Στην πρόσφατη συμμετοχή της στο MIRfestival παρουσίασε μια σόλο παράσταση με τον τίτλο Transforming Me, ένα δίγλωσσο σόλο όπου ο λόγος είχε ισότιμο, αν όχι και σημαντικότερο ρόλο από εκείνο της κίνησης. Η χορογράφος και χορεύτρια Μέντη Μέγα ξεκινούσε τη σόλο χορογραφία της, μοιράζοντας μαζί μας συναισθήματά και σκέψεις ενδοσκόπησης και προβληματισμού, αλλά και ευφορίας, εδράζοντάς με αυτόν τον τρόπο στον πραγματικό χρόνο και τόπο της παράστασης. Όταν τη συνάντησα τις επόμενες ημέρες, στην προσπάθεια μου να την «αποκωδικοποιήσω» της έθεσα ακριβώς το θέμα της λογοτεχνικής της διάστασης. Μου είπε: «Προέρχομαι από το χώρο του χορού, οπότε η παιδεία και η ματιά μου είναι αναπόφευκτη χορευτική αλλά όντως η παράσταση εμπεριέχει μια σειρά από εκφραστικά μέσα τα οποία σχετίζονται  άμεσα με την ζωή μου και κατά κάποιον τρόπο αποτυπώνουν πτυχές της καθημερινότητα. Ως εκ τούτου και όλα τα διαφορετικά μέσα που χρησιμοποιώ. Τα τελευταία χρόνια εκτός από το να χορεύω και να χορογραφώ, έχει γίνει ζωτικό μέρος της ζωής μου, και συνοδεύει κάθε στάδιο της δημιουργίας ενός έργου μου, το να γράφω πριν, ενδιάμεσα και μετά τις πρόβες. Έτσι, αποτελεί βασικό κομμάτι της δουλειάς μου. Ίσως να έχει να κάνει και με τη σχέση μου με τη διδασκαλία κάνοντας το Transforming Me να έχει στοιχεία του είδους που λέγεται lecture performance».

Medie Mega-01 Medie Mega-02Medie Mega-04 Medie Mega-05

Αυτό όμως το γεγονός δεν κάνει την παράσταση λιγότερο, ας πούμε, «χορευτική»; ρώτησα. Μου απαντάει:  «Για μένα αυτή η παράσταση είναι πάρα πολύ χορευτική. Η αφετηρία μου για αυτό το έργο ήταν μια χορευτική φόρμα, αυτό που ονομάζω μετασχηματισμό. Φανταστείτε ένα επαναληπτικό χάδι που μέσα από την επανάληψη γίνεται μια κλωτσιά ή μια ανάσα. Δύο καταρχήν αναπαραστατικές κινήσεις. Μεταξύ του χαδιού και της κλωτσιάς υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος. Φεύγοντας από το χάδι, μπορεί η κίνηση να κρατά κάτι από την τρυφερότητα ενός χαδιού αλλά δεν το αναγνωρίζεις ως τέτοιο. Οπότε, επειδή η αφετηρία της παράστασης ήταν σωματική το λεκτικό παιχνίδι βγήκε όταν προσπάθησα να βρω το ανάλογο αυτής της σωματικής πρακτικής με λέξεις και με λόγο. Δηλαδή, προσπάθησα να μεταφράσω αυτό που έκανα σωματικά σε λέξεις. Η πρόθεση μου ήταν η παράσταση να είναι ένας διαρκής μετασχηματισμός ώστε να συμφιλιώσω μέσα μου πράγματα εντελώς αντιφατικά. Καταρχήν τη διπλή μου καταγωγή, καθώς γεννήθηκα στο Worcester από Αγγλίδα μητέρα, και πολλά άλλα όπως η συμφιλίωση των διαφορετικών ρόλων στην καθημερινότητα, των διαφορετικών ερεθισμάτων, όπως το να συμπληρώνεις μια αίτηση στην εφορία και να γράφεις ένα ερωτικό γράμμα. Πράγματα που μπορεί να τα βλέπουμε εντελώς αντιφατικά στην καθημερινότητά μας αλλά που ο κοινός παρανομαστής είναι η ταυτότητα μας και πώς βιώνουμε τον χρόνο, όλα όσα έχω να κάνω μέσα σε μία μέρα. Αναγκαστικά μετασχηματίζω την ταυτότητα μου και την ύπαρξη μου για να μπορώ να υπάρχω σε όλες τις διαφορετικές στιγμές. Σε μια παράσταση αυτό εικονοποιείται από το πέρασμα να κτυπάω με τη γροθιά μου το πάτωμα μέχρι να τραγουδήσω ένα νανούρισμα. Το γεγονός  ότι θα φτάσω από το ένα σημείο στο άλλο μέσα από μια συνεκτική διαδικασία μετασχηματισμού που δεν εμπεριέχει απότομες ρήξεις, συνηγορεί στο ότι είμαι ο ίδιος άνθρωπος και έχω μια ταυτότητα».

Medie Mega-06 Medie Mega-07 Medie Mega-08 Medie Mega-09

Η Μέντη Μέγα πέρασε όλη την παιδική της ηλικία κάνοντας κλασικό μπαλέτο. Κάτι που την οδήγησε μπαίνοντας στην ενηλικίωση να απορρίψει, να στραφεί και να εξερευνήσει άλλες εκδοχές του χορού και περισσότερες ελεύθερες φόρμες. Αλλά φυσικά οι χορογραφικές της επιλογές δεν μένουν ανεπηρέαστες από όλα όσα έχει δει και πειραματιστεί τα πρόσφατα χρόνια της ωριμότητάς της. Με την πρόσφατη της δουλειά θεωρεί ότι ξεκινάει μια νέα ενότητα. Στις παλιότερες της παραστάσεις «Ποιητικό άσυλο», «Το μαντρόσκυλο μία αλληγορία για τα media» και «Μεταπολίτευση», συγκέντρωσε όλα όσα την απασχολούσαν ως ταυτότητα και παρελθόν. Εξηγεί: «Με ρωτούν τι σχέση έχει η πολιτική με το χορό και απαντώ ότι σώμα είναι φορέας του πολιτικού. Για μένα η παράσταση Μεταπολίτευση ήταν μια ευκαιρία να ερευνήσω την εποχή αυτή μέσα από μια νέα σκοπιά, να τη ξαναζήσω τρόπον τινά με τη σημερινή μου συνειδητότητα.  Η δραματουργία της παράστασης βασίστηκε στην ιδέα ότι η μεταπολίτευση ήταν μια περίοδος μετασχηματισμού που κινήθηκε ανάμεσα στον μαξιμαλισμό της δεκαετίας του ογδόντα στο «ελάχιστο» της δεκαετίας του ενενήντα – για να θυμηθούμε και τον τίτλο από το δοκίμιο του Γιώργου Καραμπελιά Από το μέγιστο στο ελάχιστο. Επομένως η σύνδεση με το τωρινό σόλο Transforming Me είναι μάλλον προφανής. Τα τελευταία 5 χρόνια της κοινωνικής αναταραχής, ήταν και για μένα χρόνια αναταραχής, συντονίστηκα δηλαδή με την κατάσταση γύρω μου και ελπίζω αυτό να με έκανε να τοποθετηθώ πιο συνειδητά απέναντι στα πράγματα.  Το Transforming Me, πάντως, είναι για μένα μια επιστροφή στο σώμα».

Medie Mega-10 Medie Mega-11 Medie Mega-12

Η φωτογράφιση έγινε στο ΜΠΙΠ.

Κείμενο: Χρήστος Παρίδης
Φωτογραφίες:
Elizabeth Rovit