Κατεβαίνοντας την Λεωφόρο Συγγρού, ο θόρυβος της πόλης είναι αισθητός. Φτάνοντας  στο υπόγειο στούντιο του Παύλου Παυλίδη στην Νέα Σμύρνη, ο χρόνος σταματά. Έχεις ήδη εισέλθει στο μουσικό του κόσμο. Κάθεται μπροστά στα μηχανήματα, προετοιμάζοντας την επόμενη δουλειά του, ένα single με 4 κομμάτια που θα βγει μέσα στον Ιούνιο, μόνο σε έκδοση βινυλίου. Αισθάνομαι τυχερός που τα ακούμε μαζί, ταξιδεύεις, χάνεσαι στο χρόνο και εισχωρείς στα κρυφά μονοπάτια της μουσικής και της δημιουργίας. «Δεν ακολούθησα κάποιο δρόμο, αφέθηκα», μου λέει λίγο αργότερα στην συνέντευξη. Πράγματι, σκέφτηκα πόσο δίκιο έχει όταν στην συνέχεια τον έβλεπα να ακούει τα πάντα, να κλείνει τα μάτια, να φεύγει στους δικούς του διαδρόμους και να απογειώνεται. «Ο καλός ακροατής, είναι συνδημιουργός», λέει, ενώ συζητάμε για το πώς βιώνει το γεγονός, δικά του κομμάτια ψυχής, να ακουμπούν και άλλους. «Είναι πολλές οι φωτιές, σε πολλά λιμάνια», σπεύδει να συμπληρώσει. Φεύγοντας, πιάνω τον εαυτό μου να σιγοψιθυρίζει τους στίχους που ακούγαμε λίγο πριν βγω στην βουή της πόλης: «θα θελα να μείνω εδώ μέχρι τα χαράματα, να γυρνάμε μες στο κρύο, να μιλάμε αγκαλιά για ανόητα πράγματα, φτάνει να μην πούμε αντίο»…

pavlidis-4

Η κρίση που ζούμε θεωρείς ότι είναι δημιούργημα ή ένα οικονομικό αποτέλεσμα;
Νομίζω ότι είναι και τα δύο, απλώς το αποτέλεσμα είναι αυτό που ζούμε τώρα. Τις προηγούμενες δεκαετίες ζούσαμε την δημιουργία του και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι έχουμε πάψει να ζούμε την συνέχεια αυτής της δημιουργίας.

Οι νέοι σήμερα πιστεύεις ότι είναι συμβιβασμένοι ή σιωπηλοί επαναστάτες;
Για να σου πω την αλήθεια, θεωρώ ότι βλέπουμε σε πολύ μεγάλο βαθμό τα αποτελέσματα ενός συνεχούς βομβαρδισμού ο οποίος συμβαίνει κυρίως τα τελευταία 20-25 χρόνια. Είναι σαφές ότι ενώ η νεολαία θα μπορούσε να στραφεί πολύ περισσότερο προς τα μέσα της και να ανακαλύπτει τον εαυτό της και τις δυνατότητες της, νομίζω ότι έχει νικήσει σε μέγιστο βαθμό το lifestyle και αυτό που κυρίως προβάλλεται. Θα περίμενε, λοιπόν, κανείς περισσότερο ενδοσκόπηση και άλλου τύπου εξωστρέφεια.

Αν σου έλεγα να μου πεις ποιους θεωρείς ήρωες σήμερα, τι θα μου απαντούσες;
Νομίζω ότι δεν έχει αλλάξει σήμερα η έννοια του ήρωα, είναι όπως ήταν πάντα. Δεν είναι από τις λέξεις που αγαπώ, γιατί τις θεωρώ ιδιαίτερα παραπλανητικές και λειψές σαν έννοιες, αλλά σίγουρα αν θεωρούσα κάποιους θα ήταν οι άνθρωποι που καταφέρνουν και διασώζουν την αξιοπρέπειά τους μέσα στα σκουπίδια.

pavlidis-3

Αν έγραφες ένα σύνθημα σε ένα τοίχο, ποιο θα ήταν αυτό;
Δεν θα έγραφα ποτέ κανένα σύνθημα σε κανέναν τοίχο. Παρόλο που έχω δει αρκετά καταπληκτικά, δεν είναι του χαρακτήρα μου.

Πότε ένας άνθρωπος ανακαλύπτει τον δρόμο του; Έχεις μια παλιά ανάμνηση, ικανή να πιστεύεις ότι σε οδήγησε στα μονοπάτια της μουσικής;
Κοίτα, στην δική μου την περίπτωση δεν υπήρξε κάποιος τρόπος ή μια συνταγή. Ακριβώς το αντίθετο, οδηγήθηκα στην μουσική όταν αποφάσισα ότι θα κάνω βουτιά στην ζωή με την πλάτη, χωρίς να κοιτάω το τι θα συμβεί. Αισθάνομαι από τους τυχερούς ανθρώπους που σαν να με κράτησε ένα χέρι και δεν τσακίστηκα, τουλάχιστον όχι τόσο όσο θα μπορούσα να είχα τσακιστεί. Δεν ακολούθησα κάποιο δρόμο, αφέθηκα.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που άκουσες μουσική;
Ναι… Όχι την πρώτη φορά που άκουσα μουσική, αλλά ποιο ήταν το πρώτο τραγούδι που έλεγα όταν μου είπαν «πάψε πια, φτάνει». Ήταν ένα του Χατζιδάκι που έλεγε (το σιγοτραγουδάει) «ήταν η γοργόνα, η αδερφή του Μέγα Αλέξανδρου» Δεν καταλάβαινα τότε, δεν έλεγα «η γοργόνα», αλλά «η γοργοναγιά Δελφοί του Μέγα Αλέξανδρου»! Δεν ήξερα καν που είναι οι Δελφοί, αλλά πίστευα ότι όλα αυτά ανήκουν στον Μ. Αλέξανδρο… Επίσης, θυμάμαι όταν μου είχε κάνει δώρο ο πατέρας μου μια κιθάρα σε πολύ μικρή ηλικία, ήταν το πρώτο δώρο που ζήτησα. Καθόμουν τα μεσημέρια και την γρατζουνούσα, ενοχλώντας ιδιαιτέρως του γείτονες -από ό,τι μου έλεγαν. Δεν σταματούσα φυσικά, γιατί ήξερα ότι ενοχλείται η κυρία Μελάνα που έμενε απέναντι. Και μου άρεσε να την ενοχλώ γιατί μου έκανε ενέσεις, πονούσα και την εκδικούμουν με αυτό τον τρόπο… (γέλια)

pavlidis-10

Τι είναι η μουσική για σένα;
Είναι το κομμάτι της τέχνης που βρίσκεται παντού, γύρω μας και μέσα μας. Θυμάμαι μια φράση του Μπόρχες που είχα διαβάσει, που έλεγε ότι όλες οι τέχνες οδηγούν στην μουσική. Ποτέ δεν κατάλαβα ακριβώς τι εννοούσε ο άνθρωπος και από την άλλη, αισθανόμουν ότι ποτέ δεν έπαψα να καταλαβαίνω τι σημαίνει αυτό.

Υπάρχουν πράγματα που δεν ήξερες για σένα και τα ανακάλυψες μέσα από την μουσική;
Η αλήθεια είναι ότι σε αυτό ακριβώς βοηθάει η μουσική. Επειδή είμαι κάποιος που γράφει τραγούδια, όχι απλώς μουσική, δεν μπορείς να γλιτώνεις από αυτό που λες. Μαθαίνεις συνεχώς πράγματα για τον εαυτό σου, σκοτεινά και φωτεινά. Ίσως αυτό να είναι και το πιο σημαντικό, όταν κάποιος προσπαθεί μέσα σε τρία λεπτά να χωρέσει κομμάτια από την ζωή του, άλλοτε είναι απίστευτα ενδιαφέρον και άλλοτε βασανιστικό. Στο τέλος όμως καταλήγει να είναι ευεργετικό.

Τι είναι η έμπνευση, κάτι που βρίσκουμε ή κάτι που ψάχνουμε;
Η έμπνευση, είναι ακριβώς ανάμεσα σε αυτά τα δύο που λες, στο να ψάχνεις και στο να βρίσκεις. Νομίζω, πάντως, ότι μας επισκέπτεται όταν δεν ασχολούμαστε μαζί της.

pavlidis-2

Η δημιουργία τροφοδοτείται από την απομόνωση ή από την παρατήρηση;
Σίγουρα είναι συνδυασμός.. δεν μπορείς να παρατηρείς όλη την ώρα κοιτάζοντας προς τα μέσα αλλά δεν γίνεται και να μην απομονωθείς, για να τακτοποιήσεις αυτά που παρατήρησες, αν θες να καταλήξουν σε ένα τραγούδι, μια ζωγραφιά ή μια ταινία. Αυτό είναι και το σπουδαιότερο πράγμα που κάνουν όλες οι τέχνες, το γεγονός ότι μας δίνουν την δυνατότητα να προχωρήσουμε ως άνθρωποι, να έχουμε στην ζωή μας, δηλαδή, μια εξέλιξη. Αλλιώς μου φαίνεται κενό όλο αυτό το παιχνίδι και της παρατήρησης και της απομόνωσης.

«Χορεύοντας μου ’δειξες μέσα σε πέντε λεπτά τι θα πει πουθενά και πως χάνεται ο χρόνος». Είναι ο χρόνος, η μόνη μας ελευθερία;
Για να σου πω την αλήθεια, ετοιμάζομαι τώρα να γράψω ένα τραγούδι που μιλάει για τον χρόνο. Νομίζω λοιπόν, ότι είναι ‘όλα και τίποτα’.

Γιατί ενώ υπάρχει τόσο φως, πολλοί άνθρωποι επιλέγουν το σκοτάδι;
Δεν πιστεύω ότι κάποιος άνθρωπος επιλέγει το φως ή το σκοτάδι. Απλώς επιπλέουμε μέσα στο σκοτάδι ή μέσα στο φως. Κανείς δεν διαλέγει να ασχοληθεί με την σκοτεινή πλευρά του κόσμου ή του εαυτού του, δεν τον θεωρώ επιλογή. Καταλήγουν κάποιοι να κινούνται βάση των σκοτεινών ενστίκτων και αυτό είναι αποτέλεσμα πολλών πραγμάτων.

Το ωραιότερο ταξίδι που έχεις κάνει και ποια εικόνα δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
«Επάνω στη σπασμένη πολυθρόνα, που άφησαν πίσω όταν φύγαν οι τσιγγάνοι, σε μια αλάνα μες στη μέση, μες στη μέση του χειμώνα.. (γέλια). Είναι η εύκολη απάντηση αλλά και η μεγάλη αλήθεια. Ταξιδεύω όλη μου την ζωή, όλα τα ταξίδια χοροπηδάνε στο κεφάλι μου και δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Έτσι έρχονται και τα τραγούδια, από τις εμπειρίες και τα ταξίδια που έχουμε στην ψυχή μας, αναδύονται αρκετά, αυθαίρετα. Η εικόνα που δεν ξεχάσω ποτέ είναι πριν από δύο χρόνια, όταν γεννήθηκε η κόρη μου. Είναι ένα συναίσθημα εκτυφλωτικό.

pavlidis-7 pavlidis-5 pavlidis-9 pavlidis-8

Τι είναι ευτυχία για σένα;
Α.. πού να ήξερα… (γελάει)

Η δύναμη του έρωτα κρύβεται σε αυτά που αγνοούμε ή σε αυτά που ξέρουμε;
Η δύναμη του έρωτα είναι ένα πράγμα τρομακτικό.

Ποιες στιγμές λατρεύεις να χαράσσονται στο μυαλό σου;
Όλες, απλώς δεν είμαι τόσο δυνατός ώστε να αντέχω όλα να καταγράφονται όσο θα έπρεπε. Αυτό εξαρτάται και από το βαθμό συνειδητότητας του κάθε ανθρώπου.

Οι ζωές τελειώνουν όταν σιωπήσουμε για πράγματα που έχουν σημασία;
Κοίτα, η σιωπή γενικώς δεν θεωρείται κάτι κακό. Παρόλο που μπορεί να είναι θανατηφόρα, πολλές  φορές μπορεί και να μας σώσει. Τις περισσότερες φορές, όπως λένε και οι Κινέζοι, καλό κάνει…

«Όταν πυκνώνει η συννεφιά και λέω πια δεν έχω, θάλασσα, θάλασσα μακριά σου δεν αντέχω». Τι σε γοητεύει και τι αναζητάς, όταν ατενίζεις την θάλασσα;
Ειλικρινά, δεν νομίζω ότι έχω κάποια διαφορετική σχέση με την θάλασσα από ό,τι έχει ο υπόλοιπος κόσμος. Απλά κάποιους ανθρώπους τους μαγνητίζει ιδιαιτέρως. Εγώ, από ό,τι μου είπαν, την πρώτη φορά που πήγα να δω την θάλασσα άρχισα να κλαίω, οπότε, δεν ξέρω τι βαθιά μέσα μου σημαίνει.

Επιλέγεις να ξεχνάς ή να θυμάσαι;
Δεν επιλέγω ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Άλλοτε, θυμάμαι και άλλοτε ξεχνάω, άλλοτε ευτυχώς θυμάμαι και άλλοτε ευτυχώς, ξεχνάω…

Σε ποιους πιστεύεις ότι ανήκει το μέλλον;
Σε αυτούς που θα το διεκδικήσουν.

Ποια είναι η μελωδία της ζωής σου;
Θυμάμαι κάποια στιγμή, έμενα σε ένα τροχόσπιτο, είχα ξεχάσει το ραδιόφωνο και ξύπνησα ακούγοντας τα Βραδεμβούργια κονσέρτα του Μπαχ, αυτό νομίζω ότι δεν θα το ξεχάσω ποτέ..

Ο Παύλος Παυλίδης & οι B-movies θα εμφανιστούν την Τετάρτη 11 Ιουνίου στο Stage Volume 1, για να μας διηγηθούν «Ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί» τόσο από το πρόσφατο παρελθόν όσο και από παλαιότερες μουσικές διαδρομές τους.

Επίσης, ο Παύλος Παυλίδης θα συμμετέχει στο τρίτο «Up Festival» που θα γίνει στις 17-19/07/2014 στα Κουφονήσια.

Συνέντευξη: Γιάννης Πανταζόπουλος, j.pantazopoulos@yahoo.gr
Φωτογραφίες: Θανάσης Καρατζάς,
karatzas_t@yahoo.gr

Ακολουθήστε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολουθήστε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag