Όλοι μας σίγουρα έχουμε δει και έχουμε συναντήσει ανθρώπους στη ζωή μας, που ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους.

Από ταχυδακτυλουργούς, που βγάζουν λαγούς από καπέλα, μέχρι εκλεκτούς γλύπτες που δίνουν ζωή σε άψυχα αντικείμενα, όπως η πέτρα και το ξύλο , μέχρι ακόμα-ακόμα και ανθρώπους που τρέχουν τα 100 μέτρα σε λιγότερο από 10 δευτερόλεπτα ή κοινούς χαρτοκλέφτες, που στήνουν την τράπουλα κάτω από την μύτη μας, χωρίς να πάρουμε μυρωδιά. Όλοι τους προκαλούν τον θαυμασμό και πολλές φορές το δέος των υπολοίπων, γιατί έχουν αναπτύξει μια ειδική ικανότητα, πολύ πάνω από τις δυνατότητες του μέσου ανθρώπου. Εύλογα λοιπόν γεννιέται ένας κύκλος ερωτημάτων. Γιατί αυτός μπορεί και εγώ δεν μπορώ; Είναι ταλέντο που του έδωσε η φύση, ή κάνει κάτι που εγώ δεν έχω σκεφτεί; Μήπως υπάρχει κάποιο μυστικό για όλα αυτά που κάνει που εμένα απλά δεν βρέθηκε κάποιος να μου το δείξει μέχρι τώρα;

3+ƒ+Ö_4_+æ+¥+æ+Æ+æ+ÿ+£+ƒ+Ö_+ñ+ù+ú_+ô+¥+¬+ú+ò+¬+ú_19

Έχετε ποτέ σκεφτεί ότι ο άνθρωπος θα μπορούσε να πετάξει, ή θα μπορούσε να περπατήσει πάνω στο νερό της θάλασσας (όπως έκανε κάποτε κατά την καινή διαθήκη ο Ιησούς), ή θα μπορούσε να μεταφέρει αντικείμενα μόνο με τη σκέψη του (τηλεμεταφορα);

Θα μου πείτε τώρα τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με τον μύθο του ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ; Ας αρχίσουμε με την εξιστόρηση του μύθου:

Ο μύθος αυτός διηγείται πως σε ένα σπήλαιο, κάτω από τη γη, βρίσκονται μερικοί άνθρωποι αλυσοδεμένοι με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορούν να δουν μόνο τον απέναντί τους τοίχο. Δεν μπορούν να κοιτάξουν ούτε πίσω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Ακριβώς πίσω τους, υπάρχει ένα πέρασμα που το χρησιμοποιούσαν οι υπόλοιποι άνθρωποι για να διασχίζουν το σπήλαιο και ακόμα πιο πίσω μια μεγάλη φωτιά που έκαιγε αδιάκοπα και έδινε φως (η φωτογραφία είναι κατατοπιστική).

Έτσι το μοναδικό πράγμα που μπορούσαν οι αλυσοδεμένοι να δουν και να αντιληφτούν από την ημέρα που γεννηθήκαν ήταν οι σκιές που προκαλούσαν οι εκάστοτε περαστικοί και οι φωνές τους κατά τη διάρκεια του περάσματος. Όλη η ζωή τους ήταν αυτές οι σκιές και οι θόρυβοι, δεν είχαν ιδέα, τι πάει να πει κόσμος, τι πάει να πει θάλασσα, βουνά, ανθρώπινες σχέσεις.

Μετά, λοιπόν, ο Πλάτωνας στον μύθο του υπέθετε ότι αφήνουμε ένα από τους αλυσοδεμένους ελεύθερο. Ο άνθρωπος αυτός, λυμένος από τα δεσμά , θα ξεκινήσει να εξερευνεί τον κόσμο γύρω του, θα έβλεπε τι έχασε όλα αυτά τα χρόνια, θα ανακάλυπτε την ΑΛΗΘΕΙΑ, και θα γύριζε στο σπήλαιο να προσπαθήσει να εξηγήσει στους υπόλοιπους δεσμώτες την κατάσταση. Θα πήγαινε στο μονοπάτι του σπηλαίου λοιπόν και θα προσπαθούσε με πάθος να τους εξηγήσει την αυταπάτη στην όποια ζουν τόσα χρόνια.

1779547_10203278244702593_1404997163_n to video-1

Μπορείτε να φανταστείτε το τέλος της ιστορίας;

Παρ’ όλη την εξιστόρηση της αλήθειας από τον ελεύθερο πλέον δεσμώτη, οι υπόλοιποι αλυσοδεμένοι δεν έκαναν τίποτα , αλλά παρέμεναν ακίνητοι και τον κοίταζαν βουβοί. Για αυτούς τίποτα δεν είχε αλλάξει. Απλά ήταν άλλη μια μέρα που έβλεπαν μια σκιά να προβάλλεται στον τοίχο, με ανθρωπινή μορφή και φωνές, που δεν τους έλεγαν απολύτως τίποτα.

Μεταφέροντας τον μύθο του Πλάτωνα στην πραγματικότητα:

Μήπως λοιπόν ο λόγος για τον όποιο δεν έχουμε καταφέρει να πετάξουμε, δεν έχουμε ακόμα καταφέρει να μεταφέρουμε αντικείμενα με την σκέψη μας και μόνο, είναι γιατί απλά δεν έχει βρεθεί κάποιος να μας δείξει τον τρόπο; Μήπως ο λόγος είναι γιατί από μικροί μάθαμε ότι απλά αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να συμβεί , κάτι που το αποκλείσαμε μέσα μας από το πρώτο δευτερόλεπτο που μας πέρασε σαν σκέψη από το μυαλό, κάτι που δαιμονοποιήσαμε, κάτι που κατέρριπτε τα ιερά και τα όσια της φυσικής και των μαθηματικών που διδαχτήκαμε; Μήπως το σπήλαιο του Πλάτωνα είναι μέσα μας; Μήπως και εμείς βλέπουμε τις δικές μας σκιές κάθε μέρα, που μας εμποδίζουν να ανακαλύψουμε την αλήθεια; Μήπως μένουμε εγκλωβισμένοι στην σκέψη ότι για να πιούμε ένα ποτήρι νερό πρέπει να πιάσουμε ένα ποτήρι, να το βάλουμε κάτω από τη βρύση, να ανοίξουμε την βρύση, να περιμένουμε να γεμίσει και μετά να το φέρουμε κοντά στο στόμα μας και να το πιούμε; Μήπως κάνεις δεν μας δίδαξε, ότι καθισμένοι στον καναπέ του σαλονιού μας, μόνο με τη σκέψη μας, θα μπορούσαμε να γυρίσουμε την στρόφιγγα της βρύσης, να τροποποιήσουμε την κατεύθυνση της ροής του νερού και αυτό να έρθει απ’ ευθείας στο στόμα μας;

ΥΓ. Μήπως θα υπάρξει κάποιος από εσάς που το διαβάσατε, που θα πάει τώρα στη θάλασσα και θα δοκιμάσει αν μπορεί να περπατήσει πάνω στο νερό;

Μήπως το άρθρο αυτό, ήταν άλλη μια σκιά, που δεν ταρακούνησε καθόλου τα σκατά που σας έβαλαν στο κεφάλι, από όταν γεννηθήκατε;

Κείμενο: Βαγγέλης Χουδαλάκης

Οι koukides.gr κάνουν guest editing αυτό το Σαββατοκύριακο στο site του ΓΚΡΕΚΑ.

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag