_DSC6327

Ο Δημήτρης Σκύλλας γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βόλο πριν από 28 χρόνια. Από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε μαθήματα πιάνου και ο χώρος της μουσικής ήταν για αυτόν μονόδρομος. Στα 18 αποφασίζει να φύγει  για το Λονδίνο, όπου  πλέον μένει μόνιμα. Στο κέντρο που συναντηθήκαμε ο καιρός ήταν συννεφιασμένος, ‘λονδρέζικος’ και σχολιάζει τι σημαίνει για αυτόν η κάθε πόλη «Αθήνα σημαίνει φως, σπίτι και οικειότητα, ενώ το Λονδίνο σημαίνει έκπληξη». Ο Δημήτρης είναι ένας άνθρωπος που από την στιγμή που θα τον χαιρετήσεις θα σε κάνει να αισθανθείς ότι τον γνωρίζεις πολλά χρόνια. Το χιούμορ είναι ένα από τα βασικά όπλα του χαρακτήρα του, ενώ δεν διστάζει να τσαλακωθεί, παρόλο που το είδος της μουσικής που έχει επιλέξει σε προδιαθέτει για το αντίθετο. Ό,τι έχει να σου πει, θα στο πει ευθέως, ίσως για αυτό και θεωρεί επαναστατική πράξη την ειλικρίνεια.

Είναι στην Αθήνα μόνο λίγες ώρες και βρίσκω την ευκαιρία να τον ρωτήσω τι σκέφτεται και πώς σχολιάζει ένας Έλληνας που ζει μόνιμα στο εξωτερικό τα πρωτοσέλιδα που μιλούν συνεχώς για την Ελλάδα της κρίσης. «Παρακολουθώ τα πολιτικά δρώμενα γιατί με ενδιαφέρουν αφού η Αθήνα είναι η δεύτερη καλλιτεχνική βάση για μένα. Άρα ό,τι γίνεται, είναι αναμενόμενο να με επηρεάζει. Και το ελληνικό κοινό μου αρέσει πολύ γιατί έχει ενστικτώδεις αντιδράσεις. Με ενοχλεί όλο αυτό που συμβαίνει με την Ελλάδα, το ‘αν θα πτωχεύσει ή όχι’. Πάντως αυτό που παρατηρώ είναι ότι προσπαθούν να τα ελέγξουν πολύ τα πράγματα, -αν είναι να γίνει, θα γίνει. Έτσι, λοιπόν, κρατώ μόνο τα θετικά, γιατί μετά από κάποιο σημείο παθαίνεις ανοσία να ακούς για την χώρα σου και κρίνοντας ακόμα και από μένα, νομίζω ότι τα πράγματα πάνε  καλύτερα.

_DSC6173_DSC6168_DSC6176

Αντλώ έμπνευση από τα ταξίδια, το καλό φαγητό, τους φίλους μου, τις συζητήσεις και φυσικά την μουσική. Για μένα μουσική σημαίνει μια παράλληλη η διάσταση με άξονα τον χώρο και τον χρόνο, δηλαδή, συγχρονισμός και συντονισμός. Συντονισμός δημιουργού-έργου, δημιουργού-εκτελεστή έργου και του εκτελεστή με το κοινό μέσω του δημιουργού. Η σύγχρονη κλασική μουσική είναι η εξέλιξη του Μπαχ, του Μότσαρτ, του Μπετόβεν. Αυτό δεν το ξέρει ο κόσμος, ξέρουμε την εξέλιξη του Σαίξπηρ, του Προυστ ή του Ντοστογιέφσκι και δεν ξέρουμε του Μπετόβεν».

Έχει ανακαλύψει πράγματα που δεν ήξερε για τον εαυτό του και τα έμαθε μέσα από την μουσική; «Συνέχεια ανακαλύπτω πράγματα μέσα από την μουσική, για αυτό θέλω ο ήχος στις συνθέσεις να είναι σε απόλυτη συνάρτηση με αυτό που είμαι, με το πώς κινούμαι, πώς ταξιδεύω ή πώς κάνω έρωτα. Βέβαια, δεν έχω ακόμα απάντηση στο αν η μουσική αλλάζει εσένα ή αλλάζεις εσύ, άρα και η μουσική σου. Η μουσική κρύβει πολύ χώρο μέσα της, έχει πολλές παύσεις, συνδέεται άρρηκτα με εσένα και για αυτό λατρεύω τον συντονισμό σώματος και σκέψης», λέει.

Ο Δημήτρης μικρός  ήθελε να γίνει κλέφτης ή θηριοδαμαστής, αλλά ακόμα δεν έχει μάθει το γιατί. «Μέχρι τα 18 που έμενα στο Βόλο, αλήτευα πολύ και επειδή ήμουν μοναχοπαίδι, είχα πολλές ελευθερίες. Όλα μια αλάνα, μια οικογένεια, μια πλατεία, είχες μια αίσθηση ασφάλειας, ότι μπορούσες  να κάνεις ό,τι θες. Το πιο ακραίο πράγμα που έχω κάνει ήταν  όταν έκλεψα ένα πρόβατο. Είχα μεγάλη μανία με τα ζώα και μια μέρα στο εξοχικό μας έξω από το Βόλο, αποφάσισα ότι ήθελα ένα πρόβατο. Μπήκα λοιπόν σε ένα μαντρί και το έκλεψα. Επίσης, με ένα φίλο μου κλωσούσαμε αβγά, έπαιρνα από το ψυγείο τα αβγά, είχαμε ένα μπαμπού πανεράκι με άχυρα και πηγαίναμε με την σειρά, καθόμασταν πάνω τους και τα κλωσάγαμε. Το κορυφαίο είναι ότι ήξερα την διαδικασία και πίστευα ότι θα βγει πουλάκι κανονικά, λέω έτσι βγαίνουν τα πουλάκια (γέλια)».

_DSC6309_DSC6288_DSC6290

Υπάρχει μια εικόνα και ένα ταξίδι που δεν θα ξεχάσει ποτέ; «Πέρυσι, στο Παρίσι όταν είδα τον Bill Viola, έναν video artist.  Στο τέλος της έκθεσης υπήρχε ένα 20λεπτο βίντεο που έδειχνε ένα σπίτι στο Μπρούκλιν λευκό, που ο κόσμος αρχίζει και περνά και στην συνέχεια αυξάνεται όλο και  περισσότερο, και πιο πολύ, με αποτέλεσμα για 20 λεπτά να φορτίζεσαι πάρα πολύ συναισθηματικά. Ξαφνικά, ο κόσμος αρχίζει να τρέχει διότι βλέπεις από την σκάλα ένα καταρράκτη με νερό να πλημμυρίζει τα πάντα. Είναι η στιγμή που έχεις αδειάσει ψυχικά και αποτελεί μια εικόνα που με έχει σημαδέψει. Το ωραιότερο ταξίδι μου ήταν όταν τελείωσα την σχολή και πήγα στην Νέα Υόρκη. Ήμουν μόνος για πρώτη φορά τόσο μακριά, είχα εκστασιαστεί, ένιωθα ελευθερία σε τέτοιο σημείο που νόμιζα ότι θα περάσω τον δρόμο και το ταξί μπροστά μου δεν θα με πατούσε, έλεγα δεν είναι δυνατόν, δεν μπορεί, ζω ένα όνειρο».

Ανήκει  στους ανθρώπους που εκτιμούν την φιλοξενία, την γενναιοδωρία και εξοργίζεται  με την μονομέρεια. Ο χρόνος, «αυτή η συνεχής αλλαγή» είναι κάτι που του προκαλεί φόβο και για αυτό  προτιμά  να θυμάται, γιατί έχει πανέμορφες αναμνήσεις.

Αυτή την περίοδο αισθάνεται ερωτευμένος αλλά όπως μου λέει με ένα χαλαρό χαμόγελο «δεν μπορώ να ξέρω αν υπάρχει αληθινή αγάπη πέρα από την μητρική, ελπίζω να είμαι λάθος». Τι είναι η ευτυχία για αυτόν και ποιο είναι το προσωπικό του καταφύγιο; «Η ευτυχία είναι ο συγχρονισμός του μυαλού με το σώμα, με καταστάσεις και ανθρώπους. Για αυτό αγαπώ τους φίλους μου, γιατί δεν χρειάζεται να μιλάω πολύ, είναι οικογένεια. Το προσωπικό μου καταφύγιο είναι στο Βόλο, ένα δικό μου διαμέρισμα που στο κουδούνι γράφει «Πάγος». Σκέψου ότι κάνουμε πάρτι 100 άτομα, στο ταβάνι θα δεις λεκέδες από ποτά, έχει τζάκι, θέα στην θάλασσα και στο βουνό. Εκεί έχω το πιάνο μου, τα βιβλία μου. Το έχω ονομάσει ‘πάγος’ γιατί όταν το βάψαμε με τους δικούς μου το δειγματολόγιο έλεγε πάγος και το ονόμασα έτσι. Φαντάσου, παραγγέλνουμε φαγητό και λέμε ότι το κουδούνι γράφει πάγος (γέλια). Κάθε φορά που πάω εκεί κάνω τον υπολογισμό μου, εκεί έγραψα το πρώτο κομμάτι μου», θυμάται.

_DSC6212 _DSC6210 _DSC6207

Πριν συνεχίζουμε για το Καλλιμάρμαρο όπου θα κάναμε την φωτογράφηση, μιλάμε για τον ελεύθερο χρόνο και τα όνειρα που δεν κάνει. «Έχω πολύ ελεύθερο χρόνο και δεν ξέρω αν είναι καλό, φαντάσου ότι λειτουργώ μόνο με deadline και ανακοινώνω πολλές φορές ότι θα έχω την τάδε συναυλία με αυτό το έργο, χωρίς να το έχω γράψει ακόμα. Είμαι άνθρωπος που νευριάζω όταν βλέπω όνειρα, δεν θέλω, τα όνειρα σου δημιουργούν περισσότερα άγχη».

Σύγχρονα έργα των Δημήτρη Σκύλλα και Λίνα Τόνια Πέμπτη 2 Απριλίου, στις 8 μ.μ. στο Athenaeum (Αδριανού 3, Θησείο) Είσοδος: 10 Ευρώ (5 ευρώ φοιτητική τιμή).
Οι δύο νέοι ταλαντούχοι συνθέτες θα παρουσιάσουν έξι έργα, τα οποία εξερευνούν μια εκτενή θεματολογία που ξεκινάει από το σύμπαν και καταλήγει σε στιγμές γήινες και ανθρώπινες, δίνοντας έτσι μια φρέσκια πνοή στη σύγχρονη μουσική για πιάνο. Οι συνθέσεις αντιπροσωπεύουν σκέψεις και ιδέες της σύγχρονης δημιουργίας και ανοίγουν έναν διάλογο μεταξύ νέων δημιουργών και ερμηνευτών, θέτοντας ερωτήματα για την εξέλιξη του οργάνου στον εικοστό πρώτο αιώνα.
Εκτέλεση: Θοδωρής Ιωσηφίδης, Μαρία Μυλαράκη και Δημήτρης Σκύλλας.

https://www.facebook.com/Dimitriosskyllas?fref=ts&__mref=message