plisken

Το διήμερο του φετινού Plissken ήταν μια σαφώς αναβαθμισμένη εκδοχή του. Με δύο ανοιχτές σκηνές, μία αξιοπρεπή και μία όχι καθώς ήταν χωμένη σε μια γωνία μέσα σε λάσπες και πολύ κοντά στην κύρια αλλά και δύο κλειστές που φιλοξένησαν DJs αλλά και ελπιδοφόρα ελληνικά σχήματα που είδαν λίγοι δυστυχώς, έδειξε ότι μπορεί και καλύτερα. Δεν έλειψε το κομφούζιο των καθυστερήσεων αλλά ευτυχώς η ηχητική κάλυψη ήταν η καλύτερη από κάθε άλλη φορά.

Η πρώτη μέρα επισφραγίστηκε με την εκρηκτική εμφάνιση των SAVAGES, μιας μπάντας που έχει μελετήσει καλά των post punk ήχο αλλά έχει και μία τραγουδίστρια/περφόρμερ που είναι άξια διάδοχος των μεγάλων πανκ βασιλισσών ( Siouxie, Polysterene κλπ) και κυρίως φωτιά, πάθος και ειλικρίνεια που έδωσε τόσες εξάψεις στο πλήθος που μετά ότι ακολούθησε ήταν πολύ λίγο (GONJASUFI), άτυχο ( THE HORRORS) ή απλά νοσταλγικό (TRAIL OF DEAD).

plisken_1 plisken_2 plisken_3 plisken_4 plisken_5 plisken_6 plisken_7

Είχε προηγηθεί η εμφάνιση των STRAND OF OAKS μέσα στον ήλιο που συγκίνησε για την ειλικρίνεια και κοντά στο συναίσθημα του παλιού ροκ τους λιγοστούς τολμηρούς, η ταξιδιάρικη και γεμάτη παραδοσιακά ηχοχρώματα που αναμιγνύονταν με ψυχεδελικές ροκ και jazz αποχρώσεις των XYLOURIS/WHITE ταυτόχρονα με το αγνό, εκρηκτικό και ενθουσιώδες πανκ των νεαρών THE COATHANGERS, που έδειξαν ότι τους λείπει η πείρα αλλά όχι και η αγάπη γι’ αυτό που παίζουν.

Οι TWILIGHT SAD, σε αντικαλοκαιρινό mood και μακριά από την παγωμένη ομορφιά των δίσκων τους, ήταν απλά χύμα όσο και αν προσπαθούσαν. Παραμένουν συμπαθείς λόγω της ειλικρίνειας των προθέσεων τους αλλά θέλουν επειγόντως κόουτσινγκ για τις ζωντανές τους εμφανίσεις.

Παράλληλα οι METZ τίναξαν τα αυτιά μου, εκτόξευσαν την αδρεναλίνη στα ύψη αλλά δεν ήταν αρκετό για να με κρατήσουν παραπάνω από 10 λεπτά.

Τους GIOUMOURTZINA τους είδα στα τελευταία είκοσι λεπτά της εμφάνισης τους και ήταν αρκετό για να τους δώσω το τρίτο βραβείο για την πρώτη μέρα. Με έναν ήχο που στηρίζεται στο new wave αλλά και στην electronica, απλά με κέρδισαν και αναμένω από αυτούς συνέχεια.

Οι AUSTRA, καλύτεροι από τους δίσκους τους, έκαναν πολύ κόσμο να τους αγαπήσει και το αγαπησιάρικο κλίμα που μετέδωσαν ήταν αρκετό για το τέταρτο βραβείο και μια υποψία ότι θα τους ξαναδούμε σύντομα.

plisken_8 plisken_9 plisken_10 plisken_11 plisken_12 plisken_13

Από την άλλη η PHARMAKON άνοιξε τις πύλες τις εσωτερικής κόλασης με την μαύρη, οργισμένη περφόρμανς της απέδειξε ότι ακούγεται καλύτερα ζωντανά παρά στους δίσκους της και το δεύτερο βραβείο ήταν επάξια δικό της για την πρώτη μέρα του φεστιβάλ.

Η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ, ήταν σαφώς καλύτερη και πιο πλούσια.

Ξεκίνησε με τους PERFUME GENIUS, να παίζουν μπαλάντες μες το καταμεσήμερο αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις χωρίς όμως να με πείσει ότι αξίζει τόσο hype.

Αντίθετα η συνέχεια ήταν η αποκαλυπτική Trancadental Black Metal επίθεση των LITURGY, που δεν άφησε αιχμαλώτους. Ο λαιμός μας παλλόταν από τις υποσυχνότητες, τα αυτιά ήταν σε ομηρία και οι εσωτερικές αναταράξεις αυτού του πλέον προχωρημένου ιδιώματος που παίζει το σχήμα ήταν αληθινή εμπειρία.

Ο STEVE GUNN μου ήταν άγνωστος αλλά τον συμπάθησα αμέσως γιατί  ο ήλιος , ο αέρας και το όμορφο ψυχεδελικό ροκ του ανακατεύονταν γλυκά δίνοντας μια αίσθηση χαλαρότητας που συνεχίστηκε με την ακόμα ψυχεδελικότερη εμπειρία του MORGAN DELT. Κλείνοντας τα μάτια και χάνοντας την αίσθηση του χρόνου, κατάλαβα ότι ένα αμιγώς φεστιβάλ με ψυχεδελικές Αμερικάνικες μπάντες θα ήταν η καλύτερη μου προς το παρόν.

Γρήγορα στους THEE OH SEES, που το ροκ πάρτι που έστησαν ήταν από τις πιο αξέχαστες φεστιβαλικές εμπειρίες μου. Ξετίναξαν το ακροατήριο και ενθουσίασαν.

plisken_14 plisken_15 plisken_16 plisken_17 plisken_18 plisken_19

Οι ELECTRIC WIZARD με τα κλασσικά τζην γιλέκα με τα ραφτά και τις κονκάρδες έδωσαν μια νοσταλγική και λίγο vintage ροκ συναυλία. Με τους BLACK SABBATH και τον Εωσφόρο οδηγό, ήταν δυνατοί για το πρώτο εικοσάλεπτο αλλά μετά εξασθενούσαν στα όρια βαρεμάρας. Πεπερασμένο το είδος αλλά σίγουρα μπορεί να δώσει συγκινήσεις ακόμα…

Απότομη αλλαγή ήχου με τον ANDY STOTT να παραδίδει μαθήματα ηλεκτρονικής μουσικής εκστασιάζοντας το πλήθος που έμεινε ως το τέλος και δεν έκανε το λάθος να βγει έξω και να παρακολουθήσει την απογοητευτική και ολίγον μούφα εμφάνιση του ARIEL PINK που τήρησε τις παραδόσεις, δείχνοντας για λίγο ότι είναι μοναδικός στο είδος του αλλά απλά δεν γουστάρει ούτε να παίζει ζωντανά ούτε και τις άλλες μπάντες δίπλα του (φαρμακερό το σχόλιο για τους ELECTRIC WIZARD). Αποδείχτηκε το μεγαλύτερο κωλόπαιδο του φεστιβάλ και κρίμα γιατί οι CULT OF YOUTH που έπαιζαν παράλληλα ξετίναξαν τους παρευρισκομένους και δεν άξιζαν τη μικρή σκηνή.

Οι MOGWAI έκαναν μια μαγική εμφάνιση. Γιατί τους άκουγα και τους έβλεπα εκτός περιμέτρου ενδιαφέροντος και απλά με συγκίνησαν σε μεγάλο βαθμό. Απλά μια μεγάλη μπάντα ακόμα και σήμερα που οι δίσκοι τους είναι στάσιμοι. Η μουσική τους βιώνεται ζωντανά.

plisken_20 plisken_21 plisken_22 plisken_23 plisken_24 plisken_25 plisken_26 plisken_27 plisken_28 plisken_29

Ο MIKAL CRONIN μετά τους βαρετούς SLEAFORD MODS έδωσε μαθήματα ροκ και μελωδίας και αδικήθηκε από την ώρα. Όπως και οι WHOMADEWHO που έκλεισαν γύρω στις 2μιση με χορό και γενικότερη ευφορία ένα φεστιβάλ που είχε έναν καταπληκτικό καιρό για σύμμαχο και απόθεμα αναμνήσεων για το μέλλον. Για πρώτη φορά το είδα σαν ένα φεστιβάλ που αξίζει να παρακολουθεί κανείς παρ’ όλες τις βελτιώσεις που θέλει ακόμα για να εξελιχθεί σε αυτό που θέλουμε όλοι.

© tospitimetaparaxena.blogspot.gr

plisken_30 plisken_53 plisken_52 plisken_51 plisken_50 plisken_49 plisken_48 plisken_47 plisken_46 plisken_45 plisken_44 plisken_43 plisken_42 plisken_41 plisken_40 plisken_39 plisken_38 plisken_37 plisken_36 plisken_35 plisken_34 plisken_33 plisken_32 plisken_31plisken_52 plisken_53 plisken_54 plisken_55 plisken_56 plisken_57plisken_58 plisken_59 plisken_60 plisken_61 plisken_62 plisken_63 plisken_64 plisken_65 plisken_66 plisken_67