Stereo Total – Juke-Box Alarm (1998)
Το ντουέτο των Stereo Total δεν παράγει μόνο φανταστική ποπ κάνοντας ένα από τα διασκεδαστικότερα λάιβ που έχουμε δει ποτέ, αλλά και στιχουργικά μερικά από τα πιο γλυκά queer anthems της εποχής μας. Η μεταμοντέρνα τοποθέτησή τους μιξάρει στυλ από ποπ κλισέ 5 δεκαετιών αβίαστα. Διαλέξαμε ένα άλμπουμ, αλλά είναι όλα καλά.

Drinking Electricity – Overload (1982)
Για όσους ενδιαφέρονται για την πιο fun πλευρά του μίνιμαλ συνθ δεν υπάρχει καλύτερος δίσκος απ’ αυτόν. Πανέξυπνος και catchy, είναι σχεδόν αδύνατο να πιστέψει κανείς ότι αυτή η καταπληκτική μπάντα από το Εδιμβούργο δεν είχε ούτε ένα χιτ. Τους σαμπλάραν οι Crystal Castles με μέτρια αποτελέσματα κατά τη γνώμη μας.

Tom Tom Club – Tom Tom Club (1981)
Έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια για να γίνει ξεκάθαρο το πόσο επιδραστικό ήταν το side project της μπασίστριας των Talking Heads, Tina Weymouth. Σήμερα οι Tom Tom Club ακούγονται εξαιρετικά φρέσκοι, ο συνδυασμός μινιμαλιστικών ρυθμών και παιδικών μελωδιών δεν μπορούν να μη σε κάνουν να χορεύεις.

ESG – Dance to the Beat of Moody (1982)
Το νεοϋορκέζικο no wave ήταν πραγματικά μοναδικό όχι μόνο ηχητικά/στυλιστικά, αλλά και για τις διαφορετικές κουλτούρες που έφερε μαζί. Οι ESG φτιάξαν έναν ήχο από ντισκο-φανκ και μινιμαλιστικό new wave που είναι πολύτιμος. Και όλα αυτά ώντας 3 (αργότερα 5) μαύρα κορίτσια με κάθε άλλο παρα ποπ παρουσιαστικό, απο το Μπρονξ. Total respect.

Shitdisco – Kingdom of Fear (2007)
Μέσα στη φούσκα που ονομάστηκε “nu rave” λίγα συγκροτήματα είχαν επίγνωση της ασημαντότητας του ίδιου τους του εαυτού – οι Shitdisco φαίνεται να ανήκουν σε αυτά τα λίγα, εξού και η αγορίστικη ψευδο-αγριάδα τους μας φαίνεται cute. Κάτι σαν κλόουν/τσόλια Liars δηλαδή.

Plastics – Welcome Back (1981)
Οι Plastics είναι οι παππούδες του jap-pop αλλά και του πηδηχτούλικου synth-pop συνολικότερα. Απλές ενορχηστρώσεις και silly φωνητικά και λόγια συνθέτουν ένα γλυκύτατο αφελές μείγμα, μέσα στο οποίο όμως υπάρχουν πάντα μικρο-εκπλήξεις και λεπτομερειούλες.

http://youtu.be/cBA0XAifpNk

Lene Lovich – Stateless (1978)
Πριν καν το ποστπανκ ξετυλιχθεί, η Lene Lovich πρότεινε πολλά από αυτά που θα γίνουν ‘της μόδας’ αργότερα: κολλητικά φαλσέτα, περίεργα κρουστά, σαξόφωνα, ‘ανάποδα’ ρυθμικά κοψίματα. Πάιζει δηλαδή με όλα τα κλισέ του new wave, πριν καν αυτό έχει εικόνα του εαυτού του.

http://youtu.be/kGoEmhQP774

Polysics – Polysics or Die!!! Vista (2007)
Όταν ξεκινάς ένα συγκρότημα, του οποίου το όνομα είναι μια ‘μοντερνοποιημένη’ μορφη ενός άλλου (το Plastics γίνεται Polysics) έχεις βάλει λίγο γκολ από τα αποδυτήρια. Οι Polysics είναι εξαιρετικά silly και φοβερά διασκεδαστικοί. Σουρεαλιστικό screamy-jap-pop-punk-metal, συνέχεια στο 160 bpm!

Zaza – Zaza (1982)
Ο Zaza ήταν ένας από τους πιο περίεργους, αναπάντεχους ποπσταρς του γερμανικού new wave. Οι πληροφορίες γι αυτόν είναι λιγοστές, όμως ο μοναδικός του δίσκος είναι ένα υπέροχα εκκεντρικό κολλάζ από catchy ρεφρεν και proto-electronica ενορχηστρώσεις.

Mathematiques Modernes – Les Visiteurs Du Soir (1981)
Αυτό που είναι μοναδικό στους ΜΜ και τους κάνει να ξεχωρίζουν από τα άλλα συγκροτήματα του minimal-synth είναι ότι τόσο ηχητικά όσο και στιχουργικά δεν καταπιάστηκαν με τα σκοτεινά και ΄κρύα΄, αλλά φτιάξαν τη δική τους post-disco. Σήμερα ακούγονται εξαιρετικά φρέσκοι και τους προτείνουμε ανεπιφύλακτα για πάρτι!

Για ένα Σαββατοκύριακο τα ΤΡΩΚΤΙΚΑ κάνουν guest editing στο site του ΓΚΡΕΚΑ.