DAF – Alles Ist Gut (1981)
Η στιγμή στην οποία οι industrial πειραματιστές DAF ανακαλύπτουν την BDSM leather αισθητική μένει στην ιστορία, καθ’ ότι φτιάχνουν δυο καταπληκτικούς ελεκτροποπ homoerotic δίσκους που είναι χορευτικοί μέχρι θανάτου (“Χόρεψε Μουσολίνι! Χόρεψε Ιησού Χριστέ!”) όσο και queer (“’Ενας όμορφος νέος πρίγκιπας χάθηκε στο δάσος, η νύχτα έπεσε και οι ληστές τον πιάσαν. Όμως ένας απ΄τους ληστές τον ερωτεύτηκε. Σ’ αγαπώ, πρίγκιπά μου. Σ’ αγαπώ, ληστή μου.” – φαντάζομαι τα Μωρά στη Φωτιά το είχαν υπόψη τους και δεν πρόκειται για σύμπτωση).

Kate Bush – The Dreaming (1982)
Ο λιγότερο γνωστός όμως με διαφορά περισσότερο θεατρικός δίσκος της Kate Bush, όπου κάθε κομμάτι είναι μια μυθική/σουρεαλιστική ιστορία, μέσα στην οποία η Bush αλλάζει δεκάδες περσόνες, τη μια στιγμή αδύναμο κοριτσάκι, την άλλη στιγμή πολεμικό τέρας, ενώ συγχρόνως προσπαθεί να γράψει ποπ!

Sparks – No 1 in Heaven (1979)
‘Είναι πολύ δύσκολο να διαλέξει κανείς έναν δίσκο από την καταπληκτική δισκογραφία των Sparks, από το hysterical-prog του Propaganda μέχρι το χορωδιακό angst του Lil’ Beethoven, λίγα συγκροτήματα έχουν φτάσει σε τέτοια επίπεδα καραγκιοζοκαλιαρντίλας. Ίσως αυτό στο οποίο το camp απογειώνεται είναι το No 1 in Heaven, η cosmic disco συνεργασία τους με τον Giorgio Moroder.

Grace Jones – Nightclubbing (1981)
Η Grace Jones αποτελεί το απόλυτο pop style icon – αυτό δεν έχει να κάνει με καμιά διάθεση ρομαντικοποίησης του παρελθόντος, απλά με το ότι κανείς άλλος δεν έφτασε στο απόλυτο overlap ποπ τραγουδιού και περσόνας. Ενώ στη Lady Gaga το στυλ είναι σαφώς πιο περιπετειώδες από τη μουσική φόρμα, η Grace Jones κινιόταν ως ενα living-and-breathing pop αντικείμενο/υποκείμενο που ξεδιπλωνόταν συγχρόνως στυλιστικα και μουσικά.

Ann Steel – Ann Steel (1979)
Όταν η περίεργη περφόρμερ σούπερμόντελ Ann Steel συνάντησε τον αβανγκαρντίστα Roberto Cacciapaglia δημιουργήθηκε ένας από τους καλύτερους αβαντ-ποπ δίσκους, ένας συνδυασμός παιδικής αφέλειας, ηλεκτρονικού πειραματισμού και proto-τεχνολογικού σουρεαλισμού. Επανεκδόθηκε πρόσφατα, αναζητήστε το.

Gina X Performance – X-Traordinaire (1980)
Στα σημεία στα οποία η italo-disco και το new wave εφάπτονται έχουν γραφτεί μερικοί από τους πιο πικάντικους δίσκους, όπως αυτό το σχετικά άγνωστο διαμάντι. Έξτρα στοιχεία της συνταγής εδώ η αλα-diamanda lear υπερ του δέοντος θεατρική περφόρμανς, αλλά και οι ντανταϊστικοί / nonsense / ομοιοκαταληξία-μέχρι-θανάτου στίχοι.

http://youtu.be/0CBptyxVnjU

The Fibonnacis – Fi-Bo-Na-Cheez (1982)
Αν και τον καλύτερο τίτλο έχει το επόμενο άλμπουμ τους “Civilisation and its Discotheques”(!), σ’ αυτο το ντιλίσιους ΕΡ, οι Fibonnacis από το LA φτιάχνουν ένα αμάλγαμα από υστερικό camp, βιρτουοζικό πανκ, καμπαρέ και επιρροές από Ennio Morricone, που ο ακροατής απλά μένει άφωνος στο κάθε κομμάτι που ακολουθεί.

Klaus Nomi – Simple Man (1982)
Ο κοντρατενόρος Klaus Nomi ήταν μια από τις πιο χαρισματικές και iconic περσόνες του new wave, που παραδόξως αγαπήθηκε ιδιαίτερα στην Ελλάδα (αυτή η διαφήμιση του campari, ναι…). Σε αυτό το άλμπουμ η τέχνη του φτάνει στο απόγειο, δίνοντας μια κλωτσιά για πάντα σε διαχωρισμούς “υψηλής” και “λαϊκής” τέχνης. Στυλιστικά, τα σχόλια περιττεύουν.

Pizzicato Five – Happy End of the World (1997)
Ένα από τα πιο απολαυστικά άλμπουμ που έχουν γραφτεί ποτέ, το Happy End of the World είναι ένα μείγμα camp χορευτικής ποπ, αυτο-αναφορικών στίχων και φουτουριστικοτρολλίστικης παραγωγής (αχ αυτά τα μη-reverb που κόβουν τον ήχο στο μηδέν!), όπως και μια μεταμοντέρνα σούπα επιρροών από όλη τη δυτική ποπ μουσική.

Les Rita Mitsouko – Marc & Robert (1988)
Αγαπάμε αυτό το άλμπουμ ιδιαίτερα, αφού αποτελεί το πρώτο σημείο αναφοράς από το οποίο πορεύεται ο ήχος των Τρωκτικών. Από τους πιο διασκεδαστικούς ποπ δίσκους που βγήκαν ποτέ, το παιχνιδιάρικο ύφος και ενορχήστρωση μαζί με τα κάτι-παραπάνω-από-υπερβολικά σοπρανικά φωνητικά είναι τελείως addictive.

Για ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο τα ΤΡΩΚΤΙΚΑ γίνονται οι guest editors στο grekamamag.gr.

http://troktika.bandcamp.com/