50_main_pic_1

Αποφασίσαμε λοιπόν ως κομμάτι αυτού του weekend να φτιάξουμε μια λίστα [σε 5 ελαφρώς θεματικές υποκατηγορίες] με πολύ αγαπημένα μας άλμπουμ που μας έχουν επηρεάσει στο να φτιάξουμε τα Τρωκτικά. Εκτός από το ότι θέλουμε να μοιραστούμε με τις ανα τω κόσμω φιληνάδες μας την αγάπη μας για τις πιο περίεργες άκρες του new wave και του avant-pop, μας ενδιαφέρει να βοηθήσουμε λίγο και τους haters μας (δείτε youtube, lifo συνεντευξη κλπ) με τις αναφορές τους: περιμένουμε λοιπόν στο μέλλον κάτι παραπάνω από το ότι κλέβουμε τους Le Tigre! Καλή διασκέδαση σε όλους/όλες!

***

Palais Schaumburg – Palais Schaumburg (1981)
Ένα από τα σημαντικότερα νεο-νταντα σχήματα που υπήρξαν ήταν οι Palais Schaumburg, που συνδύαζαν έναν ρυθμικό ενορχηστρωτικό μινιμαλισμό και μια αναρχική δομική και στιχουργική διάθεση ανοικοδόμησης των πάντων. Το πρώτο τους άλμπουμ (σε παραγωγή του David Cunningham των Flying Lizards) είναι αριστούργημα.

Devo – Freedom of Choice (1980)
Ένα συγκρότημα που δε χρειάζεται εισαγωγή και ανάλυση, οι Devo (πολλοί δεν ξέρουν ότι σημαίνει devolution = μη πρόοδος, αρνητική πρόοδος, οπισθοδρόμηση) κατόρθωσαν να χτίσουν έναν άκρως περιπετειώδη συνθ ποπ ήχο και συγχρόνως να τον επιβάλλουν στο mainstream. Σήμερα αποτελούν σημείο αναφοράς (όχι τόσο πολύ στην ελλάδα, γιατί ο έλληνας δεν τα πάει τόσο καλά με το χιούμορ στη μουσική).

Lemon Kittens – We Buy a Hammer For Daddy (1980)
Είναι σχεδόν αδιανόητο πώς οι Lemon Kittens όσο και η σόλο δουλειά της Danielle Dax παραμένουν μέχρι και σήμερα τόσο άγνωστα, αφού πρόκειται για DIY κομψοτεχνήματα. Στο δίσκο αυτό, αντρικά και γυναικεία φωνητικά, ξεκούρδιστες κιθάρες και casio, ουρλιαχτά και ύμνοι ενώνονται, ενώ οι στίχοι είναι παιδικοί, λυρικοί και άγριοι συγχρόνως. Καθηλωτικό.

Ja Ja Ja – Ja Ja Ja (1982)
Η γερμανική σκηνή που ονομάστηκε NDW (Neue Deutsche Welle) είναι ένα περίεργο κράμα προσπάθειας για ποπ και γερμανικού ντανταϊσμού. Η συνταγή ακούγεται δύσκολη να επιτύχει και όντως μερικές φορές το αποτέλεσμα ήταν απαίσιο (π.χ. Nena), αλλά όταν δούλευε όπως εδώ ήταν υπέροχα εκκεντρικό και fun συγχρόνως.

Deerhoof – Milkman (2005)
Για όσους δεν τρώνε παραμύθια τύπου Arcade Fire και άλλα pitchfork favourites, οι Deerhoof αποτελούν σταθερά το πιο ενδιαφέρον κιθαριστικό σχήμα της εποχής μας. Η γλυκύτητα/παιδικότητα και το πανκ χάος που διαδέχονται το ένα το άλλο φτιάχνουν ένα μοναδικό αποτέλεσμα. Στο Milkman αυτή η ισορροπία φτάνει στο κορυφαίο της σημείο – ένα μιούζικαλ για τα παιδάκια του μέλλοντος.

Cardiacs – A Little Man and a House and the Whole World Window (1988)
Το παρανοϊκό αρτ-πανκ φτάνει στο ζενίθ του με τους Cardiacs, που φτιάξαν μερικούς από τους πιο περίπλοκους δίσκους που γίναν ποτέ. Σ΄αυτό το δίσκο, ο βιρτουοζισμός αλλά και η γελοιοποίησή του εφάπτονται τόσο που είναι σχεδόν αδύνατο να καταλάβει κανείς τι ακριβώς θέλει να πετύχει το συγκρότημα την κάθε στιγμή.

BIPPP – various artists (2006)
Η συλλογή BIPPP που κάνει φόκους στο γαλλικό new wave 1979-1985 είναι μια καλή περίπτωση στην οποία το σκοτεινό, μινιμαλιστικό και κρύο συνυπάρχουν με το παιχνιδιάρικο και ντανταϊστικό – όπως ακριβώς συνέβαινε στο ορίτζιναλ new wave κι όχι στις σημερινές γοτθικές (και λίγο βλαμένες) αναβιώσεις του. Η θεατρικότητα, το performativity, αποτελεί το κλειδί της σύνδεσης αυτών των μόνο επιφανειακά αντιφατικών αισθήσεων. Με άλλα λόγια new wave δεν είναι μόνο goth και μίρλα, αγάπες.

Des Airs – Lunga Notte (1982)
Οι Βέλγοι Des Airs κράτησαν πολύ λίγο, αλλά γράψαν μερικά πολύ ενδιαφέροντα καμπαρέ-πανκ κομμάτια, η μουσική τους ήταν σαν ένα σάουντρακ για μιούζικαλ που μπήκε στο πλυντήριο ή ένα drag-show που διακόπτει αρχικά έναν εφιάλτη, αλλά τελικά ένα παρανοϊκό καλτ ξεπηδάει.

Les Trucs – The Musical (2012)
Η περιπλοκότητα της ελεκτροπόπ που έχει περάσει μέσα από βιρτουοζικά ωδεία, nintendo μηχανήματα και performance art, γίνεται πιο περίπλοκη από ποτέ όσο και πιο enjoyable από ποτέ στους Les Trucs. Προσπαθήστε να δείτε οπωσδήποτε ζωντανά αυτό το ντουέτο, είναι εμπειρία ζωής και ελπίδα για το σημερινό dada-pop.

The Honeymoon Killers – Les Tueurs de la Lune de Miel (1981)
Από τους παλιότερους αυτού που ονομάστηκε DIY pop (βλέπε Ariel Pink, Stereo Total, Momus κλπ), αυτό που κάνει τους Honeymoon Killers ιδιαίτερους είναι ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούσαν να κάνουν ποπ με μισή ενορχήστρωση ροκ μπάντας και μισή με found objects οποιουδήποτε είδους, όμως χωρίς να χάνουν την αίσθηση του χιούμορ και της διασκέδασης ούτε στιγμή.

Για ένα Σαββατοκύριακο τα ΤΡΩΚΤΙΚΑ κάνουν guest editing στο site του ΓΚΡΕΚΑ.