Το πρώτο πράγμα που βλέπεις όταν μπαίνεις στην Cantina Social, το μικρό μπαρ που τα τελευταία χρόνια έχει αφήσει το στίγμα του στο Ψυρρή, είναι η φιγούρα του Χρήστου Γιαννακούρη πίσω από την μπάρα να σερβίρει ποτά. Είναι ένας άνθρωπος ψύχραιμος που υποδέχεται τους πάντες με ένα ζεστό χαμόγελο και σου δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να αντιμετωπίσει όλα όσα να συμβούν τη νύχτα. «Είναι πολύ σημαντικό να είσαι απλός», λέει. «Είναι μια δουλειά που είσαι εκτεθειμένος σε πολλές αμαρτίες, αλκοόλ, ξενύχτια».

cantina-01

Η Cantina Social άνοιξε για πρώτη φορά το Πάσχα του 2006. Το μαγαζί το άνοιξε μαζί με την Τίνα, την τότε σύζυγό του. «Όταν είδαμε το χώρο της Cantina είχε κάτι πολύ το ιδιαίτερο και αμέσως σκεφτήκαμε ότι αν ήταν να κάνουμε μια τέτοια δουλειά, θα θέλαμε να την κάνουμε εκεί. Εκείνη την εποχή έτυχε να πωλείται ο χώρος και με κάποια δάνεια τον αγοράσαμε. Είναι «ιδιόκτητο» αλλά για τα επόμενα 20 χρόνια χρωστάμε στην τράπεζα. Πρώτα ήταν ένα καφενείο που είχαν κάποιοι ηλικιωμένοι και που εξυπηρετούσε την γειτονιά. Κάποια στιγμή θέλησαν να αποσυρθούν και είχε μείνει κλειστό για ένα χρόνο. Το πρωί το δουλεύει η Τίνα. Εξυπηρετεί πάλι την γειτονιά, αν και έχει λίγο πιο καλλιτεχνικό κόσμο από τα θέατρα που είναι τριγύρω. Έρχονται διάφοροι άνθρωποι της γειτονιάς. Δεν έχει καμία σχέση ο πρωινός κόσμος με τον βραδινό». Και πραγματικά, το πρωί στον ακάλυπτο που περιτριγυρίζεται από πολυκατοικίες και γραφεία βρίσκεις ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, κυρίως παλαιοπώληδες της περιοχής, που πίνουν ελληνικό καφέ και να μιλάνε δυνατά. Διατηρεί ακόμη την όμορφη αίσθηση του καφενείου  Το βράδυ αλλάζει όψη και γεμίζει ασφυκτικά από νεανικές παρέες και μουσική.

«Γενικά θεωρώ ότι η Cantina είναι το πιο αλλοπρόσαλλο μαγαζί στην πόλη, από κάθε άποψη» λέει ο Χρήστος. «Θέλαμε ένα μαγαζί που να είναι ανοικτό προς όλους και να μην έχει συγκεκριμένη ταυτότητα ή ύφος. Δεν θέλαμε να χαρακτηριστούμε ως κάτι συγκεκριμένο. Γι’ αυτό ποτέ δεν δώσαμε κάποια συγκεκριμένη έμφαση στην μουσική. Βέβαια, πάντα την προσέχαμε, αλλά ποτέ δεν αισθανθήκαμε ότι έπρεπε να παίζουμε ένα μουσικό είδος. Θέλαμε έναν μεικτό χώρο. Πάντα γίνονταν DJ sets που δεν τα συναντούσες πουθενά αλλού και πάντα είναι κάπως σαν το Kinder έκπληξη. Πρέπει να έρθεις, ή να ενημερωθείς μέσω facebook για το τι θα ακούσεις». Όταν ξεκίνησαν μπορούσες να πετύχεις από βραδιά με ιαπωνική μουσική μέχρι indie και new wave σετ. Τελευταία έχει γίνει πιο χορευτική. Ο Χρήστος πιστεύει πολύ στην αύρα ενός χώρου.

«Η Cantina θεωρώ ότι είναι ένα ερωτικό μαγαζί, με την ευρεία έννοια του όρου. Όταν πας σε ένα μαγαζί με καλή αύρα είναι ωραίο συναίσθημα. Ο καθένας μπορεί να έρθει στην Cantina και να αισθάνεται σαν το σπίτι του. Όταν ανοίξαμε την Cantina ήταν η εποχή που το Ψυρρή ήταν στα πολύ πάνω του, αλλά ήταν κάτι δεν αφορούσε την Cantina. Δεν δουλέψαμε ποτέ πολύ όταν η περιοχή ήταν δυνατή. Στην πραγματικότητα, αρχίσαμε να δουλεύουμε όταν η περιοχή έπεσε. Το Ψυρρή γνώρισε μεγάλη πτώση όταν ανέβηκε το Γκάζι. Γενικά δεν μου αρέσουν οι πιάτσες. Δεν θα έκανα ποτέ μαγαζί σε πιάτσα. Δεν νομίζω ότι έχουν διάρκεια. Το ίδιο έχει γίνει με πολλές περιοχές όπως η Καρύτση, ή τώρα το Γκάζι. Αυτό δεν τελειώνει ποτέ, οπότε θεωρώ ότι είναι καλύτερο να μην ανήκεις σε μια πιάτσα». Ο Χρήστος δουλεύει πολλά χρόνια στην νύχτα. Σε κάποια φάση της κουβέντας μας μου λέει ότι «αυτή η δουλειά μάλλον με διάλεξε παρά τη διάλεξα, αλλά είχα και ένα επικοινωνιακό ταλέντο. Οι άνθρωποι με συμπαθούν πιθανόν επειδή τους προσεγγίζω εύκολα. Γεννήθηκα στον Ταύρο το 1968 και έχω άλλα τρία αδέρφια. Ήμουν ο πρωτότοκος γιος και το δεύτερο παιδί της οικογένειας. Τους γονείς μου δεν τους έβλεπα αρκετά όταν ήμουν μικρός επειδή δούλευαν πάρα πολύ. Με μεγάλωσαν η γιαγιά μου και ο παππούς μου. Έζησα μια παιδική ηλικία πολύ νορμάλ. Δεν ήθελα να γίνω απολύτως τίποτα όταν μεγάλωνα. Δεν είχα απολύτως καμία φιλοδοξία. Είμαι πάρα πολύ τεμπέλης. Δεν είχα απολύτως κανένα όνειρο.

cantina-06

Πριν ανοίξω την Cantina ήμουν σε μια οικογενειακή επιχείρηση στο Πασαλιμάνι όπου έφυγα κακήν κακώς, με πάρα πολλά χρέη. Και όντας παντρεμένος και μικρό παιδί τότε αντιμετώπισα βιοποριστικό πρόβλημα. Δούλεψα το 2005 για ένα καλοκαίρι στο Οινοτέκα και με τη βοήθεια του Νίκου Ντανταλή που μας υπέδειξε κάποιους χώρους που μπορούσαν ακόμη να πάρουν άδεια στο Ψυρρή, αποφασίσαμε με την γυναίκα μου ότι θέλαμε να κάνουμε αυτό το μαγαζί. Πλέον είμαστε σε διάσταση, αλλά είμαστε συνέταιροι στην Cantina.

Η πρώτη φορά που πήγα σε μπαρ ήταν όταν ήμουν 13 ετών και από τα 15 και μετά νομίζω ότι ήμουν μόνιμος θαμώνας στα μπαρ. Το πρώτο μαγαζί που είχα βγει στα 13 ήταν ένα υπόγειο ροκ κλαμπ στην Νίκαια, το Βικτώρια. Ήταν ένα μεταλάδικο, αλλά μετά κατάλαβα ότι δεν ήταν αυτή η μουσική για μένα και ούτε και με αφορούσε αυτό το πράγμα. Μετά άρχισα να βγαίνω στην Αθήνα, σε διάφορα μπαρ της τότε εποχής. Και το πρωί για το σχολείο σηκωνόμουν όταν άκουγα να χτυπάει το κουδούνι, επειδή ήταν δίπλα στο σπίτι μου. Ήμουν το παιδί που είχε τις περισσότερες απουσίες την πρώτη ώρα. Με είχε ρωτήσει, μάλιστα, μια καθηγήτρια γιατί έχω τόσες απουσίες. Νόμιζε ότι έμενα πολύ μακριά.

cantina-10 cantina-09cantina-11

Με το χρόνο ανακάλυψα ότι έκανα τα καλύτερα πάρτι της περιοχής μου. Στο υπόγειο ενός φίλου πουν είχε πανκ μπάντα κάναμε κάποια πάρτι εκεί και γινότανε κάθε φορά χαμός. Κάποια στιγμή με είχε φωνάξει ο δήμαρχος και μου είχε πει ότι ήταν παράνομο αυτό που κάναμε γιατί ήταν σαν μαγαζί.

Η Cantina δεν κλείνει ποτέ. Είναι από τα λίγα μαγαζιά στην Αθήνα που είναι ανοικτά όλο το καλοκαίρι, ακόμη και τον Αύγουστο που η πόλη είναι άδεια. Είναι ιδανική έξοδος για όσους έχουν ξεμείνει και αναρωτιούνται τι θα κάνουν τα βράδια. Είναι μια πάρα πολύ δύσκολη δουλειά, να είσαι κάθε βράδυ εκεί και να υποδέχεσαι κόσμο. Και να είσαι καλά με όλο αυτό, επειδή αν δεν είσαι καλά, φαίνεται. Να είσαι καλά, όχι να υποκρίνεσαι ότι είσαι. Θέλει να το κάνεις με πολύ αγάπη, με πολύ μεράκι και να χαίρεσαι από αυτό που παίρνεις από αυτή την δουλειά. Δεν μπορεί να καταλάβει κανείς πώς αντέχω το ξενύχτι. Η αλήθεια είναι ότι αν και είμαι εξαιρετικά τεμπέλης, νομίζω ότι λίγοι άνθρωποι έχουν δουλέψει όσο εγώ στην ζωή τους. Και αυτό δεν αφορά μόνο την Cantina, αλλά και τις προηγούμενες δουλειές μου. Δουλεύω ασταμάτητα, πάντα νύχτα και πάντα σε πολύ δύσκολο περιβάλλον από τα 18 μου. Μου έχουν βάλει και πιστόλι στο κρόταφο, αλλά όχι στην Cantina, σε προηγούμενη δουλειά μου. Ήταν ένας τύπος που είχε πιει και έβγαλε πιστόλι, αλλά απλά έβαλα τα γέλια. Μου έχουν τύχει πράγματα τα οποία δεν είναι εύκολο να τα αντιμετωπίσεις. Ένα περιστατικό που πραγματικά με ζόρισε ήταν ένα γκέι ζευγάρι που φιλιόταν μεταξύ του και σκούντηξε έναν ομοφοβικό στρέιτ 50άρη, όπου έπρεπε να επέμβω πολύ δυναμικά. Έπεσαν και κάτι ψιλές, αλλά ευτυχώς δεν έγινε τίποτα χειρότερο. Αυτό ήταν πολύ τρομακτικό, επειδή ήταν μια μέρα που είχαμε πάρα πολύ κόσμο και το τελευταίο πράγμα που θέλεις σε ένα μαγαζί είναι φασαρίες τέτοιου είδους.

Το μεγαλύτερό μου όφελος είναι ότι μπορώ να επιβιώνω εγώ και η οικογένειά μου σε ένα περιβάλλον που μου ταιριάζει επαγγελματικά. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να δουλεύει ποτέ σε γραφείο ή ότι θα έκανα κάποια χειρωνακτική εργασία. Ίσως ακούγομαι τραγικός. Μια φοβία που έχω μεγαλώνοντας είναι η φθορά του χρόνου σε οτιδήποτε. Σε όλα τα επίπεδα.

cantina-03 cantina-02

Οι φίλοι έχουν παίξει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Ο Νίκος Ντανταλής που μου βρήκε τον χώρο αλλά και ο αγαπημένος μου φίλος μου ο Σταύρος Παπαγιάννης -ο σημαντικότερος φίλος που είχα ποτέ μου. Γνωριζόμαστε από τότε που είμαι 18 χρονών και με ‘άνοιξε’ πάρα πολύ ως άνθρωπο επειδή είναι ένας υπέροχος εικαστικός και interior designer. Είχα την τύχη τα γραφείο του Stage Office Design να μου κάνει δώρο το σχεδιασμό του μαγαζιού. Είναι ένας άνθρωπος, μου έχει σταθεί πραγματικά όσο κανένας άλλος. Και η Τίνα, η συνεταίρος και συνιδιοκτήτρια του μαγαζιού, χάρη στην επιμονή, την υπομονή της και την εργατικότητα της υπάρχει η Cantina.

Πρέπει να δουλεύεις σκληρά και ακατάπαυστα και να μην επαναπαύεσαι. Τα πάντα δείχνουν ότι η Cantina έχει πετύχει αλλά θεωρώ ότι ποτέ δεν μπορείς να εφυσηχαστείς σε αυτή την δουλειά επειδή είναι πολύ εύκολο να σε προσπεράσουν οι καταστάσεις και τα πράγματα.

Τα μαγαζιά τα κάνουν οι θαμώνες. Αυτοί δίνουν τη δυναμική. Και εγώ αισθάνομαι τυχερός ήρθε πολύ καλός κόσμος στο μαγαζί που μάλλον και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Νομίζω οι άνθρωποι γίνονται πιο ανοικτοί στο τι θεωρούν διασκέδαση. Έχουν βγάλει από πάνω τους τις ταυτότητες. Κάποιοι άνθρωποι που δεν πήγαιναν σε μερικά μέρη, τώρα πάνε πιο εύκολα. Αυτό θεωρώ ότι έχει αλλάξει, συν του ότι έχει γίνει πιο ανθρώπινη η νύχτα. Έχει φύγει αυτό το φτιασίδωμα που υπήρχε πιο παλιά π.χ. το μαγαζί που θα πάμε θα πρέπει να είναι στημένο. Πιστεύω η Cantina βοήθησε σε αυτό, επειδή ποτέ δεν υπήρξε στημένο μαγαζί. Ήταν πολύ αυθόρμητο.

Η Αθήνα θεωρώ ότι είναι μια υπέροχη πόλη όπου όμως συναντάς πάρα πολλά εμπόδια συνέχεια. Είναι μια πόλη μετ’ εμποδίων. Μου αρέσουν οι άνθρωποί της. Το ότι είναι μια πόλη που μπορείς να την περπατήσεις. Υπάρχουν μνημεία που δεν μπορείς να συναντήσεις πουθενά αλλού στον κόσμο σου και εσύ απλά τα έχεις τα πόδια σου.

cantina-05cantina-08cantina-04

Τα κρασιά που πίνουμε είναι εμφιαλωμένα. Όλα τα εμφιαλωμένα περιέχουν θειώδη για να συντηρούνται, οπότε αν το κρασί λίγο αν έχει παραπάνω θείο δημιουργεί πονοκέφαλο, ενώ τα ποτά δεν έχουν αυτήν την ιδιότητα, ειδικά τα λευκά. Προσωπικά πίνω μόνο βότκα. Θεωρώ ότι είναι το καλύτερο και το καθαρότερο ποτό που υπάρχει και σε κρατάει σε υπερδιέγερση. Επίσης, η βότκα είναι σαν το νερό. Είναι άχρωμη, άγευστη και άοσμη. Γενικά δεν μπορώ να μυρίσω κανένα ποτό.

Ένα από τα αγαπημένα μου μότο είναι «κάνε την αδυναμία σου προτέρημά σου». Και όλο αυτό γίνεται επειδή δεν ακολουθώ νόμους. Ποτέ δεν θεώρησα ότι πετυχημένη συνταγή είναι η συνταγή του άλλου. Πάντοτε θεωρούσα ότι αυτό που έπρεπε να κάνω είναι αυτό που θεωρούσα εγώ σωστό. Οι άνθρωποι που κάνουν κάτι ιδιαίτερο, σίγουρα δεν είναι αυτοί που έχουν μπαρ».

Cantina Social, Λεωκορίου 8, Ψυρρή Tηλ: 2103251668