Η Φλάβια Σγκόιφο έγραψε ένα κοινωνικό δράμα που εκτυλίσσεται την δεκαετία του ’50, το «Λίγο Ακόμα». Η ιστορία είναι η σχέση 3 γυναικών με διαφορετικά «θέλω», διαφορετικές ανασφάλειες αλλά και εσωτερική δύναμη. Η Φλάβια είναι 22 ετών.

Flavia Sgkoifo 02

Τι ήταν αυτό που σε κέρδισε και έγινες ηθοποιός;
Ήταν κάτι που προέκυψε πολύ αργά σε μένα, κάπου στη δευτέρα λυκείου. Μέχρι τότε δεν είχα σκεφτεί τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Έπαιζα τένις αγωνιστικά αλλά ήξερα πως θα έχει ημερομηνία λήξης. Και ξαφνικά, κάπου στα 17, ξεκίνησα να βλέπω πολλές ταινίες μόνη μου. Νοίκιαζα τότε DVD και μαζί με την ταινία έπαιρνα και τα «making of» και συνειδητοποίησα πως μου άρεσε πιο πολύ να βλέπω την όλη διαδικασία πώς γυρίζεται μια ταινία. Αυτό ξύπνησε κάτι μέσα μου και ξεκίνησα να γράφω διάφορα και να τα παίζω μόνη μου, χωρίς να το γνωρίζει κανείς. Όταν ήρθε η ώρα να δώσω πανελλήνιες, είπα στους γονείς μου πως θέλω να πάω σε δραματική και, εφόσον πέρασα στο Πανεπιστήμιο, το άφησα για αργότερα.

Πόσο σε επηρέασε η καλλιτεχνική πορεία της γιαγιάς σου;
Η γιαγιά μου ήταν ηθοποιός στην Ιταλία τη δεκαετία του ‘50. Ήταν μπαλαρίνα και ένας σκηνοθέτης την επέλεξε να παίξει στο σινεμά. Είχε κάνει 10 ταινίες και μάλιστα με μεγάλα ονόματα της εποχής. Αλλά σταμάτησε γιατί παντρεύτηκε και ο παππούς δεν τα σήκωνε κάτι τέτοια. Πλέον η γιαγιά μου δεν μιλάει γι’ αυτό. Εγώ το έμαθα πως ήταν ηθοποιός αφού είχα πάρει την απόφαση μου. Τότε, μάλιστα, μου το είπε μόνη της.

Flavia Sgkoifo 04 Flavia Sgkoifo 05

Στα 22 σου έγραψες το σενάριο του θεατρικού «Λίγο ακόμα». Μίλησέ μας γι’ αυτό.
Το «Λίγο ακόμα» είναι ένα έργο που θεωρώ πως έχει πολύ έντονα και επίκαιρα μηνύματα, όπως φαντάζομαι ότι λένε και όλοι όσοι κάνουν παραστάσεις. Η κεντρική ιδέα είναι η επίτευξη ενός στόχου με κάθε τίμημα. Ο ρόλος που υποδύομαι εγώ, η Σέλμπι, είναι μια μεγάλη επανάσταση και μάλιστα προσωπική, διότι τολμά να κάνει αυτό που θέλει, ένα παιδί, με όποιο κόστος στην υγεία της. Αυτό θα μπορούσε να είναι και απαισιόδοξο, αλλά στο θέατρο πολλά πράγματα είναι συμβολικά. Ό,τι δυσκολία κι αν έχεις περάσει, όμως, αν είσαι σίγουρος για τα «θέλω» σου, τότε το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι μάλλον καλό. Αυτή είναι η αισιόδοξη πλευρά. Το έργο είναι και ευχάριστο, γιατί είναι τη δεκαετία του ’50, έχει φορέματα, χρώματα, περούκες. Αν και δεν συμφωνείς πολύ, εγώ πιστεύω πως έχει και την κωμική του πλευρά, διότι όλα γίνονται σε ένα κομμωτήριο και έχει αυτό το γυναικείο ύφος. Το μήνυμα του είναι το «λίγο ακόμα» που επιθυμούμε όλοι μας, λίγο ακόμα γέλιο, λίγα ακόμα χρήματα, λίγη ακόμα ζωή.

Η ιστορία σου έχει κεντρικό πρόσωπο ένα παιδί. Γιατί;
Γιατί νομίζω πως για τη δεκαετία του ‘50 ο ρόλος της γυναίκας ήταν να τεκνοποιήσει και δεν είχε ελευθερίες. Ακόμα και σήμερα, βέβαια, πιστεύω πως θέλουν όλες οι γυναίκες ένα παιδί επειδή είναι η συνέχειά σου στον κόσμο. Έτσι, η ηρωίδα βιώνει ένα από τα πιο άσχημα πράγματα μιας και της λένε πως δεν μπορεί να γεννήσει, ενώ είναι η μοναδική της επιθυμία. Η αλήθεια είναι πως αυτή την περίοδο ό,τι ρόλο έχω κάνει, έχει σχέση με παιδί και με έχει επηρεάσει.

Θα ήθελες να κάνεις παιδί κάποια στιγμή;
Ήξερα πως θα με ρωτήσεις, και όχι δεν το σκέφτομαι. Είναι τεράστια ευθύνη, δεν το αποκλείω κάποια στιγμή πως μπορεί να κάνω, αλλά όχι άμεσα. Πρέπει πρώτα απ’ όλα να μπορούμε να ζούμε τους εαυτούς μας, να έχουμε χρήματα για να ζει και το παιδί μας, αλλά πρέπει και συναισθηματικά να έχω κάνει κάποια πράγματα στη ζωή μου για να μπορέσω να δώσω. Γενικά για να γίνει μια οικογένεια πρέπει να το ευνοούν και οι συνθήκες. Δεν θέλω ένα παιδί απλά για να το κάνω. Θα ήθελα κάποια στιγμή να αποκτήσω οικογένεια, αν τα καταφέρω.

Θέατρο ή κινηματογράφος;
Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με την υποκριτική ερωτεύτηκα το σινεμά. Γενικά, μου αρέσει το μίνιμαλ στο παίξιμο. Όταν μπήκα στη δραματική ξεκίνησα να μελετώ πολλά θεατρικά έργα. Στην αρχή θεωρούσα πως οι ηθοποιοί του θεάτρου ήταν πολύ καλοί, αλλά για μένα πολύ υπερβολικοί στο παίξιμό τους, κάτι που πίστευα ότι δεν μπορώ να το κάνω. Στη σχολή αγάπησα πάρα πολύ το θέατρο, νομίζω πως σε απελευθερώνει επειδή εκτίθεσαι και δρας διαφορετικά. Και τα δυο θα έλεγα, περνώ φάσεις. Τώρα έχω κάνει περισσότερο θέατρο, μια και δεν μου έχει δοθεί κάποια ευκαιρία για κινηματογράφο. Η αλήθεια, όμως, είναι πως θα ήθελα πολύ να κάνω μια ταινία μεγάλου μήκους, να δω πώς είναι.

Flavia Sgkoifo 08

Πιστεύεις πως ένας νέος ηθοποιός σήμερα θα μπορούσε να σταθεί στα πόδια του; Όμως εντελώς μόνος, χωρίς κάποια βοήθεια από την οικογένεια του.
Δυστυχώς, όχι. Το βλέπεις από μεγάλα ονόματα που αντιμετωπίζουν πλέον προβλήματα στον χώρο. Δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξη, ελπίζω πως όλοι θα τα καταφέρουμε σε οτιδήποτε κάνουμε. Η αλήθεια, όμως, είναι πως αυτή τη στιγμή είναι δύσκολο, επειδή μπορεί να σου κάτσει μια καλή παράσταση και να πληρωθείς. Τώρα όμως, το μετά; Όλοι έχουν ένα backup, σερβιτόροι, πτυχία.

Ποια θεωρείς ότι είναι τα προσωπικά σου όρια για την υποκριτική;
Μου αρέσει πάρα πολύ να αλλάζω. Να παίζω ρόλους που είναι πολύ διαφορετικοί από εμένα εμφανισιακά και σε χαρακτήρα. Οπότε, σίγουρα θα τολμούσα να κάνω πράγματα και να πάρω κιλά και να χάσω και να αλλάξω τα μαλλιά μου. Θα αλλάξω πάλι, δεν θα πάθω τίποτα, αρκεί βέβαια οι αλλαγές να μην είναι επιβλαβείς για την υγεία μου. Αν είναι να χάσω κιλά και να κινδυνεύω με ανορεξία, όχι δεν θα το κάνω. Αν είναι να κάνω μια αλλαγή θέλω να υπάρχει ένας λόγος, όχι απλά για να εντυπωσιάσουμε. Αν ο σκηνοθέτης το θέλει γιατί το σενάριο το χρειάζεται, τότε ναι, θα κάνω την αλλαγή πάνω μου.

Flavia Sgkoifo 10

Πέρα από το θέατρο, κάνεις κάτι άλλο σήμερα;
Γράφω σε ένα site και ευελπιστώ να πάρω το πτυχίο από το Πανεπιστήμιο τώρα που χρωστώ ένα μάθημα. Γενικά με ενδιαφέρει και η δημοσιογραφία, επειδή πέρασα πολύ καλά στην ΕΡΤ που έκανα την πρακτική μου. Ασχολούμαι πολύ με τον αθλητισμό, τώρα κάνω χορό, pilates, yoga και κάθε μέρα τρέχω. Γενικά προσπαθώ να είμαι δραστήρια συνεχώς και φυσικά εξακολουθώ να κάνω μαθήματα φωνητικής και ετοιμάζομαι να πάω στην Αμερική του χρόνου.

«Λίγο Ακόμα», κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο θέατρο «Άλμα» Ακομινάτου 15 και Αγίου Κωνσταντίνου- Μεταξουργείο. Μέχρι και 1/4/2014. Τηλ. 210522011

Κείμενο: Ιωσήφ Χαλαβαζής
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος