantinos Hatzis 06 Konstantinos Hatzis 04

Στο Φεστιβάλ Αθηνών, συμμετέχει για πρώτη φορά και είναι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. «Είναι ωραία στο φεστιβάλ, σου δίνεται η ευκαιρία να δουλέψεις με κάποια χρήματα, τα οποία σπανίζουν πια στο θέατρο και σου δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για να δουλέψεις» λέει.

Στο θέατρο πάντα αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες δούλευε με ποσοστά και δεν περίμενε ποτέ τις επιχορηγήσεις, αυτό όμως δεν τον πτόησε. «Τι να γίνει αν αγαπάς κάτι, το κάνεις. Και όχι μόνο εγώ, και μεγάλοι ηθοποιοί. Πάντα μοιραζόμασταν ισότιμα αυτά που βγάζαμε. Θυμάμαι σε προηγούμενη παράσταση με την Λυδία Κονιόρδου και την Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου παίρναμε τα πράγματα από τον κήπο της Ρουμπίνη για να φτιάξουμε τα σκηνικά. Ήταν πολύ ωραία όμως, μέσα στη βρώμα να κουβαλάμε σκηνικά με μόνο στόχο να κάνουμε θέατρο. Εντάξει δεν είναι πάντα έτσι έχουμε περάσει και καλύτερα», λέει χαμογελώντας.

Στην κλισέ ερώτηση τι περιμένει να πάρει ο θεατής από την παράσταση, απαντάει με κλισέ απάντηση, όπως ο ίδιος λέει. «Θα ήθελα ο θεατής να επικοινωνήσει με το έργο. Έχουμε δουλέψει πάρα πολύ σκληρά και έχουμε καταφέρει να καταλάβουμε το έργο και θέλουμε να το καταλάβει και ο θεατής. Νομίζω πως θα καταλάβουν τα πάντα. Για τους Έλληνες και το πως είναι τώρα οι σχέσεις τους, τον τρόπο που αντιλαμβάνονται την πολιτική. Ακόμα και την θερμοκρασία, τον ήλιο, τη βροχή, την υγρασία της πόλης. Ο θεατής θα γελάσει και θα παγώσει ταυτόχρονα γιατί θα του αποκαλυφθούν πράγματα. Η Αναγνωστάκη σε κάνει να κοιτάς τον απέναντί σου και σε κάνει να παγώνεις όχι να κλαις, είναι κωμικοτραγική. Εκεί που γελάς σε πιάνει παγωμάρα», λέει με ενθουσιασμό.

Παρά την αφοσίωση του στο θέατρο και τη σκηνοθεσία, ο Κωνσταντίνος πάντα φοβάται αν θα καταφέρει να περάσει στους θεατές αυτό που θέλει. «Το θέατρο είναι ένα πράγμα που συμβαίνει στο τώρα και έχει πολύ μεγάλη ευαισθησία. Είναι όπως και στις σχέσεις δεν μπορείς να εκβιάσεις τα πράγματα, απλά συμβαίνουν», λέει.

Λίγο πριν ξεκινήσει την πρόβα και λίγο αγχωμένος μήπως έχει τους ηθοποιούς να περιμένουν μας είπε ότι αμέσως μετά το φεστιβάλ θα ξεκουραστεί. «Θα κάνω διακοπές, θα πάω στη Γαλλία και μετά ότι προκύψει. Μπορεί να κάτσω και σπίτι και να χαλαρώνω πίνοντας καφέδες με τις δύο αγαπημένες μου φίλες».

Konstantinos Hatzis 08 Konstantinos Hatzis 07

Ομάδα Χρώμα – Κωνσταντίνος Χατζής, “Η τριλογία της πόλης: Η διανυκτέρευση – Η πόλη – Η παρέλαση” της Λούλας Αναγνωστάκη, 10-13 Ιουνίου, 21.00, Πειραιώς 260, Κτίριο Α, Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. 

Κείμενο: Μαρίνα Πετρίδου
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος