«Μεταξύ των δυο μας» είναι η μετάφραση της ελληνοϊνδικής παραγωγής Bollywood που κάνει γυρίσματα αυτόν τον μήνα στην Αθήνα με την στήριξη της Oranged. Η πρωταγωνίστρια είναι μια Ελληνίδα 27 χρονών που μοιάζει με Ινδή θεά.

Ανεβαίνω με το τελεφερίκ στο Λυκαβηττό. Ένα πολύχρωμο μπούγιο από Ινδούς κινείται ανήσυχα και κάπoυ στο βάθος ο Στάνγκογλου, ο Σωκράτης Αλαφούζος, η Μαρίνα ή αλλιώς Lady Dust και μερικοί ακόμα Έλληνες. Τους πετυχαίνω πάνω στο γύρισμα.

ind_12ind_18 ind_17 ind_16 ind_15 ind_14

Μου συστήνουν τον εγκάρδιο Ινδό σκηνοθέτη Raju Subramanian που έχει κάνει δεκάδες ταινίες στην Ινδία και είναι ο θεός του αισθηματικού δράματος (συνάδελφός μου, δηλαδή). Μου μιλάει για το πόσο γοητευμένος είναι με την Ελλάδα από το γύρισμα στην Μύκονο, τα φαγητά, τη θάλασσα. Η ταινία που γυρίζει είναι μια ιστορία έρωτα και εκδίκησης με πολλές ανατροπές μέχρι το τελευταίο λεπτό. Δεν προλαβαίνω να του κάνω ερωτήσεις, απαντά σε όλα μόνος του. Πηγή έμπνευσης αναμφίβολα για εκείνον η πρωταγωνίστρια Τατιάνα Μελίδου και η ηθοποιός Μαρίνα Τσιγκονάκη. Η κάθε μια με τον τρόπο της βοήθησε αυτή η Ινδική ταινία να γίνει Ελληνοϊνδικη παραγωγή. «Χάρη στο πάθος που είχαν οι μικρές για την Ελλάδα» λέει και δίνει εντολή να αλλάξει ο φωτισμός.

Το στόμα του σκηνοθέτη πάει ροδάνι. Ισχυρίζομαι ότι λέει περίπου 1200 λέξεις το λεπτό σε άπταιστα αγγλικά με Ινδικό αξάν. Ψάχνω για χειρολαβές. Να ’ταν το ύψωμα; Να ’ταν ο ήλιος; Ή που με κέρασαν ρακή μέσα στο μεσημέρι; Και εκεί, στη ζάλη του μεσημεριού, σχεδόν μέσα από τους κήπους της Εδέμ (σας την έσκασα τη ποιητική μπαρούφα) ξεπρόβαλε η πρωταγωνίστρια. Συστήνεται Τατιάνα Μελίδου και είναι απαλή και μελένια, έχει αυτό το είδος της καθησυχαστικής ομορφιάς που σε κάνει να νιώθεις ότι όλα θα πάνε καλά (ακόμα και αν πηγαίνουν κατά διαόλου). Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν θα με εξέπληττε αν ήταν κόρη του μαχαραγιά σε ένα θλιμμένο πριγκιπάτο του παραμυθιού. Με κοιτά με τα μεγάλα της πράσινα μάτια και μοιάζει να έχει μια περιέργεια και φιλομάθεια για όλα, ακόμα και για εκείνα που οι άλλοι προσπερνούν.

Η Τατιάνα σπούδασε υποκριτική στη σχολή Ίασμος στη Θεσσαλονίκη και αμέσως μετά έκανε μεταπτυχιακό θεατρολογίας στο Παρίσι. Για λίγους μήνες έκανε μιούζικαλ στο Λονδίνο και όλα έδειχναν να έχουν πάρει έναν πιο ευρωπαίο δρόμο. Το ταξίδι στις Ινδίες για να δει φίλους αποδείχτηκε «μοιραίο». Πήρε το αυτί της για ένα γύρισμα, έκανε ένα κάστινγκ σχεδόν για πλάκα και την πήραν. Και όχι μόνο την πήραν, αλλά άνοιξαν και άλλες και άλλες και ακόμα μερικές δουλειές.

ind_13ind_8 ind_9indi_11ind_10ind_6 ind_5 ind_4 ind_3 ind_2 ind_1 ind

Το ένα έφερε το άλλο και η Τατιάνα μετακόμισε πριν από έναν χρόνο στη Βομβάη. Την ρωτάω να μάθω για τις συνθήκες ζωής στη Βομβάη.

«Δεν είναι εύκολη η ζωή. Αν δεν ήμουν έτσι όπως είμαι, δηλαδή πείσμων, θα τα είχα εγκαταλείψει με το καλημέρα. Η ζωή εκεί είναι πραγματικά ζόρικη, δεν είναι για φλώρους, Στη δική μου δουλειά πρέπει να έχεις πολλή υπομονή, ο επαγγελματισμούς τους είναι εξαιρετικά ‘χαλαρός’.

Δεν έχω κάνει ακόμα αρκετές παρέες. Υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός, πισώπλατα μαχαιρώματα, ό,τι μπορείς να φανταστείς. Όμως τα χρήματα είναι πολύ ικανοποιητικά και προς το παρόν συλλέγω εμπειρίες. Ωστόσο, δεν θα έλεγα ότι έχω κάνει στροφή σε Bollywood ταινίες και ότι ανακάλυψα ότι μόνο αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου».

Την ρωτάω αν πριν πάει στις Ινδίες είχε έστω δει μια ταινία Bollywood. «Ούτε μισή. Επειδή τραγουδάω όμως και χορεύω μου φάνηκε μεγάλη πρόκληση όλο αυτό. Ακόμα και σήμερα που παίζω σ’ αυτές τις ταινίες, προσπαθώ να παίζω με τρόπο απλό και φυσικό, και ας μου ζητούν την υπερβολή. Δηλαδή, έστω και απ τις χαραμάδες περνάω κάτι από το δικό μου παίξιμο».

Της ζητάω να μου περιγράψει τον εαυτό της.

«Κυνηγάω πολύ τα όνειρά μου, και όλα. Τίποτα δεν χαρίζεται στη ζωή, αυτό είναι το μόττο μου. Και για όλα χρειάζεται προσπάθεια. Και έπειτα, είμαι αγύριστο κεφάλι, όταν οι άλλοι πάνε δεξιά, εγώ πάω αριστερά». Μου μιλάει για τη ζωή της στη Βομβάη με μια μικρή απόσταση σαν να ’ναι η ζωή κάποιας άλλης. «Τώρα είναι καλύτερα, έχω εγκλιματιστεί. Από την Ελλάδα μου λείπει πολύ το θέατρο και η οικογένειά μου».

indi_14 indi_13 indi_12

Την ρωτάω πώς μπορεί από την τέταρτη διάσταση του Ρίτσου που ήταν το μεταπτυχιακό της σήμερα να ναι στο Μπόλιγουντ.

«Δεν ξέρω πώς από την νόηση βρέθηκα να χορεύω Ινδικά. Αν το σκεφτείς, πλάκα έχει όλο αυτό. Αφήνεις τη ζωή να σε πάει, να σου χαδέψει τα μαλλιά, ακόμα και να στα ανακατέψει. Είμαι ακόμα νέα, πειραματίζομαι, βλέπω τι μου ταιριάζει και τι όχι για να το αλλάξω μετά. Δεν φοβάμαι τις ταμπέλες, αλλά τους ανθρώπους που έχουν φτιαχτεί για να χωράνε σε ταμπέλες. Σίγουρα η Βομβάη, το Bollywood, δεν ήταν στα όνειρά μου, αλλά καμιά φορά έχουν μεγάλο ενδιαφέρον τα όνειρα που βλέπεις με ανοιχτά μάτια».

«Σ’ αναγνωρίζουν στη Βομβάη;» «Ω, ναι, στις Ινδίες οι ηθοποιοί είναι λίγο σαν θεοί, έτσι βιώνω την αγάπη που μπορείς να δείχνεις σε μια θεότητα». (γέλια)

indi_10 indi_9 indi_8 indi_7 indi_6 indi_5 indi_4 indi_3 indi_2 indi_1 indi