«Είμαι 29 χρονών. Μεγάλωσα στη Νέα Ερυθραία. Είχα την τύχη να προλάβω την πιλοτή, έζησα τις παρέες από τη γειτονιά και το παιχνίδι. Θυμάμαι την παιδική μου ηλικία πολύ χορτάτη. Σχολείο πήγα αρχικά σε δημόσιο και μετά σε ιδιωτικό. Τελείωσα και πέρασα οδοντοτεχνική. Η υποχρεωτική παρακολούθηση των μαθημάτων και το διάβασμα μόνο για να δώσω εξετάσεις δεν με γέμιζαν και με έκαναν να αντιδράσω όταν τελείωσα το σχολείο. Μετά το σχολείο άρχισα να ψάχνω, να μελετάω και να διαβάζω. Κατάλαβα ότι το διάβασμα το είχα ανάγκη, όχι γιατί έπρεπε, αλλά γιατί ήθελα. Μέσα από αυτό το ψάξιμο ήρθε και η παρακολούθηση παραστάσεων και μετά άρχισα να με φαντάζομαι σε αυτές τις παραστάσεις. Ξεκίνησα να ασχολούμαι με την υποκριτική στα 24 πολύ συνειδητά, πιο πριν δεν είχα ιδέα για το θέατρο».

Ntenis Makris 01

Γιατί επέλεξες να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Η επιλογή ξεκίνησε από τη σκέψη ότι θα μπορούσα να εκφράσω τις ιδέες των έργων που θαύμαζα, χρησιμοποιώντας τα ίδια τα έργα. Μου άρεσε το γεγονός ότι παίζοντας έναν ρόλο θα μπορούσα να προσθέσω τα προσωπικά μου στοιχεία και να δείξω τι αισθάνομαι εγώ για αυτά. Θεωρώ υπέροχο όταν βρίσκω την ομορφιά σε κάτι και όταν μου δίνεται η ευκαιρία να εκφράσω αυτή την ομορφιά μέσα από την υποκριτική μου. Είναι μια στιγμή πολύ ευλογημένη όταν έχω τη δυνατότητα να μοιραστώ με άλλους κάτι που με αφορά, να τους δείξω τι σημαίνει για μένα αυτή η ομορφιά.

Τι είναι για σένα η ομορφιά;
Όταν κάτι είναι σε αρμονία με τον εαυτό του. Ομορφιά είναι η Ακρόπολη, για παράδειγμα. Είναι κάτι που σου αποκαλύπτει κάτι άλλο και σε φέρνει σε μία κατάσταση δέους. Περιέχει συγκίνηση αλλά είναι και κάτι παραπάνω, κάτι που σου δημιουργεί μία κατάσταση πανανθρώπινη, υπαρξιακή.

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο;
Η ομορφιά μπορεί να σώσει τον κόσμο, αλλά μόνο στα κατάλληλα χέρια. Νιώθω ότι δεν διαχειριζόμαστε σωστά την υπάρχουσα ομορφιά ή την υπάρχουσα πνευματικότητα ή τη φύση. Κατ’ επέκταση και το «όμορφο» κείμενο ή το «όμορφο» έργο, αν το διαχειριζόμαστε με λάθος τρόπο χωρίς να έχουν το σωστό αντίκρισμα, χάνουν την αξία τους.

Είσαι ένας νέος ηθοποιός αλλά ήδη έχεις κάνει σημαντικά βήματα στην καριέρα σου, μίλησε μου για τους ρόλους σου.
Ξεκίνησα στο Εθνικό παίζοντας στο Συρανό Ντε Μπερζερακ του Νίκου Καραθάνου. Ακολούθησε η Λυδία Κονιόρδου και ο Μιχαήλ Μαρμαρινός. Έπαιξα σε παιδικό θέατρο για ένα χρόνο και ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Με έμαθε να επικοινωνώ με τελείως διαφορετικούς κώδικες και να μάθω πτυχές του εαυτού μου και της υποκριτικής μου, που δεν ήξερα. Μετά ήρθε ο Jan Fabre και η παράστασή του, «Η δύναμη της θεατρικής τρέλας». Ο Jan Fabre αναζητούσε performers που να μπορούν να κάνουν τα πάντα στη σκηνή. Κι εγώ από μικρός ήμουν πολύ ευέλικτος σωματικά και είχα πάντα την ευκολία να εκφράζομαι με το σώμα μου, χωρίς να έχω σπουδάσει χορό. Παρότι ήταν πάρα πολύ δύσκολες οι ακροάσεις τα κατάφερα και συμμετείχα στην παράσταση. Ο Jan Fabre με έκανε να ξεπεράσω τον  εαυτό μου και να αναθεωρήσω τα όριά μου.

Τι είναι για σένα τα όρια;
Η τάση μου είναι όταν αγαπάω κάτι πολύ να γίνομαι γενναιόδωρος. Το θέατρο το αγαπάω πολύ, δεν θα σκεφτώ ποτέ να κρατήσω πράγματα για τον εαυτό μου. Τα όρια είναι ένας τόπος στον οποίο μαθαίνω συνέχεια κάτι, είτε σωματικά είτε πνευματικά. Τα όρια διευρύνονται συνέχεια και αυτό είναι κάτι που το θέλω, γιατί μέσα από την εξέλιξη μαθαίνω ότι τα όρια της αντοχής και της ύπαρξης μου είναι μεγαλύτερα από όσο νόμιζα. Στις πρόβες του Jan Fabre είδα πως όταν έχεις έναν καθαρό στόχο δεν σταματάς. Όταν νομίζεις ότι φτάνεις στο τέρμα, δημιουργείται ένας καινούριος χώρος ακόμη πιο μεγάλος από τον προηγούμενο. Στις εξαντλητικές πρόβες παρατήρησα ότι όχι μόνο δεν είχα λιποθυμήσει, αλλά απέκτησα μία διαύγεια που δεν περίμενα ότι θα την είχα.

Ntenis Makris 09 Ntenis Makris 08 Ntenis Makris 05

Και μετά ήρθε ο Άμλετ, τι ανακάλυψες μέσα από αυτόν τον ρόλο;
Ο Άμλετ είναι ένα παράδειγμα πνευματικών ορίων. Είναι τόσο πυκνός ο ρόλος που προσπάθησα πολύ να καταλάβω τι συμβαίνει. Φέρει βέβαια και το βάρος της υπερπροβολής .Όταν ήρθα σε επαφή με το κείμενο παρατήρησα ότι δυσκολευόμουν – και ακόμα δυσκολεύομαι –  να καταλάβω γιατί ο Άμλετ σκέφτηκε αυτά που σκέφτηκε και το πόσο πολύ ήθελε να βρει την αλήθεια. Κατάλαβα ότι ένα από τα θέματα του έργου ήταν η πορεία της αναζήτησης του Άμλετ να βρει λογική στα πράγματα και να καταλάβει τον εαυτό του. Οπότε, εγώ θα έπρεπε να φτάσω στο σημείο να νιώσω την ανάγκη να εκφράσω αυτά τα συναισθήματα του Άμλετ πριν μπω στην διαδικασία να παίξω τον ρόλο.

Σε εκφράζει ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκε το έργο σκηνοθετικά;
Ναι, με εκφράζει απόλυτα. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε το έργο βασίστηκε στην ανάγκη να εκφραστούν τα λόγια του έργου στο σήμερα. Υπάρχει ο μυθικός χώρος και ο πραγματικός χώρος, όταν αυτά τα δύο προσπαθούν με τιμιότητα να βρεθούν, τότε γίνεται σωστό θέατρο. Όταν υπάρχει η ανάγκη να εκφραστεί το σήμερα με έναν ειλικρινή τρόπο για να συναντηθούν αυτοί οι δύο χώροι, τότε για μένα είναι επιτυχία.

Θα μπορούσες να κάνεις κάποιο άλλο επάγγελμα;
Δε θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι άλλο. Είναι πολύ δύσκολο όταν έχεις βρει κάτι που σου δίνει και του δίνεις τόσα πολλά να το αλλάξεις. Αλλά, βέβαια, ξέρω ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει κάτι και να αλλάξω γνώμη.

Απολαμβάνεις τη ζωή σου, όπως έχει εξελιχθεί μέχρι σήμερα;
Την απολαμβάνω και νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη. Όσο μπορώ να έχω την επίγνωση για το τι μπορεί να μου δώσει η ζωή και τι δεν μπορεί. Πάντα προσπαθώ να εξελίσσω τη σχέση μου με τη ζωή μου, για να μπορώ να νιώθω ανάλαφρα την χαρά και την ευλογία.

Ποια είναι η σχέση σου με τα χρήματα;
Έχω πολύ συγκρατημένη σχέση με τα χρήματα, προφανώς και δεν κάνω αυτή τη δουλειά για τα λεφτά. Έχω μάθει να ζω πολύ οικονομικά, χωρίς αυτό να με περιορίζει. Η δουλειά που έχω επιλέξει γεμίζει τα κενά που σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να μου κάλυπταν τα χρήματα. Να φανταστείς, έχω περάσει και εποχές μόνο με τα λεφτά του ενοικίου μου και δεν ένιωσα ασφυξία ή απόγνωση.

Τι κάνεις όταν δεν ασχολείσαι με το θέατρο;
Στον ελεύθερό μου χρόνο ασχολούμαι πολύ με τα σπορ. Μαζευόμαστε σε σπίτια με φίλους, μπορεί να βγούμε να δούμε καμιά ταινία, απλά πράγματα. Γενικά μου αρέσει να κυκλοφορώ στην Αθήνα, ειδικά στη γειτονιά μου, τα Πετράλωνα. Τα Πετράλωνα είναι μεν Αθήνα, αλλά δεν έχει το ασφυκτικό της κίνησης και των ψηλών κτιρίων. Η Αθήνα είναι ωραία πόλη γενικά και δεν την βαριέμαι ποτέ.

Ntenis Makris 04

Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σου σχέδια;
Μετά τον Άμλετ σίγουρα θα έχει διακοπές με τους φίλους μου, για το οποίο ανυπομονώ. Το Φθινόπωρο θα συνεχίσω την περιοδεία μου με τον Jan Fabre στην Γαλλία και στο Μεξικό και ήδη συζητάω κάτι για τον χειμώνα.

Η παράσταση «Άμλετ» , παίζεται στο Θέατρο Πορεία. Βραδινές παραστάσεις στις 20.00: 15/12, 16/12, 22/12, 29/12, 5/1. Μεσημβρινή παραστάσεις, στις 16.15: 30/12
Βραδυνή παράσταση, στις 21:00: 6/1

Κείμενο: Μαρίνα Πετρίδου
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος