Ήταν ακριβώς πριν από τρία χρόνια, τον Μάιο του 2011, όταν εμφανίστηκε στο SoundCloud το «Fake Friends». Σε 6 χορταστικά λεπτά και κάτι δευτερόλεπτα έβγαινε τόση «βρομιά» κι ενέργεια, που ήμουν σίγουρος ότι έπαιζε ολόκληρο γκρουπ. Πάνω από ένα μπάσο και ηλεκτρισμένα ντραμς κάποιος έφτυνε ψιθυριστά τις λέξεις, με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν και οι αδελφοί Reid στο Psychocandy. Από τον ήχο, που ήταν κάτι ανάμεσα σε Suicide και Jesus and Mary Chain, φανταζόμουν ότι τα μέλη του είχαν ζήσει τα ’80s και ότι ήταν τουλάχιστον 35 χρονών. Έτσι, όταν συνάντησα τον Βαγγέλη, η έκπληξη ήταν διπλή: οι Victim of Society ήταν στην πραγματικότητα «ο» Victim of Society (όλα τα έγραφε και τα έπαιζε μόνος του) και ήταν μόλις 22 χρονών, φοιτητής στο Πολυτεχνείο, ένα παιδί ντροπαλό και απρόθυμο να μιλήσει για τη μουσική του, επειδή δεν είχε ηχογραφήσει κανένα άλλο κομμάτι πέρα από το «Fake Friends»! Κάπως έτσι ξεκινάνε όλες οι πετυχημένες ιστορίες, όμως. Με μία εισαγωγή.

Το «Fake Friends» προκάλεσε ντόρο σε διάφορα ξένα μπλογκ, μια ξένη εταιρεία το συμπεριέλαβε σε κάποια online συλλογή, άλλη μια ξένη εταιρεία ενδιαφέρθηκε να βγάλει στον Victim of Society δίσκο και όλα αυτά μέσα σε μερικές μέρες, έχοντας ανεβάσει μόνο ένα κομμάτι στο SoundCloud! Εκτός από την ενέργεια και την αγριάδα, ήταν κι αυτό το «θύμα της κοινωνίας» τρομερά επίκαιρο λόγω της ηλεκτρισμένης κατάστασης στην Ελλάδα που έκανε το πακέτο ελκυστικό.

Τους επόμενους μήνες και αφού εμφανίστηκαν τα «You ’re gonna hate me» και «Can you feel it?», με ακόμα πιο μεγάλη ανταπόκριση (το «You ’re gonna hate me» ήταν δυναμίτης!), η εξέλιξη ήταν ραγδαία: προέκυψε το πρώτο EP με έξι κομμάτια σε κασέτα, το ομώνυμο «A Victim of Society» και στο σχήμα προστέθηκε ο Φώτης. Από τον Νοέμβριο του 2011 οι Victim of Society έγιναν ντουέτο και τα live τους ήταν το talk of the town. Θυμάμαι την πιο cool εμφάνισή τους σε μια γκαλερί στον Κεραμεικό –με εντελώς διαφορετικό ήχο από ό,τι συνήθως–, παίζοντας από τα ανοιχτά παράθυρα, μία σαρωτική εμφάνιση στο Βios σχεδόν στις 2 το πρωί, μία άλλη απίθανη βραδιά με όλους τους νεαρούς φίλους τους παρόντες σε ένα μικροσκοπικό χώρο ψηλά στην Πανόρμου. Οι ζωντανές εμφανίσεις τους ήταν πάντα η πιο μεγάλη τους δύναμη. Τη βραδιά που ο Dirty Beaches (ένα από τα αγαπημένα σχήματα του Βαγγέλη) έπαιξε σε ένα ασφυκτικά γεμάτο Βios, η δικιά τους εμφάνιση ήταν αυτή που έκλεψε τις εντυπώσεις, παρόλο που ήταν το support.

unnamed6

Ο Βαγγέλης και ο Φώτης είναι αυτήν τη στιγμή ένα από τα πιο δυνατά κι ελπιδοφόρα γκρουπ που διαθέτει η ελληνική σκηνή. Αφού κυκλοφόρησαν ένα 7ιντσο με δύο από τα κομμάτια του EP και ένα πολύ όμορφο κομμάτι με τα φωνητικά της Sarah P (το «Drive me insane), δούλεψαν σκληρά και πολύ καιρό για να ολοκληρώσουν το πρώτο άλμπουμ τους. Και το «Distractions» είναι αυτό που αναμενόταν: ένας καταπληκτικός δίσκος που είναι απλώς το διαβατήριό τους γι’ αυτά που θα ακολουθήσουν.

Στη συνάντησή μας ξέχασα να τους ρωτήσω γιατί αυτή η εμμονή τους με το «A» μπροστά από το «Victim of Society», αλλά μιλήσαμε για φαγητό, τη σχέση τους που αποκαλούν «bromance», και τη διαδικασία ηχογράφησης των τραγουδιών του δίσκου που τους έφτασε στα όριά τους. Έχουν και οι δύο μόλις ξεμπερδέψει με τη σχολή τους και θεωρούνται πια απόφοιτοι.

Ποιο ήταν το τελευταίο πράγμα που μαγειρέψατε;

Bαγγέλης: Nuggets. Πλάκα κάνω. Μαγείρεψα μπιφτέκια, αλλά στο τηγάνι, με κρασί, λεμόνι και νερό. Πρέπει να σιγοβράσουν για 25-30 λεπτά.

Φώτης: Εγώ μόνο ομελέτες, τοστ, τέτοια. Μαγειρεύω από ανάγκη.

Φαγητό ή μουσική;

Μουσική, σίγουρα!

unnamed5

Με τι άλλο, εκτός της μουσικής, ασχολείστε αυτήν τη στιγμή;

Φ.: Τελειώνω ηλεκτρολόγος μηχανικός και τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Β.: Κι εγώ το ίδιο, εκεί γνωριστήκαμε.

Φ.: Γνωριστήκαμε κι ερωτευτήκαμε (of the record αυτό).

Β.: Έχουμε bromance (γέλια).

Φ.: Είχα δει τον Βαγγέλη που φόραγε μια μπλούζα «Strokes» και σκέφτηκα ότι είναι δικός μας αυτός, καλό θα ήταν να του έλεγα «θα σε πάω σπίτι σου με το αμάξι». Δεν ήθελε όμως, γιατί εκείνη την ημέρα είχε δει μια γκόμενα και προσπαθούσε να τη ρίξει. Τελικά γνωριστήκαμε και μπήκα στην μπάντα που είχε τότε ο Βαγγέλης. Δεν ξεκινήσαμε ως Victim.

Τώρα που δεν θα είσαστε πια φοιτητές, τι σχέδια έχετε για το μέλλον;

Β.: Το ιδανικό θα ήταν να ασχοληθούμε full time με τη μουσική. Και τη σχολή θα την άφηνα, αν προέκυπτε κάτι καλό με το γκρουπ, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Φ.: Αυτό που σπουδάσαμε είναι γαμάτο και μας αρέσει. Ιδανικό θα ήταν να κάνουμε τη μουσική επάγγελμα και αυτό που σπουδάσατε χόμπι.

Σας έχει βοηθήσει η σχολή σας στη μουσική;

Β.: Ναι, μας έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Ας πούμε, ξέρουμε πώς λειτουργεί ένα μηχάνημα, τι ήχους μπορεί να βγάλει. Μπορείς έτσι να το καταλάβεις και να εκμεταλλευτείς το εύρος των δυνατοτήτων του.

Φ.: Και στην ηχογράφηση βοηθάει.

unnamed4

Πώς είναι που κυκλοφορεί επιτέλους το πρώτο άλμπουμ σας;

Φ.:Ο δίσκος βγαίνει σε λίγες μέρες, οι προηγούμενες κυκλοφορίες μας ήταν πιο ερασιτεχνικές. Με το άλμπουμ φοβόμαστε λίγο την κριτική.

Β.: Εγώ πιστεύω ότι έξω θα είναι πολύ αυστηροί μαζί μας.

Φ.: Φοβάμαι μην πούνε ότι βγήκαν οι τύποι με τα προηχογραφημένα – το ακούμε συχνά στις συναυλίες μας, παρόλο που περισσότερα από τα μισά νέα γκρουπ έτσι παίζουν πια.

Β.: Δεν έχουμε ιδέα τι μας θεωρούν!

Σας αρέσει ο δίσκος σας;

Β.: Στην αρχή δεν μας άρεσε πάρα πολύ, είχαμε φάει φρίκες.

Φ.: Τον ακούσαμε μία φορά χωρίς να έχουμε κάνει τελικές μείξεις και ήταν θάνατος. Αφού είπαμε ok, το ακυρώνουμε και ξεκινάμε πάλι από την αρχή, για να γράψουμε ένα άλμπουμ που να ακούγεται (γέλια). Επειδή δεν εξαρτάται μόνο από σένα, δεν μπορείς να καταλάβεις τι ακριβώς είναι αυτό που φτιάχνεις μέχρι να ολοκληρωθεί. Μετά τις μείξεις ήταν μια χαρά, αλλά φάγαμε μια φρίκη όταν ήρθε το mastering γιατί βάλαμε να το ακούσουμε σε πικάπ με λάθος στροφές!

Β.: Αυτή ήταν και η διαφορά με το EP που είχαμε κάνει, γιατί στο EP, ό,τι γράφαμε, το ακούγαμε εκείνη την ώρα και το προσαρμόζαμε όπως θέλαμε εμείς. Όταν ολοκληρώθηκαν οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ, το στείλαμε σε ένα στούντιο στην Αμερική, στο West West Studios, στον Τζαμάλ, ο οποίος μας έκανε και μανούρες στην αρχή. Κάτι έπαθε στην προσωπική του ζωή κι έκανε πάρα πολλά λάθη.

unnamed

Η μεγαλύτερη δυσκολία στην ηχογράφηση ποια ήταν;

Β.: Για μένα η φωνή, σίγουρα. Δεν έχω κάνει ποτέ μαθήματα φωνητικής. Εντάξει, μπορεί να μην έχει τόση σημασία, αλλά ήταν η πιο μεγάλη ανασφάλεια. Είναι διαφορετικό να είσαι στο σπίτι σου, στην άνεσή σου, και να τραγουδάς και διαφορετικό να είσαι στο στούντιο όρθιος και να πρέπει να φωνάξεις για να ακουστεί σωστά η «βρομιά».

Φ.: Ναι, νομίζω ότι η φωνή του Βαγγέλη ήταν το πιο δύσκολο και για μένα, γιατί ήταν κάτι που δεν μπορούσα να ελέγξω, δεν ήταν στο χέρι μου. Στην αρχή έκανε καθιστός τα φωνητικά μέσα στο στούντιο και δεν ξέραμε πώς να τον σηκώσουμε όρθιο. Θύμωνε πάρα πολύ όταν του έλεγα να σηκωθεί. Έπρεπε, όμως, να βάζουμε ο ένας τον άλλον να κάνει σωστά αυτά που έπρεπε να κάνει και καταλάβαμε ότι είναι δύσκολο να είσαι με κάποιον κάθε μέρα μαζί, όλη την ημέρα. Αφού μετά, για δύο εβδομάδες, δεν βλεπόμασταν. Τον τελευταίο καιρό ήμασταν πολύ τσιτωμένοι. Αλλά εντάξει, γίναμε και φίλοι με τον Νίκο Τριανταφύλλου που έκανε την παραγωγή.

Διηγούνται ιστορίες από τις ατελείωτες ώρες στο στούντιο και τις δυσκολίες της ηχογράφησης. «Στην Ελλάδα τα όργανα είναι είδος πολυτελείας, σαν να αγοράζεις σκάφος» λέει ο Φώτης και σχολιάζουν τα live που στην ουσία διαμορφώνουν ένα γκρουπ. Επίσης, είναι ο μόνος τρόπος για να ακούσεις τη μουσική τους με τον σωστό τρόπο. «Είναι πάρα πολύ σημαντικά τα live, νομίζω ότι εκεί καταλαβαίνεις τη μουσική μας» προσθέτει ο Βαγγέλης. «Ιδανικά, θα θέλαμε και τον δίσκο να τον ακούνε στην ένταση που θα ακούσουνε και το live. Μόνο εκεί ακούγονται τα κομμάτια μας όπως πρέπει. Αυτό δεν γίνεται ποτέ όμως. Κανονικά, θα πρέπει να πηγαίνουμε από σπίτι σε σπίτι και να δυναμώνουμε την ένταση. Δεν μπορείς να καταλάβεις τα κομμάτια μας, αν τα βάλεις να παίξουν χαμηλά».

unnamed2

Πόσο έχει αλλάξει για εσάς η σκηνή; Αισθάνεστε πιο άνετα;

Φ.: Η αλήθεια είναι ότι νιώθεις πιο οικεία μετά από κάποιο καιρό. Νιώθεις ότι αυτός είναι ο χώρος σου και τον εκμεταλλεύεσαι όσο καλύτερα μπορείς. Το σημαντικότερο είναι ότι τον αισθανόμαστε πιο πολύ δικό μας. Το στήσιμο των οργάνων, το ότι είμαστε στη σκηνή οι δυο μας, το ότι υπάρχει ένα τραπέζι στη μέση που έχει τα πράγματα πάνω, όλα αυτά τώρα πια τα αισθάνομαι δικά μου, ανεβαίνω πάνω και γουστάρω. Ενώ στην αρχή νιώθαμε ανασφάλεια.

Β.: Μια καλή μπάντα θα φανεί στο live της. Θέλω να κάνουμε ένα live που δεν θα λέει ο άλλος πήγα να δω μια μπάντα από το Μαρούσι ή από τα Πετράλωνα, αλλά πήγα και είδα μια μπάντα και ήταν γαμώ, είδα ένα γαμάτο live και θα τους ξανάβλεπα.

Η συγκίνηση των ημερών κατά τη διάρκεια των οποίων ετοίμαζαν το πρώτο EP στο χέρι, ένα-ένα, διπλώνοντας στα χαρτιά με το artwork τις κασέτες, έχει δώσει τη θέση της στον ενθουσιασμό για τα πολύ καλά σχόλια που έρχονται απ’ έξω για τα κομμάτια του άλμπουμ που έχουν ανεβάσει αμερικανικά site (μέχρι κι ο Terry Richardson μπήκε και σχολίασε) και η εμπειρία από τα live περιλαμβάνει πια και τα ταξίδια στο Βερολίνο και στα Σκόπια, με διάφορα ευτράπελα. «Στην Κέρκυρα το live ήταν γαμάτο γιατί η σκηνή ήταν στη μέση και ο κόσμος γύρω-γύρω» λένε. «Και στο Βερολίνο είχε τρελό γέλιο. Έξω είχε παντού χιόνι κι εμείς παίζαμε σε μια γκαλερί, μέσα στο installation που είχε φτιάξει ο καλλιτέχνης. Το κοινό ήταν καμιά 60αριά άτομα και γούσταρε τρελά. Στα Σκόπια παρά λίγο να χάσουμε τον φίλο μας τον Βασίλη. Ήταν το τελευταίο βράδυ και, κλασικά, ήμασταν χάλια. Του δώσαμε τα πράγματα να τα πάει στο σπίτι όπου μέναμε με το αυτοκίνητο ενός τύπου λίγο περίεργου και εκεί που οδηγούσαν, ο τύπος σταμάτησε στη μέση του πουθενά, κατέβασε τον Βασίλη και τον άφησε μόνο του μέσα στον δρόμο να φυλάει τα πράγματα!».

unnamed71-660x439

Ονειρεύονται περιοδείες, ταξίδια, να ζήσουν για λίγο τον μύθο του ροκ σταρ, κάτι που μέχρι πρόσφατα ήταν πολύ δύσκολο για ένα ελληνικό σχήμα. Το 2014 τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Ο δίσκος δειγματίζεται αυτήν τη στιγμή σε διάφορα δισκοπωλεία σε Ευρώπη και Λονδίνο, απ’ όπου θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο από τη Rough Trade. «Το όλο point αυτής της κυκλοφορίας κάπου έξω είναι να έχεις τη δυνατότητα να κάνεις και μερικά live, να κάνεις έναν μήνα περιοδεία από πόλη σε πόλη σε άλλες χώρες για τον προωθήσεις» λένε. «Τα αμερικανικά γκρουπ έχουν αυτήν τη δυνατότητα. Εδώ πρέπει να πολεμήσεις να βρεις χρόνο και χρήμα για να πας έστω και στη διπλανή πόλη».

To Distractions των A Victim of Society κυκλοφορεί από την Inner Ear.

Η συνέντευξη έγινε στο τέλος της άνοιξης για το τέταρτο τεύχος του ΓΚΡΕΚΑ.

Κείμενο: M.Hulot
Φωτογραφίες:
Freddie F.