ΝΟΖΙΑ λέγεται η ταινία μεσαίου μήκους του νεαρού Γιώργου Αθανασίου. Το ΝΟΖΙΑ γράφεται το ίδιο στα ελληνικά και στα αγγλικά. Ναυτία [Nausea] είναι το βιβλίο του Jean Paul Sartre που διαβάζει η πρωταγωνίστρια Άρτεμις σε όλη την διάρκεια της ταινίας. NOZIA είναι το αίσθημα που έχει ο Χάρης όταν κάνει διαλογισμό. Στην ταινία, τρεις φίλοι πηγαίνουν ένα ταξίδι σε μια ταινία που ακόμη γράφεται. Το ταξίδι αυτό, όπως μου είπε ο Γιώργος, όσο περιμένεις να τελειώσει, θα τελειώσει πριν αρχίσει.

giorgos athanasiou

«Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1991. Από μικρός ήθελα να γίνω σκηνοθέτης. Όταν ήμουν στο δημοτικό, έβλεπα ταινίες του Hitchcock με τον πατέρα μου. Αργότερα, ανακάλυψα την κιθάρα και τα synths και κινήθηκα προς εκείνη την κατεύθυνση. Ξεκίνησα να σπουδάζω μουσική όμως, μερικούς μήνες μετά, άλλαξα γνώμη. Τελικά, σπούδασα κινηματογράφο στο Λονδίνο.  Τελείωσα την σχολή τον Μάιο του 2014. Μετά από όλα αυτά, εξακολουθώ να μην έχω πάρει κάποια απόφαση. Ίσως να μην χρειάζεται. Θα κάνω ταινίες, θα κάνω μουσική, και ό,τι είναι να γίνει ας γίνει. Στην συγκεκριμένη ταινία έκανα και το soundtrack, για το οποίο είμαι πολύ περήφανος.

Η ταινία προέκυψε από συζητήσεις με τον Γιώργο -σεναριογράφο και ηθοποιό του ΝΟΖΙΑ. Ξεκινήσαμε θέλοντας να κάνουμε μια ταινία που θα μας εκφράζει. Σιγά-σιγά, μπαίνοντας στα βαθιά, συνειδητοποιήσαμε ότι θα ήταν ανειλίκρινες να μην συμπεριλάβουμε την ίδια την διαδικασία συγγραφής στην ταινία. Αυτό συνεχίστηκε με πολλές άλλες σκέψεις. Και αντί να τα λύσουμε εμείς, βάλαμε τους χαρακτήρες τις ίδιας της ταινίας να τα λύσουν. Τρέχουν ταυτόχρονα πολλές ιστορίες. Το πρώτο είναι η κανονική πορεία της ζωής των συνοδοιπόρων χωρίς την επιρροή σεναριογράφου. Το δεύτερο είναι η επιρροή που ασκεί ο Γιώργος στην πορεία της. Και το τρίτο είναι η επιρροή των δημιουργών της ταινίας. Όπως είναι φυσικό, επικρατεί ένα χάος.

sizitisi polina plati paixnidi omadikiksenera magnitofonaki ksefoto

Ουσιαστικά τα εκατό ευρώ πήγαν για βενζίνες και κονσέρβες. Την ταινία την γύρισα μόνος μου. Εγώ και οι τρεις ηθοποιοί στην φύση. Το μικρόφωνο το στήναμε σε στρατηγικά σημεία ώστε να μην φαίνεται μέσα στο πλάνο. Κάπου στα μισά των γυρισμάτων, μας κάηκε η φλάντζα του Suzuki και έτσι τυχαία ανακαλύψαμε το Ευπάλιο, το χωριό στο οποίο γυρίσαμε το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας. Την τελευταία μέρα δεν είχαμε που να μείνουμε και κάναμε camping. Οι μισοί στη σκηνή, και οι άλλοι μισοί στο αμάξι. Ευτυχώς, υπήρξε καλή ατμόσφαιρα.

Η ταινία απευθύνεται σε όποιον έχει μισή ώρα να διαθέσει για να την δει» μου λέει ο Γιώργος και τον ρωτάω τι μηνύματα θέλει να περάσει. «Θέλω να δείξω πόσο ανούσια είναι η αναζήτηση σημασιοδότησης της ζωής. Όση πίεση και όσο έλεγχο και να βάλεις στο μυαλό σου και σε αυτά που κάνεις, το νόημα θα έρθει να σε βρει από μόνο του» Πεπρωμένο το λέω εγώ.

Κλείνουμε την μικρή κουβέντα μας μιλώντας για την Ναύπακτο, όπου και έγιναν τα γυρίσματα. «Είχα πάει μικρός κατασκήνωση στον ‘Ευηνο ποταμό και κατά την διάρκεια συγγραφής, ερχόταν συνεχώς στο μυαλό μου. Μια φίλη, η Κωνσταντίνα έτυχε να έχει σπίτι εκεί. Όλα τα υπόλοιπα κύλησαν μετά. Ήταν σημαντικό για την ταινία οι χαρακτήρες να περιφέρονται σε έρημες περιοχές με φύση, ώστε να υπάρχει χρόνος περισυλλογής για εκείνους, αλλά και για τους ίδιους τους θεατές».

kafe hopdiavasma dialogismos crew BeFunky_paixnidi.jpg arrwstia