Ο Γιάννης Οικονομίδης και ο Πέτρος Ζερβός γνωρίστηκαν πριν από δέκα χρόνια σε μία έκθεση κόμικς στο Πάρκο Ελευθερίας. Ο Πέτρος συμμετείχε στην έκθεση με τα κόμικ που δημοσίευε στο περιοδικό Γαλέρα και ο Γιάννης ήταν εκεί για την προβολή του Σπιρτόκουτου. «Μέχρι τότε δεν είχα ακούσει τίποτα για τον Γιάννη Οικονομίδη, ούτε έβλεπα και πολύ κινηματογράφο» λέει ο Πέτρος. «Κάποια στιγμή που καθόμουν και συζητούσα με κάποιον, φάνηκε ο Γιάννης. Ήταν ένας τύπος με σκούρα ρούχα, φαρδιές πλάτες σαν Κρητικός, ένα πράγμα που μου έκρυψε τον ορίζοντα. Και μου συστήθηκε: ‘Είμαι ο Γιάννης Οικονομίδης και η ταινία μου προβάλλεται’. Δεν την είχα δει. Εγώ ήμουν επιφυλακτικός, βέβαια, εκ φύσεως. Ενδιαφερόταν να μεταφέρει σε κόμικς το Σπιρτόκουτο. Και είπαμε να βρεθούμε».

Oikonomidis 2

«Εγώ ήξερα για σένα όμως. Σε είχα φακελώσει. Τυχαία, βέβαια», προσθέτει ο Γιάννης.

«Στην αρχή με ξένισε ο Γιάννης, επειδή είχε μια ‘επιθετική’ συμπεριφορά. Σκεφτόμουν ‘Τι να με θέλει αυτός;’ και τέτοια. Αυτή στάση δεν ήταν μόνο απέναντι στο Γιάννη, αλλά γενικά. Ήμουν δύσκολος στις φιλίες. Ήταν, επίσης, επίμονος. Με ρώταγε διάφορα και με ξένισε αυτή η περιέργειά του. Το πρώτο πράγμα λοιπόν που λειτούργησε και θετικά και αρνητικά ήταν η επιθετική οικειότητά του. Ξαναβρεθήκαμε μια μέρα στο σπίτι μου. Ήρθε και συζητήσαμε γενικά και ειδικά για το τι ήθελε να κάνει. Ήξερε και είχε δει την δουλειά μου. Ήθελα να συνεργαστούμε, αλλά δεν είχα δει την ταινία. Και μου την άφησε. Όταν την είδα, με σόκαρε. Μου φάνηκε πολύ άγρια. Σαν να έβλεπα κάτι ωμό, σαν να μου έδιναν να φάω ωμό κρέας. Στην αρχή δεν μπορούσα να πω ‘μ’ αρέσει, δεν μ’ αρέσει’. Όταν την ξαναείδα, άρχισα να μπαίνω στο πνεύμα της. Την είδα γύρω στις 4-5 φορές και ανακάλυψα πράγματα που άρχισαν να με γοητεύουν. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν η οικονομία της ταινίας. Είχε μια τρομακτική λιτότητα και παράλληλα μια τρομερή δύναμη. Ο Γιάννης συνέχιζε την τακτική του της επιθετικής φιλίας. Μια μέρα με πήρε μία η ώρα την νύκτα. Λέω τώρα που έμπλεξα. Τι είναι αυτός; Τι φρούτο; Κάποια στιγμή άρχισα να τον καταλαβαίνω και σιγά-σιγά αναπτύχθηκε μια πολύ ισχυρή φιλία μεταξύ μας. Βέβαια αυτό το πρότζεκτ που συζητάγαμε δεν έγινε ποτέ. Ίσως κάποια στιγμή να το κάνω. Κυρίως επειδή δεν αισθανόμουν έτοιμος και δεν είναι και εύκολο σαν ταινία να γίνει κόμικς αλλά πάντα υπάρχει στο μυαλό μου. Ένα δεύτερο στοιχείο του Γιάννη είναι που δεν αρκούσε που γίναμε φίλοι. Με γνώρισε και με άλλους φίλους τους. Και είπα ‘πάλι τα ίδια! λες και είχα καμιά καούρα’, επειδή τότε ήμουν πολύ κλεισμένος στον εαυτό μου. Θυμάμαι γνώρισα τον Μουρίκη και μου και μου είχε κάνει εντύπωση σαν φιγούρα. Και γνώρισα έτσι όλο το επιτελείο και τους φίλους του Γιάννη. Για μένα ήταν και μια περίοδος της ζωής μου μεταβατική. Έπρεπε ή να γίνω ένας ερημίτης, ή να βγω προς τα έξω. Ο Γιάννης έπαιξε έναν πολύ σημαντικό ρόλο για να γίνει το δεύτερο. Το ότι θα με έβαζε να παίξω κιόλας και στον κινηματογράφο, σαφώς και δεν το φανταζόμουν. Μπορεί να έχω λίγη φαντασία, αλλά όχι και τόση. Με έβαλε να παίξω πρώτα στον Μαχαιροβγάλτη. Είχε κρίνει ότι είχα ωριμάσει για να εμφανιστώ στον κινηματογράφο. Εμένα δεν μου πέρναγε από το μυαλό να εκτεθώ και το θεώρησα ως αστείο. Επέμενε και είπα ‘Άντε ρε, Γιάννη ας κάνουμε κι αυτό το βήμα’. Για μένα ήταν μια εξαιρετική εμπειρία, επειδή για πρώτη φορά μετείχα στο γύρισμα μιας ταινίας και ανακάλυψα την σχέση που έχει ο Γιάννης με τους συνεργάτες του. Είναι μια σχέση εμπιστοσύνης, φιλίας και αλληλεγγύης πρώτα, και όχι ένα απρόσωπο συνεργείο. Είναι όλοι μπροστά από ένα στόχο πολύ συγκεκριμένο. Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό το περιβάλλον. Ένοιωσα ότι ήμουν μέλος μιας οικογένειας και αυτό το αίσθημα ήταν πολύ ωραίο, συν όλο το σασπένς που έχουν τα γυρίσματα και οι μεταβολές των σχέσεων. Έβλεπα τον Γιάννη πάνω στην δουλειά πια πόσο αυστηρός ήταν και πόσο απαιτητικός, αλλά από την άλλη και πόσο φιλικός. Ήταν αυστηρός, χωρίς όμως να κινδυνεύει η σχέση του με τους συνεργάτες του. Το επόμενο βήμα μετά από αυτό ήταν το Μικρό Ψάρι. Εκεί ο Γιάννης πάνω στην συγγραφή του σεναρίου σκέφτηκε και μου πρότεινε να συμμετέχω στην ταινία. Πάλι είχα αντιδράσεις, όχι τόσες όπως την πρώτη φορά, είχα πάρει το βάφτισμα του πυρός. Είπα ‘ΟΚ, να κάνω ένα πέρασμα’, αλλά με έβαλε να μιλάω κιόλας. Σαν από πείσμα ο Γιάννης έγραψε ένα μακρινάρι ρόλο. Στην αρχή σκεφτόμουν ‘πώς θα τα μάθω όλα αυτά απ’ έξω;’. Το πιο δύσκολο, βέβαια δεν ήταν αυτό, αλλά η έκθεση. Το τόλμησα όμως για να πολεμήσω τις αναστολές μου. Το είδα σαν μια προσωπική μου ψυχοθεραπεία. Ευτυχώς, ο Γιάννης δίνει μεγάλη σημασία στις πρόβες. Όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα, πήγα έτοιμος. Δεν είχα το άγχος πώς θα το πω και ήταν εντυπωσιακό. Ήταν τόσο εξαντλητικές οι πρόβες, αλλά τόσο καθυστηχαστικοί και ο Μουρίκης και ο Γιάννης και η Βίκυ, που πήγαν όλα καλά. Πλέον είμαστε πια μέρος ενός κύκλου ανθρώπων που έχουν πολύ στενούς δεσμούς.

Oikonomidis 3

«Τον Πέτρο τον ήξερα από ένα ντοκιμαντέρ που είχα δει όταν που ήμουν στην σχολή κινηματογράφου, το ‘Μεταξύ κόμικς και άλλων’. Σε ένα επεισόδιο είχε τον Πέτρο. Μου είχε κάνει εντύπωση και ο ίδιος και τα σκίτσα του. Ήταν ωραίος και ο τρόπος που τα έλεγε. Εκείνη την ημέρα που ήταν το φεστιβάλ της Γαλέρας που το θέμα του ήταν ο ρεαλισμός, του την έπεσα για να κάνει το Σπιρτόκουτο κόμικς. Με ιντρίγκαρε πάντα η περίπτωση Πέτρος Ζερβός. Είδα έναν σοβαρό άνθρωπο απέναντι μου. Τον μπάνισα κατευθείαν ότι είναι και για κάτι παραπάνω. Κάτι μου έκανε. Σκέφτηκα αυτόν τον τύπο θέλω να τον γνωρίσω, τον θέλω στην ζωή μου, να τον κάνω φίλο. Δεν γνωρίζεις συχνά και πολλούς σοβαρούς ανθρώπους. Ήταν ιδιαίτερο και όλο το lifestyle του Πέτρου: ήταν λίγο κλειστός λίγο επιφυλακτικός, λίγο ανθρωποφοβικός, αλλά δεν με πρόσβαλλε ποτέ σε όλη την πεσούμπα που του έκανα. Όχι ότι εγώ το έκανα οργανωμένα, απλά με έλκυε. Ήταν αυτή η έλξη που φέρνει κοντά δυο ανθρώπους, είτε πρόκειται για φιλία, είτε για ερωτική σχέση. Κάτι νοιώθεις για τον άλλον. Νοιώθεις ότι έχεις κοινά πράγματα. Ένα ένστικτο υπάρχει, ότι με αυτόν μπορείς να κάνεις χωριό, κι ας είναι ένας είναι στην Ανατολή κι ο άλλος στην Δύση. Υπάρχει μια χημεία, νοιώθεις ότι μπορείς να συνυπάρξεις, να τα βρεις, να γίνει κατάσταση. Το αισθανόμουν, κι άρχισα να είμαι από πάνω του. Και αυτός μου άνοιγε λίγο-λίγο μια χαραμάδα. Δεν τον άλλαξα, βασικά. Έμμεσα ο Πέτρος μπήκε σε μια ευρύτερη παρέα επειδή τον γνώρισα σε φίλους μου και στη συνέχεια έγινε και επίκεντρο. Σαφώς έχει γίνει άλλος άνθρωπος, επειδή τότε πέρναγε μια δύσκολη φάση. Θυμάμαι στα πρώιμα στάδια μου έλεγε ότι δεν γουστάρει ούτε κάμερες, ούτε φώτα. Νομίζω ότι λειτούργησε η κοινωνικοποίηση που έγινε από την ευρύτερη παρέα. Τελικά, όμως, ο Πέτρος πήρε τις αποφάσεις να κάνει τα βήματα που έκανε τελικά. Κι ό,τι έχει καταφέρει, το έχει καταφέρει, μόνος του. Δεν ήταν μόνο μια απόφαση έκθεσης, με εμπιστεύτηκε. Υπάρχει μια εμπιστοσύνη πια, μια συγγένεια ψυχική, πνευματική. Απο κει και πέρα έχει τα θέματα τα δικά του, όπως και εγώ έχω τα δικά μου. Ο καθένας έχει τον πήχη του που προσπαθεί να ξεπεράσει και βάζει τα στοιχήματά του. Και ήρθαμε κι ακόμη πιο κοντά από αυτήν την περιπέτεια που λέγεται ταινία. Και πλέον ο Πέτρος είναι ξαφνικά και ηθοποιός. Ξέρει τι εστί ηθοποιός κινηματογράφου. Πέρασε από όλες τις φάσεις, τις πρόβες, τα εντατικά γυρίσματα, το ντουμπλάζ, τις ανάγκες του δεύτερου ρόλου της ταινίας. Έχει τον περισσότερο διάλογο. Έχει πια μια εκπαίδευση που τον έχει κάνει ηθοποιό. Και όποιος δει την ταινία, μπορεί να καταλάβει που έχει φτάσει. Είναι ταλέντο; Είναι απόφαση, ή ευφυΐα; Τι από όλα είναι άραγε; Είναι θάρρος. Πάνε όλα μαζί, αλλά σίγουρα το γάντι που το ’χω ρίξει εγώ και οι άλλοι το σήκωσε ο Πέτρος πολλές φορές. Αλλά αυτό δεν είναι η φιλία; Να κάνεις πράγματα και να προχωράς. Να σε κινητοποιεί μια σχέση.

Oikonomidis 4

«Πολλές φορές κάποιες φιλίες μπορεί να περνάνε από μια κούραση και πολλές φορές μπορεί να μην διακόπτονται, αλλά εκφυλίζονται. Χάνουν πια το νόημα. Με το Γιάννη όσο περνάνε τα χρόνια εμπλουτίζεται αυτή η σχέση, συνεργαζόμαστε σε πολλά πράγματα, συνυπάρχουμε και εκτός ταινίας. Βρισκόμαστε πολύ συχνά. Πολλές φορές διάφορα πρότζεκτ χτίζονται μέσα από τις ώρες που περνάμε μαζί. Και αυτή η φιλία έχει δυναμώσει πάρα πολύ και, μάλιστα, δεν έχει δυναμώσει μόνο η φιλία μεταξύ μας, αλλά και ενός κύκλου ανθρώπων. Ο Γιάννης έχει το χαρακτηριστικό ότι δημιουργεί παρέες. Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι έχουν αυτή την ικανότητα. Δημιουργεί παρέες όπου ο ίδιος δεν πρωτοστατεί, αλλά είναι μέλος που έχει παίξει σημαντικό ρόλο στο να δημιουργηθεί. Ο Γιάννης στην αρχή της φιλίας μου ουσιαστικά απαίτησε να γνωρίσω και όλους τους συνεργάτες του. Εγώ που ήμουν σε μια στάση επιφύλαξης απέναντι στην ζωή. Στην αρχή δεν ήθελα, επειδή ένας άνθρωπος που ήταν εσωστρεφής δεν είναι εύκολο να γνωρίσει ανθρώπους. Σκεφτόμουν ‘χέσε μας τώρα, γνώρισα εσένα, πρέπει να γνωρίσω και όλους τους φίλους σου’, αλλά αυτό είναι ο Γιάννης. Με γνώρισε στους φίλους του, οι οποίοι επίσης είναι άνθρωποι εξαιρετικοί και ακαταμάχητοι. Οπότε, βρέθηκα να έχω ένα κεφάλαιο που λέγεται φιλία που μου το έδωσε ο Γιάννης αυτούσιο και που εγώ, λόγω της επιφυλακτικότητας μου και της εσωστρέφειας μου, δεν θα μπορούσα ποτέ να το αποκτήσω. Το ότι έπαιξα στην ταινία είναι δευτερεύον, τριτεύον. Το βασικό είναι η φιλία με τον Γιάννη, επειδή φιλία είναι δίνω και παίρνω. Με συμβουλεύει, τον συμβουλεύω. Ανταλλάσουμε απόψεις, διαφωνούμε. Έχουμε φτάσει σε σημεία να ψυχρανθούμε, να έρθουμε σε αντιπαλότητα, αλλά στην ουσία όλα αυτά δυναμώνουν την φιλία, δεν τη διαλύουν. Είναι μια αξία για μένα. Σε μια εποχή που υπάρχει μια τρομακτική καταβαράθρωση και παρακμή πιστεύω ότι φιλίες σαν του Γιάννη είναι σημαντικές. Είναι πολύ σημαντικό ότι μέσα σε ένα περιβάλλον παρακμής έχω αυτό το κεφάλαιο. Με έχει βοηθήσει πάρα πολύ.

«Θεωρώ ότι πολύ μεγάλη αξία η φιλία πιο μεγάλη και από την οικογένεια. Πιο μεγάλη και από έναν έρωτα. Τους επιλέγεις τους φίλους, αλλά στην διαδρομή μιας φιλίας ξεδιπλώνονται και όλα τα άλλα. Κάποια στιγμή θα φανεί το ανάστημά σου, αν είσαι πιστός, αν βάζεις στην σχέση τον τρίτο άνθρωπο, τα λεφτά, την φήμη, μια αρρώστια, μια ατυχία. Πράγματα που δοκιμάζουν φιλίες. Μέσα από σχέση φιλίας ανθρώπων, μια γκρούπας ανθρώπων, μιας παρέας, δοκιμάζεται όλη η ανθρώπινη συνθήκη, όλη η ανθρώπινη κατάσταση. Αλλά αν αντέξει, δεν υπάρχει πιο μεγάλη αξία από την φιλία. Η έννοια της προδοσίας, ο πόλεμος, όλα αυτά περνάνε μέσα από μία σχέση φιλίας. Και μετά είναι και ο χρόνος που περνά. Περνούν τα χρόνια και ζεις την ζωή του άλλου και σιγά-σιγά γίνεσαι συγγενής. Είναι μια ιστορία, είναι ο κόσμος, είναι μια σταθερά όλο αυτό το πράγμα. Είναι η ζωή. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή χωρίς αυτή τη σταθερά. Επειδή δεν έχω οικογένεια, επειδή μένω εδώ, οι φίλοι μου είναι τα πάντα. Είναι ο χρόνος που περνάει, τα ψίχουλα που μαζεύω, είναι η περιουσία μου, ο πλούτος. Τα έχει φέρει και έτσι η ζωή που εγώ στην φιλία επένδυσα, κρατήθηκα από αυτό. Θεωρώ ότι εκεί που κερδίζεται η φιλία είναι όταν είσαι διατεθειμένος να ξοδέψεις χρόνο για αυτή. Όπως με την δουλειά του ηθοποιού. Εκεί που γίνεται η δουλειά είναι όταν σταματήσει η πρόβα και πάτε για μπίρες. Εκεί αποκτιέται η οικειότητα, όταν πέφτουν οι μάσκες».

«Κάπου έχω διαβάσει πώς τον χρόνο που κερδίζεις, τον χάνεις και τον χρόνο που χάνεις, τον κερδίζεις. Και εγώ το βλέπω πώς όταν κάποιος περπατάει πάρα πολύ δίπλα στην ζωή, χάνει πολλά σημαντικά πράγματα. Όταν πας πιο αργά, κερδίζεις πολλά. Με το Γιάννη ακόμη κι όταν πίνουμε έναν καφέ και χασομεράμε ή όταν συζητάμε και κουτσομπολεύουμε, δημιουργούμε. Ιδιαίτερα ο Γιάννης σε αυτές τις στιγμές που λέμε ότι δεν κάνουμε τίποτα, σκέφτεται περισσότερο και με μεγαλύτερη ένταση την δουλειά του. Εκεί γίνονται πάρα πολλά πράγματα. Οι στιγμές που είμαστε μαζί είναι αρκετά πυκνές, δεν είναι ποτέ χαμένες. Η σχέση μας με έχει επηρεάσει και δημιουργικά και σαν ύφος. Και η αθυροστομία του. Θα ήθελα να προσεγγίσω κάποια στιγμή ως σκιτσογράφος τον τρόπο που μιλάνε οι ήρωες του Γιάννη. Το ήθελα πάντοτε, αλλά πίστευα ότι δεν το είχα μέσα μου αλλά πλέον πιστεύω ότι το όραμα του Γιάννη είναι πλέον και δικό».

«Το Μικρό Ψάρι» του Γιάννη Οικονομίδη κέρδισε 4 βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ανάμεσα στα οποία αυτά του Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον Βαγγέλη Μουρίκη, του Β’ Γυναικείου Ρόλου για τη Βίκυ Παπαδοπούλου και πρωτότυπης μουσικής.

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag