Ο Γιάννης λογοθέτης, άρχισε να δημοσιεύει γελοιογραφίες από 17 ετών. Συνεργάστηκε με μεγάλες εφημερίδες και έντυπα όπως ΤΑ ΝΕΑ, ΤΟ ΒΗΜΑ, η Ελευθεροτυπία, το Έθνος, η Αυγή, η Daily Mirror και η Sunday Telegraph, ο Ταχυδρόμος και οι Εικόνες. Έχει εκδώσει 21 βιβλία με γελοιογραφίες, ένα βιβλίο μαγειρικής και ένα βιβλίο με όλα του τα τραγούδια, ενώ έχει κάνει  αρκετές ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής.  Ο ‘ΛοΓο’ έγινε ευρέως γνωστός όταν την δεκαετία του ’70 καθιέρωσε το χιουμοριστικό τραγούδι με τρεις μεγάλους δίσκους.  Συναντηθήκαμε στο ατελιέ του κάτω από την Ακρόπολη. Ένα χώρο όπου με δυσκολία μπορείς να περπατήσεις, αφού παντού υπάρχουν ακουμπισμένοι πίνακες με δικά του έργα. Γύρω σου παρατηρείς πινέλα, στυλό, μαρκαδοράκια, μια καφετιέρα με γυαλιά, πολλά αποκόμματα από χαρτί για να μην λερώνεται το πάτωμα και ένα ραδιόφωνο, που  είναι πάντα ανοικτό, για να ενημερώνεται και να ακούει την αγαπημένη του μουσική. Όταν συζητάς μαζί του γοητεύεσαι από τον γλυκό του χαρακτήρα, συνεχώς χαμογελάει, του αρέσει να διηγείται τις ιστορίες και χαίρεται να του μιλάς στον ενικό.

Giannis Logothetis-01 Giannis Logothetis-04 Giannis Logothetis-03 Giannis Logothetis-02

«Γεννήθηκα στην Θάσο και έμεινα εκεί μέχρι την ηλικία των έξι ετών. Μετά πήγα στην Καβάλα μέχρι την Δευτέρα Δημοτικού και ύστερα ήρθαμε στα Ταμπούρια του Πειραιά, που ήταν η καταγωγή της μητέρας μου. Στην συνέχεια παντρεύτηκα, πήγαμε για λίγους μήνες στο Λονδίνο και μετά στα Εξάρχεια, στο Λυκαβηττό και τελικά εδώ, στο Κουκάκι, κάτω από την Ακρόπολη. Από πολύ μικρός δούλευα, μιλάμε για αμέτρητες δουλειές, στα Ταμπούρια επικρατούσε μεγάλη φτώχεια. Θα σου πω μια δουλειά από τις πολλές που είχα κάνει και έχει ενδιαφέρον. Σηκωνόμουν πρωί και πήγαινα στα ψαράδικα στον Άγιο Νικόλαο του Πειραιά. Έγραφα σε ψαροκασέλες τα ονόματα των εμπόρων, αυτοί με πλήρωναν με ψάρια και μετά, όταν γύριζα στο σπίτι μου, πούλαγα τα ψάρια. Μου αρέσει πολύ να αγοράζω ψάρια ή να πηγαίνω για ψάρεμα, σπάνια τρώω κρέας ή λίπη, άντε κανένα κεφτεδάκι, γενικά, τα αποφεύγω. Για αυτό και δεν μπορώ με τίποτα το κυνήγι, δεν μπορώ να σκοτώσω το ζώο που σε κοιτάει στα μάτια με ένα υπέροχο βλέμμα και μια καλοσύνη.

Όταν ήμουν πέντε ετών στην Θάσο, απέναντι από το χωριό μου – είναι το ορεινό χωριό του Πρίνου- είχε ένα άλλο χωριό που υπήρχαν δύο εξοχικά κέντρα μέσα στα αμπέλια. Θυμάμαι λοιπόν, από το απέναντι χωριό να φέρνει ο αέρας ένα τραγούδι που μου είχε δημιουργήσει μια μεγάλη στενοχώρια, αφού έλεγε «μανούλα μου, σαν λάβεις το γράμμα που σου γράφω, το άμοιρο παιδί σου, θα βρίσκεται στον τάφο». Δεν μπορούσα να το ξεχάσω με τίποτα, σκεφτόμουν τη μάνα που έχασε το παιδί. Μετά από χρόνια, εδώ στο ατελιέ με είχε επισκεφθεί ο Κώστα Βίρβος, είχαμε γίνει φίλοι. Του λέω για αυτό το τραγούδι, ότι έψαχνα χρόνια να βρω ποιος το έχει πει ή το έχει γράψει και μου είπε ότι το έχει γράψει αυτός και το έχει τραγουδήσει ο Τσαουσάκης! Απίστευτο.

Από πολύ μικρός είχα ένα μολυβάκι και σκάλιζα  συνέχεια, ενώ τα λευκά σημεία των τετραδίων μου ήταν πάντα μουτζουρωμένα με σκίτσα. Στην γειτονιά μου στα Ταμπούρια υπήρχε ένα παιδί, Σταματάκη Δημήτρη τον έλεγαν, που έκανε γελοιογραφίες και τις έδινε σε λαϊκά περιοδικά, το Φαντάζιο και τον Θεατή. Τον ρώτησα, λοιπόν, πώς γίνεται αυτό; Μου απάντησε με σινική μελάνη και έτσι άρχισα να φτιάχνω σκιτσάκια. Το σπίτι μου ήταν σε μια αυλή όπου γύρω-γύρω υπήρχαν καμαράκια με οικογένειες. Κάθε εβδομάδα αγόραζαν το Ρομάντζο, το διάβαζαν όλοι και μετά την άλλη εβδομάδα, το αγόραζε η επόμενη  οικογένεια. Έβλεπα τον Αρχέλαο, τον Χριστοδούλου, -γίναμε φίλοι μετέπειτα- και μου άρεσαν πολύ. Σκέψου, ότι κοιμόμουν το βράδυ και ονειρευόμουν γελοιογραφίες. Ξυπνούσα  το πρωί και τις σημείωνα. Το ίδιο συνέβαινε και με τα τραγούδια, είχαμε μαγνητόφωνο, μαζευόμασταν με καρεκλάκια, σκαμνάκια στην αυλή και ακούγαμε, όπως κάνουν σήμερα με την τηλεόραση.

Giannis Logothetis-05 Giannis Logothetis-09 Giannis Logothetis-08 Giannis Logothetis-07 Giannis Logothetis-06

Τα τραγούδια μου είναι «τραγούδια με χαμόγελο» και τα έχω πει έτσι γιατί είναι γελοιογραφικά, διότι είτε τα σκίτσα, είτε τα τραγούδια ή οι ζωγραφιές μου είναι προέκταση γελοιογραφίας. Όταν εργαζόμουν στις ‘Εικόνες’ του Έθνους εικονογραφούσα τα τραγούδια μου, σχεδόν όλα έχουν αρχή, μέση και τέλος, είναι κάτι σαν κόμικς. Νομίζω ότι αυτές τις μέρες, πάντως, υπάρχει χαμόγελο και μακάρι να παραμείνει.  Το χιούμορ είναι μεγάλο όπλο, αλλά όχι για αυτόν που το δημιουργεί, γιατί πέφτει σε κατάθλιψη.

Στην Ελευθεροτυπία που δούλεψα για πολλά χρόνια είχα δύο ήρωες, που τους έλεγα τα φτωχαδάκια. Έχουν περάσει τόσα χρόνια, έβγαλα και βιβλίο με αυτά, και σήμερα είναι τόσο επίκαιρα. Σε  ένα από αυτά τα σκίτσα, είχα τον ανθρωπάκο με παντελόνι μπαλωμένο, που έλεγε πεινάω -πεινάω και δίπλα μια γάτα που έλεγε πεινιάου, πεινιάου, που εκ των υστέρων έγινε τραγούδι με τον Γιώργο Μαργαρίτη.

Οι γελοιογράφοι είναι όλοι αυτοδίδακτοι, σχολή δεν υπήρχε ποτέ. Είναι κάτι που το εξελίσσεις, τους φτιάχνεις τους ήρωές σου, όλη η ουσία όμως είναι να έχει ιδέες ο γελοιογράφος. Χωρίς ιδέες δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Εμπνέομαι από διάφορα πράγματα, είτε θα ακούσω κάτι, είτε θα διαβάσω, είτε από κάτι που θα δω. Για παράδειγμα, μια μεγάλη μου επιτυχία ήταν το τραγούδι της Μοσχολιού, που το έκανε πολύ γνωστό ο Ντέμης Ρούσσος, το «Άσπρα- Κόκκινα- κίτρινα- Μπλε καραβάκια στο Αιγαίο δεν με παίρνετε καλέ». Αφορμή λοιπόν για αυτό το τραγούδι ήταν μια αφίσα τσιγάρων του Παπαστράτου που έδειχνε πολύχρωμα καραβάκια. Ή το ‘Πολύ ωραίο στυλ’ που είπε ο Πουλικάκος, το είχα σκεφτεί από ένα μαγαζί που έλεγε στην ταμπέλα «Το ωραίο στυλ». Η κασέτα και η Λέτα ήταν εμπνευσμένο από την κουμπάρα μου, τη Λέτα.

Σήμερα ξεχωρίζω αρκετούς καλλιτέχνες που γράφουν και ωραία στιχάκια, όπως η Αφροδίτη Μάνου ή ο Φοίβος Δεληβοριάς. Από σκιτσογράφους θεωρώ ότι πολύ καλοί είναι ο Αναστασίου, ο Αρκάς, ο Στάθης και ο Ιωάννου. Δεν αγοράζω έντυπα πλέον, αποφεύγω να μπαίνω σε γραφεία εφημερίδας, κάτι παθαίνω, μού βγαίνει μια κατάθλιψη. Σπάνια ένιωθα καλά όταν δούλευα σε μεγάλα έντυπα. Την εποχή του ‘Ταχυδρόμου’ και τα χρόνια της ‘Ελευθεροτυπίας’ είναι μόνο αυτά που ξεχωρίζω. Στις υπόλοιπες δουλειές έκανα λίγο αγγαρεία και σε μερικές άλλες ακόμα μεγαλύτερη αγγαρεία.

Μια κανονική μέρα για μένα σημαίνει ότι ξεκινάει από εδώ, το ατελιέ μου. Θα φτιάξω κάτι και όταν βαρεθώ θα πάω την αγαπημένη μου βόλτα. Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Αποστόλου Παύλου, Μοναστηράκι, βρίσκω κάτι φίλους και θα καταλήξω στην ψαραγορά, να πάρω κανένα γαύρο. Μετά γυρίζω από την Αιόλου, θα πάω να πάρω τον εγγονό μου από το σχολείο και θα πάω σπίτι μου.

Στο Λονδίνο έκατσα κάποιους μήνες, φύγαμε όταν ήρθε η χούντα. Με έστειλε μια φίλη μου σε ένα σκιτσογράφο της Daily Mail και αυτός μας αγάπησε πολύ με την γυναίκα μου. Μας έδωσε σπίτι, μια ωραία σοφίτα στην  fleet street. Πουλούσα σκίτσα στην Mirror, στην Telegraph αλλά μετά πήγαμε στο Παρίσι να βρούμε κάτι φίλους, όμως μας θύμισε πολύ την Ελλάδα, με αποτέλεσμα να μην ξαναγυρίσουμε ποτέ πίσω στο Λονδίνο. Ό,τι είχαμε, τα αφήσαμε εκεί.

Giannis Logothetis-11 Giannis Logothetis-16 Giannis Logothetis-15 Giannis Logothetis-14 Giannis Logothetis-13 Giannis Logothetis-12

Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι να μην πάθει τίποτα κανένα παιδί, τα αγαπάω πάρα πολύ τα παιδάκια. Τα παιδάκια  είναι αυτά που κάνανε επιτυχίες τα τραγούδια μου. Μου κάνει εντύπωση όταν με βρίσκουν γονείς στο δρόμο και μου λένε ότι τα παιδιά τους θέλουν να ακούν τα δικά μου κομμάτια.

Έχω γράψει τραγούδια για την κρίση, για παράδειγμα το «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», που το λέει ο Γιώργος Μαργαρίτης. Είδα και τις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού, μου άρεσαν, χαίρομαι που βλέπω νέους ανθρώπους, που κινούνται άνετα, διότι όλους αυτούς που είχαν περάσει τους είχα βαρεθεί. Μπλε, σκούρα κουστούμια, γραβατούλες, κουρεματάκια, για αυτούς πολιτισμός είναι ό,τι γυαλίζει.

Ευτυχία είναι οι στιγμές. Θυμάμαι το πρώτο τραγούδι που έκανα, το «Χαράματα με το πρώτο λεωφορείο» και δεν το πίστευα. Ή όταν έπαιζαν τα τραγούδια μου στο ραδιόφωνο, πραγματικά ντρεπόμουν, έλεγα ας παίξουν και κάποιον άλλο (γέλια).

Στους ανθρώπους εκτιμώ την ειλικρίνεια. Ό,τι ήθελα να κάνω το έκανα, το μόνο που εύχομαι είναι να μπορώ να συνεχίζω. Για αυτό και δεν νοσταλγώ να ξαναγίνω μικρός για να μην χρειαστεί να περάσω όλη αυτή την ιστορία, που πότε ήταν καλή και πότε ήταν κακή. Όταν μεγαλώνεις πολύ, αρχίζεις να βαριέσαι».

Giannis Logothetis-17 Giannis Logothetis-21 Giannis Logothetis-20 Giannis Logothetis-19 Giannis Logothetis-18

Λίγο πριν φύγω και τον αφήσω να κάνει την λατρεμένη του βόλτα, μου ζητά να μου δείξει τον εγγονό του, Χριστόφορο. «Έλα να δεις, τον έχω φωτογραφία μέσα στην κάρτα της Ένωσης Συντακτών», μου λέει. Τότε βλέποντας τον, θυμήθηκα ίσως γιατί είχε γράψει «εσύ ‘σαι το μοντέλο μου, το χρώμα, το πινέλο μου κι η έμπνευση μου όλη, σε αυτή την γκρίζα πόλη».

https://soundcloud.com/m-hulot/01-poly-oraio-styl

https://soundcloud.com/m-hulot/04-sta-genethlia-mou

https://soundcloud.com/m-hulot/07-h-kasseta-kai-i-letta