Ο George BanGable είναι γνωστός showman στους ρετρομανείς κύκλους της Αθήνας. Πρόκειται για έναν crooner που δηλώνει gentleman και από τα λεγόμενά του, καταλαβαίνεις πως νομίζει πως ζει σε άλλη εποχή. Δεν ξέρω αν αυτό είναι άρνηση της πραγματικότητας ή αν όντως πιστεύει πως εκεί ανήκει. Όπως και να έχει, εφόσον αυτός ο άνθρωπος κάνει κάτι που μπορεί να σε «ταξιδέψει», τότε μάλλον αξίζει.

«Το πόσο ετών είμαι το αφήνω στον μύθο τις αιώνιας εικόνας του gentleman όπως την έχουμε τυπώσει στο μυαλό μας μέσα από τις παλιές φωτογραφίες των προγονών μας και τις ασπρόμαυρες χολιγουντιανές ταινίες. Εφόσον καλλιεργώ και προσπαθώ να ενσαρκώσω τις εποχές αυτές που οι άντρες είχαν ύφος και πολύ στυλ , θα μπορούσα να πω πώς είμαι περίπου 100 χρονών. Γεννήθηκα δηλαδή ακριβώς την ίδια εποχή με τον ίδιο τον κινηματόγραφο!

George-Bangable-Portrait-By-Ewa-Cieszkowska.

Κατάγομαι από την Κρήτη, γεννήθηκα και μεγάλωσα  στις Βρυξέλλες στο Βέλγιο , όπου οι γονείς μου μετανάστευσαν μια εποχή που χιλιάδες Έλληνες ξενιτεύονταν από την πατρίδα τους για να βρουν καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό (όπως συμβαίνει και σήμερα χωρίς να θέλω να είμαι σαρκαστικός).

Η παιδική μου ηλικία δεν ήταν και τόση εύκολη: έβλεπα τους γονείς μου να δουλεύουν σκληρά και εγώ να πρέπει να συμβιώσω ανάμεσα σε δυο κουλτούρες πηγαίνοντας σε δυο διαφορετικά σχολεία, το ένα γαλλικό και το άλλο ελληνικό. Δεν υπήρχαν περιθώρια για μαθήματα πιάνου, ζωγραφικής, χορού η θεάτρου όπως ακολουθούσαν τα βελγάκια και  ονειρευόμουν και εγώ. Έβαλα λοιπόν την φαντασία μου να δουλέψει και εντελώς αυτοδίδακτος από πολύ μικρός, έδινα τις δικές μου παραστάσεις, μονός μου τις Κυριακές, στο δωμάτιο μου όταν δεν είχα διάβασμα.

Περίμενα πώς και πώς το καλοκαίρι που φεύγαμε για την Κρήτη για τρεις ολοκλήρους μήνες. Μου έχει μείνει στο μυαλό η εικόνα της Ελλάδας των 80’s που ήταν πιο απλή και ο κόσμος πιο αυθεντικός . Με τα ξαδέλφια μου ανεβάζαμε shows στα σπίτια και μαζεύαμε τα παιδιά του χωριού. Τραγουδούσα στα γαλλικά τα σουξέ που ακούγονταν τότεσε Γαλλία και Βέλγιο. Ήμουν η ατραξιόν του χωριού με τον ευρωπαϊκό αέρα που έφερνα μαζί μου. Στο τέλος, μάθαιναν τα ξαδέρφια μου και τα άλλα παιδιά να τραγουδάνε παπαγαλίστικα στα γαλλικά. Φαίνεται πως είχα άθελά μου αναπτύξει μια μέθοδο διδασκαλίας. Πάντως το διασκεδάζαμε πολύ. Ήταν πολύ χαρούμενα αυτά τα χρονιά, μετά ήταν πάντα δύσκολα για τους γονείς μου να με φέρουν πίσω στο Βέλγιο. Ήθελα να μείνω με την γιαγιά και τις θείες εκεί. Δεν καταλάβαινα γιατί δεν μπορούσα να πηγαίνω στο σχολειό του χωριού μαζί με τα ξαδέλφια μου, σε μια χώρα γεμάτη ήλιο και θάλασσα και να πρέπει να μπω πάλι στο κρύο κλίμα του Βελγίου με τις αυστηρές συνθήκες του κολεγίου. Κατάλαβα πιο μεγάλος πως αύτη η διπλή ταυτότητα και η ανατροφή στο εξωτερικό ήταν πλεονέκτημα και μου πρόσφερε αρκετά πράγματα.

trioGlamBD HORNEZ-Riva1 Goerge 8

Το μικρόβιο με το ρετρό μου ήρθε στην Ελλάδα τα καλοκαιριά με μια ξαδέρφη μου που βλέπαμε τους παλιούς αστέρες στα περιοδικά. Χάζευα τις παλιές ελληνικές ταινίες που έβαζε η ΕΡΤ συνεχώς και θαύμαζα τους ηθοποιούς που έπαιζαν και τραγουδούσαν. Γυρνώντας στο Βέλγιο άρχισα να απλώνω την έρευνα μου και ανακάλυψα την ταινιοθήκη των Βρυξελλών που είναι από τις πιο πλούσιες και διεθνούς αρχείου ταινιών στον κόσμο. Πέρασα ολόκληρες Κυριακές εκεί μέσα παρακολουθώντας βουβές ταινίες, μιούζικαλ, ταινίες της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ αλλά και του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Στην επαγγελματική μου πορεία είχα δοκιμάσει τα πάντα: θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφο, τραγούδι. Το ένα έφερε το άλλο και ακολουθούσα τυφλά ό,τι μου δινόταν. Μέσα από αυτές τις εμπειρίες, κάποια πράγματα μου άρεσαν περισσότερο και κάποια άλλα καθόλου. Δεν έβρισκα μέσα από αυτά κάτι που να μου ταιριάζει εκατό τοις εκατό κ εύκολη προβολή.

Κάποια στιγμή βαρέθηκα και κουράστηκα να τρέχω σε οντισιόν και να εμφανίζομαι σε διάφορες εκδηλώσεις. Είπα πως θέλω να κάνω πλέον μόνος μου αυτό που μου αρέσει, να επιλέξω εγώ πού θέλω να παίζω και πώς θέλω να παίζω. Ήθελα να γίνω κυρίαρχος του εαυτού μου και να έχω την πρώτη και την τελευταία λέξη σε ό,τι κάνω, να κάνω κάτι που να έχει την δική μου ταυτότητα και τον δικό μου χαρακτήρα, κάτι που θα με κάνει μοναδικό στο είδος μου, με δική μου σφραγίδα. Ήθελα να είμαι κάτι σαν την σπεσιαλιτέ που σερβίρουν σε συγκεκριμένα μαγαζιά.

Βγήκαμε με μια φίλη μου ένα απόγευμα σε ένα καμπαρέ του Παρισιού που το βράδυ ακολουθούσε σόου. Τις βραδιές εκείνες ήταν απαραίτητο να είσαι ντυμένος με το στυλ της εποχής αλλιώς δεν είχες πρόσβαση. Οπότε πήγαμε σε ένα vintage μαγαζί, αγόρασα κάποια αξεσουάρ, καπέλο, γάντια, ένα κουστούμι σμόκιν. Ένιωθα όμως ότι κάτι μου λείπει. Όπως λοιπόν όλοι οι σταρς του Χόλυγουντ που είχαν μουστάκι φίνο και ωραίο, έτσι και εγώ ξυρίστηκα και άφησα μόνο μουστάκι.

Στην Ελλάδα υπάρχουν διάφοροι performers σε διάφορα στυλ. Δεν έχω συναντήσει κάποιον που τηρεί τους κώδικες έχοντας την αισθητική και το ύφος που υπήρχε τότε. Αντίστοιχα, δεν έχω δει ή ακούσει για burlesque performer ελληνικής καταγωγής. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ακόμα άντρας που να κάνει αυθεντικό burlesque. Η μοναδική είναι γυναίκα και είναι η Dandizette. Την γνώρισα στο Παρίσι όπου συναντηθήκαμε τυχαία σε ένα event που τραγουδούσα. Ήταν στο μυθικό  «La Coupole».

George 13

Στην σκηνή είμαι entertainer με την ρετρό και πάντα ιστορική πλευρά. Μέσα από τον χαρακτήρα  που υποδύομαι και σύμφωνα με το θέμα και τη εποχή που αναβιώνω, διαφοροποιείται και το σόου. Ξεκινάω από την δεκαετία του ’20 και φτάνω στην δεκαετία του ’60. Παρουσιάζω ένα σόου όπου τραγουδάω, χορεύω και τελειώνω πάντα με μια μικρή αστεία εμφάνιση σε ελαφρύ στυλ burlesque παραμένοντας πάντα gentleman. Όλα έχουν αναφορά στην μουσική των εποχών αυτών. Είναι ένας τρόπος ζωής, μια καθημερινή απασχόληση μέσα από μια λατρεία ενός συγκεκριμένου είδους αισθητικής, γούστου και ιστορικού που μετέτρεψα σε επάγγελμα.

Βγάζω λεφτά από αυτό, επιβιώνω από αυτό και θα μπορούσα και καλύτερα αν ήθελα διότι έχω πάντα ιδέες και προτάσεις. Δεν έχω όμως τον χρόνο και δεν το κυνηγάω πάρα πολύ. Παίρνω προτάσεις που μου δίνονται και βλέπω αν μου ταιριάζουν και αν με ενδιαφέρουν. Δούλεψα ένα διάστημα με ένα πρακτορείο, είχα ατζέντη και μου έκαναν όλα τα booking. Ήταν εύκολο με αυτόν τον τρόπο αλλά δεν ήμουν πλήρως ευχαριστημένος με την εμπορική πλευρά του θέματος. Ένιωθα πως χάνω την αυθεντικότητά μου. Δεν μπορούσα να εκφραστώ όπως ήθελα. Έτσι, δημιούργησα με δυο κολλητές μου, την Lada Redstar και την Lolly Wish την Golden Age Society. Ανεβάζουμε τα δικά μας σόου, κάνουμε workshops και άλλες δραστηριότητες.

George_BanGable-Photosu00A9Patrice_Hornez-1

Το επάγγελμα αυτό απαιτεί πολλά ταξίδια για να είσαι γνωστός πέρα από την χώρα σου. Ένα διάστημα ταξίδευα πάρα πολύ. Έχω παίξει στις πιο ωραίες βραδιές σε αυθεντικά και ιστορικά μέρη, σε διάφορες πόλεις. Αυτή είναι η καλύτερη αμοιβή του επαγγέλματος. Έχω μοναδικές αναμνήσεις. Αυτό το διάστημα συγκεντρώνομαι στις Βρυξέλλες και στις τριγύρω κοντινές χώρες. Στην Ελλάδα έρχομαι γιατί είναι συμβολικό για εμένα. Πριν την κρίση είχαμε κλείσει κάποιες εμφανίσεις. Αργότερα, ακυρώθηκαν όλες εξαιτίας της. Τώρα κάτι πάει να γίνει. Έχουμε και το event στις 30/12 που είναι ήδη sold out και αυτό είναι θετικό. Γενικότερα πάντως, αυτού του είδους το σόου έχει μεγάλη ανάπτυξη στην Αμερική, την Αυστραλία και τον Καναδά. Εκεί γίνονται retro events και μεγάλα φεστιβάλ. Στην Ευρώπη δεν είναι τόσο οργανωμένα.

Σχετικά με τα όνειρά μου, μερικά έχουν ήδη πραγματοποιηθεί.  Εμφανίστηκα στο Balajo στο Παρίσι, ένα καμπαρέ του ’30 όπου έχει τραγουδήσει η Edith Piaf και έχει χορέψει η Rita Heyworth. Τραγούδησα στο Moulin Rouge και σε άλλα πολλά glamorous μέρη που αποτελούν σταθμό στην ζωή μου γιατί τα είχα δει μικρός σε ταινίες και ντοκιμαντέρ. Πού να το φανταζόμουν όταν ήμουν μικρός, παιδί μεταναστών, ότι μια μέρα θα βρισκόμουν στην θέση που ήταν μεγάλα ονόματα και ότι θα έβλεπα το όνομά μου στην αφίσα;

Τώρα ονειρεύομαι να κάνω περιοδεία με μια παράσταση που έχω γράψει ο ίδιος. Πρόκειται για ένα μιξ θεάτρου, μιούζικαλ, βαριετέ και μπουρλέσκ με live ορχήστρα. Λέγεται «Golden Age Palace» και η υπόθεση αφορά σε ένα παλιό, ξεπεσμένο ξενοδοχείο της δεκαετίας του ’20 που κινδυνεύει να καταστραφεί και το σώζουν δυο showgirls κάνοντάς το πετυχημένο καμπαρέ. Το έχουμε ανεβάσει ήδη σε ένα θέατρο στο κέντρο των Βρυξελλών. Ήμασταν δώδεκα άτομα στην σκηνή. Γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία. Θέλω επίσης να κάνω show με σιντριβάνια και εκατοντάδες  χορεύτριες, κάτι που σήμερα οικονομικά δεν είναι δυνατόν. Όμως δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να γίνει στο μέλλον».

George_BanGablePhotos-u00A9EVE_SAINT_RAMON_5Bangbang ballonBoy 1669924_813835345308741_1038309185_o190469_206372006055081_100000468487067_796551_6126355_n

https://www.facebook.com/georgebangable