Η Kajsa Gullberg είναι φωτογράφος που ζει στη Κοπεγχάγη από το 1996. Πριν από μερικά χρόνια άρχισε να φωτογραφίζει τους ανθρώπους που είχαν κάνει κατάληψη σε παλιά κτίρια της πόλης και τον περίγυρό τους, ένα πολύ δύσκολο project γιατί οι περισσότεροι ήταν πολύ βίαιοι και δύσκολα επέτρεπαν να τους φωτογραφίσει. Η δουλειά της βραβεύτηκε και κυκλοφόρησε σε βιβλίο, το ίδιο και η επόμενη, πορτρέτα από το Roskilde Festival…

Φαντάσου ότι συναντάς κάποιον και σε ρωτάει: «Μπορείς να μου εξηγήσεις την φωτογραφία σου;». Τι θα του απαντούσες;
Στο project που δουλεύω αυτή την στιγμή, έχω ασπρόμαυρες φωτογραφίες με έντονες χρωματικές αντιθέσεις. Ψάχνω για δύναμη, ομορφιά και περηφάνια εκεί που συνήθως δεν περιμένεις να την βρεις. Η γλώσσα μου είναι οικεία, ωμή, τραχιά και ποιητική.

Πόσο καιρό σου πήρε αυτό το project; Ήξερες τους ανθρώπους που φωτογράφισες ή γνώρισες καινούργιους;
Μου πήρε 5 χρόνια. Κάποια από τα μοντέλα ήταν άγνωστοι που βρήκα όταν έφτιαξα ένα group στο facebook ψάχνοντας για γυναίκες με ουλές και κάποια ήταν γνωστοί μου, ακόμα και πολύ κοντινοί μου άνθρωποι, όπως η μαμά μου και η κόρη μου.

Τώρα έχει τελειώσει… πες μου για τις αλλαγές που ένιωσες κατά την διάρκεια της δουλειάς και όταν την τελείωσες.
Μια από τις βασικές αλλαγές που βίωσα κατά την διάρκεια αυτής της διαδικασίας είναι ότι πια δεν είμαι τόσο αυστηρή με τον εαυτό μου και με το πώς φαίνομαι. Νομίζω ότι αν είχα πολύ λίγο χρόνο ζωής και κάποιος με ρωτούσε τι έχω μετανιώσει στην μέχρι τώρα ζωή μου, θα του απαντούσα ότι μετανιώνω που όλα αυτά τα χρόνια μισούσα τον εαυτό μου και ντρεπόμουν για μένα. Το θεωρώ πλέον πλήρες χάσιμο χρόνου αυτό που έκανα.

2

Καθώς «διαβάζω» τις φωτογραφίες σου, βρίσκω πολύ έντονα τα γυναικεία χαρακτηριστικά… για εμένα αυτό είναι φεμινισμός. Νομίζεις ότι ο φεμινισμός έπαιξε ρόλο στην τέχνη σου;
Ναι, νομίζω ότι υπάρχει ένα φεμινιστικό κομμάτι σε αυτό το project, συνδυασμένο με ένα υπαρξιακό κομμάτι. Με εκπλήσσει ότι πολλές γυναίκες με ουλές μου είπαν ότι είχαν τύχει πολλών άσχημων αντιδράσεων που τις έκαναν να νιώθουν ότι πρέπει να κρύβουν τις ουλές τους. Όσον αφορά στους άνδρες και τις ουλές τους, ισχύει το ανάποδο. Εδώ η ουλή θεωρείται σημάδι δύναμης και εμπειρίας στην ζωή. Εξεπλάγην που ανακάλυψα αυτή την διαφορά γιατί για μένα, οι ουλές είναι σαν μετάλλια που έχει κερδίσει κάποιος σε ένα πεδίο μάχης, ανεξάρτητα αν είναι άντρας ή γυναίκα.

Ποια είναι τα κριτήριά σου όταν διαλέγεις ένα μοντέλο, επιλέγεις μια φωτογραφία και μετά βάζεις πολλές φωτογραφίες μαζί;
Βασικό κριτήριο είναι ο χαρακτήρας, κάτι που θα μου δείξει ότι ο άλλος έχει ζήσει την ζωή του και έχει ανοιχτούς ορίζοντες. Όταν ταιριάζω φωτογραφίες είναι κάτι οπτικό και διαισθητικό, ο τρόπος που μιλάνε, μια τρύπα σε ένα κομμάτι υφάσματος, το στόμα τους, οι γραμμές στα μαλλιά τους που ακολουθούνται από τις γραμμές στα ρούχα τους, στο σώμα τους ή το πατρόν μιας δαντέλας ή μια ελιά στην πλάτη τους.

8

Δημιουργείς έναν κόσμο που είναι τελείως διαφορετικός από αυτόν που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στα media, είναι σαν να πηγαίνεις πιο βαθιά στον ίδιο σου τον εαυτό. Ποια είναι η φιλοσοφία σου για την φωτογραφία;
Βασικά, δεν θεωρώ ότι είμαι φωτογράφος. Ίσως να είμαι φιλόσοφος που εξερευνά διαφορετικές πτυχές του να είσαι ανθρώπινο ον. Και ίσως να είμαι και καθρέφτης. Σε αυτό το project έδωσα έμφαση σε πράγματα που ρετουσάρουμε για να μην φαίνονται επειδή δεν είναι συνηθισμένα. Όπως είναι οι ουλές, οι ρυτίδες, οι τρίχες του σώματος.

Ποια είναι τα επόμενά σου σχέδια; Δουλεύεις κάποιο καινούργιο project;
Έχω πολλά projects στον αέρα, όμως δεν έχω κάποιο έτοιμο ακόμα.

Τι κάμερα χρησιμοποιείς; Θεωρείς ότι οι μικρότερες κάμερες σε βοηθούν να έρθεις πιο κοντά στον άνθρωπο που φωτογραφίζεις;
Χρησιμοποιώ μια Canon 5d με 50mm/1.4. Δεν νομίζω ότι θα μου ήταν πιο εύκολο να δουλέψω με μικρή κάμερα. Ως φωτογράφος, δεν προσπαθώ να είμαι αόρατη, ουσιαστικά προσπαθώ να είμαι παρούσα όσο το δυνατόν περισσότερο.

5

Imagine that you are meeting someone and asks you «can you explain me your photography?» What would be your answer?
In this project I work in black/white high contrasted images that goes very close to my subjects. I´m searching for strength, beauty and pride where you’re not always expect to find it. My language is intimate, raw, gritty and poetic.

How long did the whole project take you? You knew the people or you met new ones in order to photograph them?
It took me five years. Some of the models have been strangers I found when I made a group on facebook searching for women with scars and some of the images is people I know, even very close like my mother and my daughter.

Now it is finished… tell me about the changes you felt during the work and after finishing it.
One of the main changes I have experience through this process is that I´m not that hard to myself and my how I look anymore. I think if I would have a very short time to live in left and someone asked me what I regret with my life I think I would answer all the time I hated myself or was ashamed of myself. I think I will consider this as completely waste of time.

1 (1)

While «reading» the photographs, I come across questions regarding female identities…. for me it is feminism. Do you think that feminism plays a role in your art?
Yes I think there´s a feministic part of this project, along with an existential part. I was surprised that many of the women with scars told me that they had met many reactions that they should hide their scars. When it comes to men and scars I think it is a bit of the opposite, that scars is something that proves your strength and life experienced. I was surprised to discover to this difference because to me, scars are like medals won on a battlefield no matter of what gender you have.

What criteria do you use when you choose a model, selecting a photo and putting many photos together?
The character, something that shows a liven life and a wide perspective. When I matches images is something visual and intuitive, the way the talk together, a hole in a piece of fabric and a mouth, the lines in hair that continues on the lines from clothes on a body or the pattern from a lace and the pattern of moles on a back.

You are creating a world that is totally different than the one we are used to watch through the media, it is like you are going deeper and deeper into you. What is your philosophy about photography?
Well, I don´t really consider myself a photographer, but maybe more a sort of philosopher that explores different aspects of being a human. And a mirror.
In this project I have highlighted the things that use to be retouched away from the common images; the scars, wrinkles and body hair.

3

What are your next plans? Are you working on any new projects?
I have several projects in the air, nothing that I can put words on yet though.

What kind of camera do you use? Do you think that smaller cameras help you getting closer to the people you photograph?
I use a canon 5d with a 50mm/1.4. I don´t think it would be easier for me to work with a small camera. As a photographer I´m not trying to be invisible, I´m actually trying to be very present as who I am.

64

http://kajsagullberg.com/

Συνέντευξη: Μάνος Χρυσοβέργης

Follow us on facebook: https://www.facebook.com/grekamag

Follow us on instagram: http://instagram.com/grekamag