broadcast-trish-keenan-by-gilbert-blecken-2005-11

Είναι αδύνατο να ακούσω την Trish να τραγουδάει μετά τον Ιανουάριο του 2011 χωρίς τον κόμπο στο λαιμό και δάκρυα στα μάτια. Νομίζω ότι από όλους τους θανάτους των μουσικών που έχω ζήσει από μικρός ότι της Trish ήταν η μεγαλύτερη προσωπική απώλεια. Η Trish δεν κάηκε, δεν αυτοκαταστράφηκε, δεν φλέρταρε με το θάνατο, δεν ήταν καταραμένη. Ήταν η χαρά της ζωής και στα 42 της ήταν στην πιο δημιουργική φάση της, πέθανε από επιπλοκές από πνευμονία μετά μια περιοδεία στην Αυστραλία, ξαφνικά, εκεί που είχε απογειωθεί μουσικά και είχε πάει τις προσδοκίες στα ύψη.

Η Patricia Anne Keenan και οι Broadcast ήταν πολύ πιο σημαντικοί στην μουσική ιστορία της Αγγλίας από τους περισσότερους ποπ σταρ των τελευταίων 15 χρόνων και από το 2000 μέχρι και το 2011 που χάθηκε είχαν κάνει σχεδόν τα πάντα. Είχαν γράψει όμορφα ποπ κομμάτια συγκλονιστικής απλότητας, είχαν προσεγγίσει τα ’60s με έναν τρόπο εκπληκτικό, είχαν πειραματιστεί με πιο ακραίους και αλλόκοτους ήχους με έναν τρόπο συγκινητικά νοσταλγικό, είχαν βουτήξει με έναν κομψό τρόπο στην πρώιμη ραδιοφωνική electronica και στις ψυχεδελικές μουσικές των γκρουπ που λάτρευαν, τα σάουντρακ ονειρικών ταινιών που έκαναν δεύτερη καριέρα χάρη στο DVD -όπως η Valerie and the Week of Wonders- είχαν βγάλει δίσκους όπως το Broadcast and The Focus Group Investigate Witch Cults of the Radio Age που σημάδεψαν ένα ολόκληρο είδος και αγνοήθηκαν «εγκληματικά» από το μεγάλο κοινό. Όπως και όλοι οι δίσκοι τους, άλλωστε. Θυμάμαι τον Alex Petrides στην Γκάρντιαν στην ανακοίνωση του θανάτου της να γράφει ότι κάθε ένα από τα τέσσερα στούντιο άλμπουμ τους θα έπρεπε να έχουν γίνει νούμερο ένα επιτυχίες γιατί είχαν επηρεάσει πολύ περισσότερους μουσικούς από πολλά άλλα σύγχρονα σχήματα, σιωπηλά και χωρίς φανφάρες. «Ενθάρρυναν πολλούς ανθρώπους να αναζητήσουν εσωτερική ή για πολύ καιρό ξεχασμένη μουσική –από electronica μέχρι φολκ». Δεν ξέρω ποιος δίσκος των Broadcast είναι ο πιο αγαπημένος μου. Μάλλον το The Noise Made By People του 2000 που σίγουρα έχω ακούσει περισσότερες φορές από κάθε άλλο δίσκο στα ’00s, αλλά από το Ha Ha Sounds και πέρα έγιναν πολύ πιο πειραματικοί και καλύτερο γκρουπ. Δεν ξέρω αν το Tender Buttons ήταν η πιο δυνατή στιγμή τους, αλλά τότε σε μια συνέντευξη στο Wire που ήταν μάθημα μουσικής ιστορίας με όλους τους ήχους που τους είχαν διαμορφώσει τους εκτίμησα ακόμα πιο πολύ και έγιναν και επίσημα από τα συγκροτήματα της ζωής μου. Αν σήμερα έπρεπε να διαλέξω ένα συγκρότημα που με έμαθε τα περισσότερα πράγματα στα ’00s και με δίδαξε αισθητική στη μουσική θα ήταν αυτοί.

Screen-Shot-2015-03-04-at-16.22.29-500x380Screen-Shot-2015-03-04-at-16.22.40-500x358Screen-Shot-2015-03-04-at-16.19.14-500x325Screen-Shot-2015-03-04-at-16.23.16-500x364Screen-Shot-2015-03-04-at-16.22.49-500x374Screen-Shot-2015-03-04-at-16.22.58-500x360

Συνολικά, με τα μίνι άλμπουμ Work and Non Work του 1997 και το The Future Crayon κυκλοφόρησαν 6 δίσκους: The Noise Made by People, Haha Sound, Tender Buttons, Broadcast and The Focus Group Investigate Witch Cults of the Radio Age [σε συνεργασία με τον Focus Group] και το σάουντρακ του Berberian Sound Studio που βγήκε δύο χρόνια μετά τον θάνατο της Trish, αυτούς που επανακυκλοφορεί τώρα η Warp σε βαρύ βινύλιο και εξαιρετικές εκδόσεις.

Πάλι δεν είναι για πολλούς, αλλά είναι για αυτούς που την αγάπησαν. Κι όσοι την αγάπησαν, την αγάπησαν πολύ.