CFO4gYQUkAAvU7P

Ίσως να μην είμαι το καταλληλότερο άτομο για να μιλήσει για τις πανελλήνιες. Από την άλλη, δε νομίζω ότι υπάρχει κατάλληλο άτομο να μιλήσει για τις πανελλήνιες, γιατί ποτέ κανείς δεν κατάλαβε πλήρως τον λόγο ύπαρξής τους -πώς να καταλάβεις ένα θεσμό που σου ζητά στα δεκαοχτώ σου να επιλέξεις τι θες να κάνεις στη ζωή σου; Με ποια λογική, δηλαδή, λειτουργεί όλο αυτό; Πολύ απλά, λειτουργεί χωρίς λογική. Και, δυστυχώς, εμείς το ζήσαμε και το ζούμε με λογική.

Είμαι 22 και πριν από λίγους μήνες τελείωσα τις σπουδές μου στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Καποδιστριακό. Ήταν η πρώτη μου επιλογή; Όχι. Το μετάνιωσα; Όχι. Από την τετάρτη δημοτικού έλεγα «μαμά θα γίνω δικηγόρος γιατί η ξαδέρφη μου στην Αυστραλία που είναι δικηγόρος έχει πολλά λεφτά και δεν θέλει να παντρευτεί και ούτε εγώ θέλω να παντρευτώ, άρα αυτό θα κάνω». Ήθελα λοιπόν την Νομική με το ίδιο σκεπτικό που λέμε «το μπουζούκι είναι όργανο, ο αστυνομικός είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι». Τα χρόνια πέρασαν με την έκθεση να είναι το αγαπημένο μου μάθημα. Όμως ποτέ κανείς δεν ήρθε στην τάξη να μας ρωτήσει ποιο είναι το αγαπημένο μας μάθημα, να δει αν κάποιο παιδί έχει μεγαλύτερη έφεση στα καλλιτεχνικά και αν κάποιος γράφει στίχους την ώρα των αρχαίων. Έπρεπε όλοι να έχουμε τον ίδιο ««στόχο»». Καλούς βαθμούς σε όλα τα μαθήματα. Τελειώνει η πρώτη λυκείου και λίγους μήνες μετά, μας καλούν να διαλέξουμε κατεύθυνση. Τι, πώς, πού, πότε, γιατί; Και αν διάλεγα θετική ποιος μου λέει ότι δεν θα γινόμουν ο νέος Αϊνστάιν; Διαλέγω θεωρητική με το σκεπτικό ότι τα θεωρητικά μου φαίνονταν πιο εύκολα και η Νομική ήταν ο ««στόχος».

Και έτσι βρήκαμε όλοι από έναν καινούργιο ««στόχο»». Άλλα παιδιά διάβαζαν νύχτα-μέρα, την ώρα της γενικής παιδείας, στη γυμναστική, στο διάλειμμα. Άλλα δεν ήρθαν πενταήμερη για να μην ξελογιαστούν και ξεχάσουν το ««στόχο»». Εγώ ήμουν από τους τυχερούς. Διάβαζα από πάντα και είχα βάσεις γιατί είμαι τελειομανής και μου άρεσε και το διάβασμα -ναι, ναι, πες με φυτό, είχα χαρεί το καλοκαίρι μου γιατί με τους γονείς μου είχαμε αποφασίσει ότι το καλοκαιρινό φροντιστήριο είναι καταστροφή –οικονομική και ψυχολογική- και είχα πέσει και σε καλούς ενδοσχολικούς και εξωσχολικούς καθηγητές που πέρα από τον «στόχο» δεν ξεχνούσαν ότι είμαι άνθρωπος. Μικρός ανήλικος άνθρωπος, κάτι που τα υπουργεία και όλοι οι τάχα μου ειδικοί ξεχνούν.

Αφού λοιπόν μπήκα στο χορό, είχα βάλει κανόνες δικούς μου. Διάβαζα αλλά έβγαινα και το σαββατοκύριακο, την ημέρα του Πάσχα αντί να σουβλίσω αρνάκι διάβαζα αλλά είχα πάει και πενταήμερη, προσπαθούσα να ελέγξω το άγχος μου αλλά έπινα και βαλεριάνα. Αφού λοιπόν στην τελική ευθεία πριν τις εξετάσεις έλιωσα στο διάβασμα, τους φυσικούς χυμούς, τα goji berries -βοηθούν στη μνήμη- και την βαλεριάνα, ήρθε η μέρα της κρίσης.

Πρώτο μάθημα έκθεση. Κοιμήθηκα στις δέκα το βράδυ, ξύπνησα από τις έξι, έκανα μπάνιο -ποτέ δεν είχα ξανακάνει μπάνιο το πρωί, πρωινό δεν κατέβαινε μπουκιά. Έφτασα στο προαύλιο και πήγα και κάθισα κάπου μόνη μου γιατί διαφορετικά θα ξεμάλλιαζα την κολλητή μου που μέχρι και το τελευταίο λεπτό ήθελε να διαβάζει. Δεν θυμάμαι να σου πω τι συνέβη από τη στιγμή που μπήκα στην αίθουσα μέχρι τη στιγμή που βγήκα, όμως θυμάμαι το μετέπειτα μαρτύριο. Ενώ ένιωθα ανάλαφρη και πιο κοντά στο τέλος, έζησα ένα δράμα όταν πήγα σπίτι και βγήκε η Τσαπανίδου με τα μίνια της να μας πει τις λύσεις. Και ποια είσαι εσύ κυρία Τσαπανίδου μου που θα μου χαλάσεις εμένα το όνειρο τόσο νωρίς; Έτσι αποφάσισα να κλείσω την TV. Επειδή όμως κάτι έπρεπε να πάει λάθος με το «στόχο» και επειδή υπάρχει και ένα πεπρωμένο, μια νύχτα πριν δώσω αρχαία μου κάθεται ψαροκόκκαλο στον λάρυγγα. Θα φύγει έλεγα χωρίς να το πιστεύω και όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Και όταν δεν κοιμάμαι, τρελαίνομαι. Πήγα να δώσω αρχαία και σε μια ώρα είχα τελειώσει. «Δεν γίνεται» λέω «όλα λάθος θα είναι». Και κάνω το λάθος να τα ξανακοιτάξω. Ποτέ δεν είχα ξανακοιτάξει γραπτό. Αλλάζω λοιπόν όλες τις γραμματικές και συντακτικές απαντήσεις στο άγνωστο. Και κάνω μετά το λάθος να δω Τσαπανίδου. Και όσα είχα αλλάξει, ήταν τα σωστά. Σοκ.

Τελειώνουν οι πανελλήνιες, βγαίνουν τα αποτελέσματα. 18070. Νομική Κομοτηνής σίγουρα. Χαρές, χαμός. Δεν με είχε νοιάξει καν που στα αρχαία είχα 16,5 ενώ κανονικά θα είχα 18,5. Και τότε, λίγες μέρες πριν κάνω το μηχανογραφικό μου, συνειδητοποίησα ότι ποτέ δεν είχα σκεφτεί να πάω σε κάποια άλλη σχολή, να ψάξω και κάτι άλλο. Είχα βολευτεί και εγώ, όπως και όλα τα παιδιά, σε μια επιλογή επιπόλαια. Πώς να μην είναι επιπόλαια όταν μιλάμε για μια ηλικία που ακόμα άκουγα 30 second to mars και έλεγα πρώην κάποιον που βγαίναμε δυο βδομάδες; Παρά την επιπολαιότητα, έψαξα και άλλες σχολές. Επικοινωνία και ΜΜΕ. «Ωραίο ακούγεται» είπα. Τη μέρα του μηχανογραφικού έβαλα Νομική Αθηνών, Νομική Θεσσαλονίκης, Νομική Κομοτηνής, Επικοινωνία και ΜΜΕ. «Ποτέ δεν ξέρεις» είχα σκεφτεί.

Είχα τον καλύτερο ύπνο του κόσμου όταν με ξύπνησαν οι γονείς μου για να ανοίξω το λάπτοπ να δω πού είχα περάσει. Με μισόκλειστα μάτια, βάζω τον κωδικό και το πρώτο πράγμα που βλέπει το μάτι μου είναι το Αθήνας. Το δεύτερο ήταν η λέξη ΜΜΕ. Έκλαιγα με όλη μου τη δύναμη και όλο μου το είναι. Αυτή η αντίδραση κράτησε τρεις ώρες, τρεις βασανιστικές για τους γονείς μου ώρες όπου δεν ήξεραν πώς να με συνεφέρουν. Ποτέ μα ποτέ όμως δεν ξαναέκλαψα για τη Νομική.

Και τώρα να ’μαι. Συντάκτρια να γράφω κάπου που μου αρέσει και να προσπαθώ να πείσω τον μικρό μου ξάδερφο να μην διανοηθεί να πάει στη Νομική. Και ακόμα και αν πάει, να ξέρει πως δεν είναι και σίγουρο πως αυτό θα θέλει να κάνει στην υπόλοιπη ζωή του. Γιατί οι πανελλήνιες, αυτό το κακό βασανιστήριο που μέχρι σε παππάδες μας στέλνει, δεν είναι τίποτα μπροστά στην υπόλοιπη ζωή σου. Και εγώ σε δυο χρόνια μπορεί να τα παρατήσω όλα και να γίνω ωκεανολόγος. Και; Θα σκάω που πριν πέντε χρόνια αποφάσισαν κάποιοι που δεν τους ξέρω και δεν με ξέρουν ότι δεν είμαι κατάλληλη να πάω στη Νομική; Σκασίλα μου. Και σκασίλα σου.

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν χθες στα social media δείχνουν σκηνές από αγιασμό των στυλών και ολονυχτία για να έρθει η επιφοίτηση του αγίου πνεύματος στους προσευχόμενους. Παντού βίσμα.