Ο Tony Wadsworth υπήρξε πρόεδρος της ΕΜΙ σε Αγγλία και Ιρλανδία από το 1998 μέχρι και το 2008 και σήμερα είναι ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της BPI (British Phonographic Industry) και των BRIT Awards. Η συνάντηση και η κουβέντα μαζί του έγινε ένα παγερό πρωινό του Φλεβάρη στην πόλη των ανθρακωρύχων στην Αγγλία.

Πώς προέκυψε το ενδιαφέρον για την μουσική;
Γεννήθηκα το 1956 την εποχή που εμφανίστηκαν οι Beatles. Ήταν η πρώτη φορά που παρουσιάστηκε μία τέτοια έκρηξη ενδιαφέροντος για ένα ποπ μουσικό γκρουπ που είχε απήχηση όχι μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά και διεθνώς. Από το 1962 μέχρι το 1970 όπου διαλύθηκαν, οι Beatles υπήρξαν καθοριστικό σημείο στα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, με προσδιόρισαν. Στο σχολείο δεν ήμουν αθλητικός τύπος, η μουσική ήταν το πάθος μου και ένιωθα πως προς τα εκεί οδηγούσε ο δρόμος που ήθελα να ακολουθήσω. Έχει πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι αρκετά στελέχη ανεξάρτητων δισκογραφικών στο σχολείο ήταν αδιάφοροι ως προς τις αθλητικές δραστηριότητες αφού η μουσική ήταν το πάθος τους.

Σε ποιο βαθμό βοήθησαν οι σπουδές στα Οικονομικά με την πορεία που είχατε στη μουσική;
Να μία καλή ερώτηση! Όταν βρίσκεσαι στο ξεκίνημα της επαγγελματικής σταδιοδρομίας σου, το να διαθέτεις ένα χαρτί που γράφει «BA in Economics» συνήθως μεταφράζεται ως κάτι καλό. Οι κατάλληλες πιστοποιήσεις σίγουρα βοηθούν στην διαφοροποίηση από τους υπόλοιπους και στην αρχή ανοίγουν δρόμους σε μία αρκετά ανταγωνιστική αγορά εργασίας. Νομίζω πως εκείνο που έκανε την διαφορά στην περίπτωση μου ήταν ο συνδυασμός επιχειρηματικής σκέψης και ταυτόχρονα ενεργής συμμετοχής στα μουσικά δρώμενα. Η μουσική βιομηχανία δεν έχει να κάνει μόνο με καλλιτέχνες που ξέρουν να παίζουν σωστά ακόρντα. Οι σπουδές με βοήθησαν στο να μην αποπροσανατολίζομαι από τον κοινωνικό χαρακτήρα του επαγγέλματος και να λαμβάνω πάντα υπ’ όψιν το επιχειρηματικό κομμάτι των πραγμάτων. Ναι, το πάθος μου είναι να παίζω και να ακούω καλή μουσική, τί γίνεται όμως αν θελήσω να μεταφέρω αυτό το κομμάτι στην αγορά, θα είναι  επικερδές;

10538950826_796c5833bf_h

Ποιες είναι οι προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει κάποιος όταν αποφασίσει να ασχοληθεί με τη μουσική;
Εξαρτάται από την δουλειά που αναλαμβάνει. Ανεξάρτητα από την δεκαετία ή την χιλιετία στην οποία μπορεί να βρίσκεται κάποιος, η πρόκληση είναι μία και δεν είναι άλλη από το να βρίσκεις ή να δημιουργείς ωραία μουσική. Δεν έχει τόσο σημασία αν η διανομή γίνεται μέσω βινυλίων, CD ή με ψηφιακό τρόπο, όσο το ότι η μουσική οφείλει να είναι αξιόλογη. Υποθέτοντας ότι έχεις ανακαλύψει κάποιον καλλιτέχνη με πραγματικά ωραία μουσική τότε η επόμενη φάση είναι να βρεις έναν τρόπο να βγει στην αγορά δημιουργώντας ένα προϊόν που θα διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα καθώς δε πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ανταγωνισμός πλέον είναι με την πειρατεία. Οφείλεις να δώσεις στους ανθρώπους έναν πολύ καλό λόγο για να επιλέξουν την νόμιμη οδό και η καθαρή συνείδηση δεν είναι ένας εξ’ αυτών. Θα πρέπει να φτιάξεις ένα προϊόν που θα προσφέρει μια άλλου είδους εμπειρία στο κοινό, που θα δημιουργήσει ενός είδους ενθουσιασμό όπως για παράδειγμα ένα καλοσχεδιασμένο booklet.

Κατά πόσο οι δισκογραφικές εταιρείες έχουν λόγο ύπαρξης σήμερα;
Οι δισκογραφικές εταιρείες οφείλουν να υπάρχουν όχι τόσο για την διεθνή σκηνή όσο για την τοπική μουσική παράδοση. Δυστυχώς για την Ελλάδα είναι ακόμη πιο δύσκολη η κατάσταση από τη στιγμή που δεν υπάρχει κρατική οικονομική ενίσχυση. Χώρες σαν τη δική σου και άλλες όμως σαν την Ισπανία, την Ιταλία, τη Γαλλία και την Πορτογαλία που έχουν τόσο διαφορετική μουσική κουλτούρα, θα ήταν κρίμα να μην εκπροσωπούνται από κάποιον φορέα. Καλλιτέχνες με διεθνή προσανατολισμό, όπως είναι για παράδειγμα η Beyoncé, θα βρίσκουν πάντοτε τρόπους να προβάλλουν την δουλειά τους. Είναι δύσκολο όμως να πούμε ότι θα ισχύει το ίδιο και με τους εγχώριους καλλιτέχνες.

Μπορείτε να μας πείτε περισσότερα για την ομάδα που βρίσκεται πίσω από τον καλλιτέχνη σε μία δισκογραφική εταιρεία;
Ας υποθέσουμε ότι έχεις μία μεσαίου μεγέθους δισκογραφική, ας πούμε την Antonia records. Από την στιγμή που υπογράφει ο καλλιτέχνης, αυτόματα συνδέεται με τoν διευθυντή παραγωγής που καθημερινά ασχολείται με το μάρκετινγκ του καλλιτέχνη. Μετά έχεις έναν υπεύθυνο προώθησης που έχει επαφές με τα μίντια και αναλαμβάνει την όσο δυνατόν μεγαλύτερη προβολή στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Συμπληρωματικά υπάρχει και ο υπεύθυνος Τύπου ή Δημοσίων Σχέσεων που έχει επαφές με τα έντυπα ΜΜΕ και αναλαμβάνει και το κομμάτι των ψηφιακών μέσων. Επιπλέον υπάρχει ένας διευθυντής δημιουργικού που βοηθά στο design και την εικόνα του τραγουδιστή. Επιπλέον υπάρχει και μία ομάδα πωλήσεων που αναλαμβάνει να φτάσει ο δίσκος σε όσο το δυνατόν περισσότερα χέρια. Αν η δισκογραφική είναι μικρή, τότε δύο με τρία άτομα μπορεί να αναλάβουν περισσότερους από έναν ρόλους. Αν είναι μεγάλη τότε μπορεί να έχεις περισσότερα από ένα άτομα στο ίδιο πόστο. Τώρα αν ένας καλλιτέχνης είναι επιτυχημένος, το δίκτυο της ομάδας του διευρύνεται σε διεθνές επίπεδο με ομάδες άλλων χωρών που θα προσπαθήσουν να μεταφράσουν την επιτυχία του καλλιτέχνη και σε άλλες χώρες.

BeFunky_Tony 1.jpg BeFunky_Chris Martin, Producer of the Year  Brit Award winner Marcus Dravs and BPI Chair Tony Wadsworth backstage at the  Music Producers Guild awards.jpg

Κατά πόσο η εικόνα του καλλιτέχνη επηρεάζεται από την εταιρεία στην οποία ανήκει;
Αυτό είναι κάτι που εξαρτάται από τους καλλιτέχνες. Όταν είναι ξεκάθαροι για την εικόνα που θέλουν να προβάλλουν τότε η δισκογραφική εταιρεία δεν μπορεί  να κάνει και πολλά. Όταν όμως δεν έχουν αποφασίσει και τυγχάνει να ανήκουν στο ποπ/mainstream ιδίωμα όπου αυξάνεται η πίεση της εμπορικότητας, τότε η εταιρεία φροντίζει να συμμετέχει ενεργά στην διαμόρφωση αυτής της εικόνας. Άλλωστε οι δισκογραφικές θέλουν να είναι μέρος αυτής της διαδικασίας αφού η προβολή έχει πολύ μεγάλη σημασία για την προώθηση του καλλιτέχνη. Αναλαμβάνουν το κόστος της φωτογράφισης και του καλλιτεχνικού artwork επομένως φροντίζουν να κάνουν ό,τι καλύτερο έτσι ώστε να διασφαλίσουν μία επιτυχημένη εμπορικά εικόνα. Ακόμη και οι πιο αυθεντικοί καλλιτέχνες συχνά στυλιζάρονται. Για παράδειγμα η εικόνα των U2 σαν καουμπόηδες της ερήμου την εποχή του δίσκου «The Joshua Tree», ήταν αποτέλεσμα πολύ σχολαστικού και λεπτομερούς styling. Υπήρχε  μία ομάδα από πίσω που έλεγε «γεια, ορίστε τα ρούχα που θα φορέσετε». Εννοείται ότι αν δεν ήθελαν δεν θα τα φορούσαν. Κανείς δεν εξαναγκάζεται να κάνει κάτι αν δεν το θέλει.

Ποια συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον μουσικό που θέλει να βγει προς τα έξω, αλλά δεν ανήκει σε κάποια δισκογραφική εταιρεία;
Θα πρέπει να βρει έναν τρόπο να κάνει τους άλλους να μιλάνε για τη μουσική του. Σε αυτή τη περίπτωση το Facebook και άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να βοηθήσουν καθώς βοηθούν στην αλληλεπίδραση με το κοινό. Όταν μία μπάντα καταφέρνει να συγκεντρώσει χίλια άτομα σε μία συναυλία της δίχως υποστήριξη από δισκογραφική, σημαίνει ότι υπάρχει κάτι που σίγουρα θα προσελκύσει τις εταιρείες. Επιπλέον θα πρέπει να σκεφτεί τρόπους να γνωρίσει από κοντά διευθυντές, εκδότες και παραγωγούς άλλων καλλιτεχνών με επιτυχημένη πορεία στο χώρο. Έτσι όχι μόνο θα μάθει πληροφορίες και θα ζητήσει συμβουλές από ανθρώπους που γνωρίζουν περισσότερα από τον ίδιο, αλλά ταυτόχρονα θα διαφημίσει τη δουλειά του σαν καλλιτέχνης αφού έτσι θα έχει δημιουργήσει το κατάλληλο κλίμα ώστε οι άλλοι να μιλήσουν για εκείνον.

Στα μουσικά επαγγέλματα υπερισχύει κυρίως η παρουσία των αντρών;
Αυτό είναι ακόμη ένα χαρακτηριστικό του χώρου: δεν υπάρχουν αρκετές γυναίκες. Μερικά από τα καλύτερα διευθυντικά στελέχη με τα οποία έτυχε να συνεργαστώ υπήρξαν γυναίκες. Παλαιότερα, οι ευκαιρίες καριέρας ήταν περιορισμένες αλλά αυτό είναι κάτι που στη σύγχρονη εποχή έχει αρχίσει να αλλάζει. Είναι σημαντικό να δίνονται περισσότερες ευκαιρίες στο γυναικείο φύλο καθώς η διαφορετική οπτική τους συμβάλλει στην ανάπτυξη του χώρου.

BeFunky_With David Cameron.jpg

Όταν ένας νεαρός καλλιτέχνης έρχεται σε εσάς, εκτός από την μουσική, υπάρχουν άλλοι παράγοντες που λαμβάνονται υπ’ όψιν;
Νομίζω ότι ανεξαρτήτως της μουσικής μπορείς να διακρίνεις από την αρχή αν έχεις έναν νικητή απέναντί σου. Όταν γνώρισα πρώτη φορά τον Damon Albarn, τραγουδιστή των Blur και μετέπειτα των Gorillaz, παρ’ όλο που ήταν μόλις 21 χρονών φαινόταν ότι επρόκειτο να γίνει ένας επιτυχημένος καλλιτέχνης. Φυσικά και ήταν ένας ταλαντούχος νέος, αλλά δεν αρκούσε μόνο αυτό. Είχε φιλοδοξία, αφοσίωση και αποφασιστικότητα. Καλλιτέχνες με τους οποίους θέλεις να συνεργαστείς είναι εκείνοι που συνδυάζουν το ταλέντο με μία ισχυρή θέληση για επιτυχία. Όταν θεωρούν πως τίποτε δεν είναι σημαντικότερο απ’ την μουσική. Ας πάρουμε για παράδειγμα τους Beatles, το πιο δημοφιλές ποπ γκρουπ που δημιουργήθηκε ποτέ. Ο John Lennon και ο Paul McCartney ήταν αδιαμφισβήτητα δύο ιδιοφυείς συνθέτες και σπουδαίοι τραγουδιστές. Εκτός όμως από αυτό είχαν βαθιά πίστη σε αυτό που έκαναν, ήταν αποφασισμένοι πως τίποτα δεν θα τους σταματούσε στον δρόμο προς την επιτυχία. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να συναντήσεις τόσο ισχυρά χαρακτηριστικά σε ένα συγκρότημα. Όταν έχεις λοιπόν όχι μόνο μία αλλά δύο τέτοιες προσωπικότητες σε μία μπάντα τότε είναι που συμβαίνουν αξιοθαύμαστα πράγματα. Άλλο ένα παράδειγμα είναι ο Mick Jagger και ο Keith Richards των Rolling Stones, δύο εξαιρετικά φιλόδοξοι τύποι που δεν δέχονται τίποτε λιγότερο από την ίδια την νίκη. Ο Elton John βρίσκεται στην κορυφή της λίστας με τα περισσότερα single hits από οποιονδήποτε άλλο καλλιτέχνη. Αν κυκλοφορήσει αύριο ένα κομμάτι που δεν πιάσει την κορυφή των charts, όχι μόνο θα αναστατωθεί αλλά θα θυμώσει κιόλας, πράγμα που σε κάνει να αναρωτιέσαι “μα καλά, δεν του φτάνουν όσα hits έχει δημιουργήσει μέχρι σήμερα; Δεν θα ικανοποιηθεί ποτέ;”. Η αντιμετώπιση αυτή απέναντι στα πράγματα, η αφοσίωση στην επιτυχία και το να δίνει τον καλύτερο του εαυτό σε κάθε δημιουργία, είναι που τον καθιέρωσε σαν superstar. Αυτή είναι μια στάση ζωής που αναζητούμε στις δισκογραφικές.

Ποια θεωρείτε ότι είναι η πιο αξιοσημείωτη στιγμή της καριέρας σας;
Έχουν υπάρξει αρκετές. Υποθέτω πως μία εξ’ αυτών θα μπορούσε να είναι το ιστορικό συμβόλαιο με τον Robbie Williams. Εκείνη την περίοδο ήταν ο πιο δημοφιλής ποπ σταρ στο κόσμο –που δεν καταγόταν από τις ΗΠΑ– και όλες οι δισκογραφικές εταιρείες ήθελαν να συνεργαστούν μαζί του. Η συμφωνία που κάναμε ήταν εντελώς καινούργια για τα δεδομένα της εποχής, καθώς εκτός από τις πωλήσεις των δίσκων του, σαν εταιρεία γίναμε μέτοχοι στα κέρδη επί των πωλήσεων merchandise και των συναυλιών του. Πάντα πίστευα όμως ότι οι σπουδαιότερες στιγμές υπήρξαν εκείνες οπού βρισκόμουν δίπλα σε καλλιτέχνες από την πρώτη στιγμή πριν ακόμη υπογράψουν με την εταιρεία μέχρι το σημείο που κατορθώνουν να γίνουν γνωστοί παγκοσμίως. Αυτή είναι μία καταπληκτική εμπειρία που μου συνέβη με τους Blur, τους Radiohead και τους Coldplay. Οι Coldplay είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα διότι υπογράψαμε συμβόλαιο μαζί τους, λίγο μετά αφότου είχαν τελειώσει τις σπουδές τους. Ήταν αυτό που θα λέγαμε «άβγαλτοι» με όρους αγοράς αλλά πολύ έξυπνα και ταλαντούχα παιδιά. Ο Chris Martin ήταν ένας από τους τύπους που λέγαμε πριν, εκείνους που απ’ την αρχή γνωρίζεις ότι θα πετύχει. Τον παρακολουθείς λοιπόν από τα πρώτα του μουσικά βήματα, τον βλέπεις να αναπτύσσεται και μαθαίνεις μετά από μερικά χρόνια πως παντρεύεται την Gwyneth Paltrow!

BeFunky_Tony 2.jpg BeFunky_With Queen Elizabeth.jpg

Κείμενο: Αντωνία Κατηφελή
Φωτογραφίες: Αρχείο
Tony Wadsworth

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag