Μαρουσώ Γεωργοπούλου και Μπάμπης Αρώνης. Δύο νέοι άνθρωποι που δεν εφησυχάζονται, ζευγάρι στη ζωή και στην τέχνη. ‘Γνωρίστηκαν πριν από πέντε χρόνια σε μια παράσταση που συμμετείχαν και οι δύο ως ηθοποιοί και έκτοτε είναι μαζί. Τους συναντήσαμε σε μια πρόβα της παράστασης «Και το κουκούτσι αμύγδαλο», που ανεβαίνει στα τέλη του Ιουνίου στο Θέατρο Άνεσις για λίγες παραστάσεις. Το έργο το έχει γράψει ο Μπάμπης και η Μαρουσώ σκηνοθετεί και παίζει μαζί με την θεατρική της ομάδα. Μια κωμωδία καταστάσεων με κεντρικό πρόσωπο έναν σκηνοθέτη που χρωστάει και της Μιχαλούς και αναζητά να βρει τρόπους να ξεχρεώσει. Μάλλον καλύτερα, ψάχνουν φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι γι’ αυτόν, και βιώνουν όλοι μαζί ένα δίχως προηγούμενο διήμερο. Σίγουρα ένα έργο επίκαιρο, ανατρεπτικό, που προσεγγίζει με ευφυΐα και χιούμορ την εποχή μας. «Να το διασκεδάσετε!», τους λέει η Μαρουσώ και ξεκινάει η πρόβα.

Δηλαδή τι… και το κουκούτσι αμύγδαλο;!!
Μαρουσώ: Το έργο γραφόταν και δεν είχαμε αποφασίσει τον τίτλο και κάποια στιγμή ο Στράτος, ο πρωταγωνιστής του έργου, πέταξε αυτή την έκφραση. Και ο τίτλος ήρθε σαν έμπνευση.
Μπάμπης: Τι; Σημαίνει πως κάτι είναι τόσο ωραίο που θα το φας μέχρι τέλους. Τρως ένα φρούτο, σ’ αρέσει τόσο πολύ που ακόμα και το κουκούτσι θα το καταβροχθίσεις σαν αμύγδαλο. Ήρθε και έδεσε με το έργο.

Με τι αίσθηση θέλετε να φύγει ο θεατής από το θέατρο;
Μαρουσώ: Όταν φεύγουν από την παράσταση θέλω να χαμογελούν. Να αισθανθούν ότι ακόμα και σε περίοδο κρίσης, υπάρχουν παιδιά που δουλεύουν σκληρά πάνω σε αυτό που γουστάρουν και τελικά αυτό είναι που μετράει.

DSC_0164

Μπάμπης: Επιθυμία μου είναι ο θεατής μετά την παράσταση να γυρίσει σπίτι και να επαναλαμβάνει ατάκες του έργου και να συνεχίσει να γελάει. Ελπίζουμε να καταφέρουμε τις δύο ώρες αυτές της παράστασης να ξεχάσουν τα προβλήματά τους.

Μαζί στην ζωή, μαζί και στο θέατρο. Πώς ήταν αυτή η κοινή σας δουλειά;
Μπάμπης: Η συνεργασία με την γυναίκα μου είναι όπως οι άλλες, συν του ότι συνεργάζομαι με έναν άνθρωπο που επικοινωνώ άριστα μαζί του, διαφορετικά δεν θα τον παντρευόμουν. Άρα, οι απόψεις μας συγκλίνουν, η αισθητική μας για το θέατρο είναι κοινή. Δεν υπάρχουν πολλές διαφωνίες. Αυτό που λέει ο παπάς και ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν ισχύει μάλλον σε πολλά!

Μαρουσώ: Τώρα κοιταζόμαστε στα μάτια και καταλαβαινόμαστε χωρίς να πούμε τίποτα. Βέβαια, είμαστε διαφορετικοί και πολλές φορές μέσα από τη διαφωνία προκύπτει κάτι νέο, μαγικό.

Μπάμπη, δεν είναι πρώτη φορά που ασχολείσαι με την συγγραφή. Υπάρχει κάτι που ξεχωρίζεις και τι σκέφτεσαι προτού ξεκινήσεις να γράφεις;
Καθετί που έχω κάνει συγγραφικά είναι παιδί μου, τα αγαπάω το ίδιο. Το καθένα το αγαπάς για διαφορετικούς λόγους. Ξεκινώ πάντα από μια λευκή σελίδα, όπως όλοι, χωρίς να έχω ιδέα για το τι θα γράψω, έχοντας στο μυαλό μου μόνο ένα πρόσωπο, τον ιδανικό μου αναγνώστη.  Δεν γράφω ποτέ για εμένα.

Στο συγκεκριμένο έργο, ήδη γνωριζόμουν με τα παιδιά και ο καθένας τους με ενέπνευσε στο να δημιουργήσω τους χαρακτήρες του έργου. Αν δομήσεις σωστά τους χαρακτήρες σε οδηγούν από μόνοι τους. Σε μία μεταφυσική εικόνα, γράφω το θεατρικό και κάποια στιγμή τραβιέμαι και βλέπω το υπόλοιπο έργο να γράφεται μόνο του.

DSC_0560 DSC_0544 DSC_0487 DSC_0458 DSC_0453 DSC_0426 DSC_0418 DSC_0400 DSC_0283 DSC_0271

Γιατί δεν ακούμε πολλές γυναίκες να σκηνοθετούν;
Μαρουσώ: Έχουμε συνηθίσει οι σκηνοθέτες να είναι άντρες, οι συγγραφείς να είναι άντρες. Ίσως γιατί οι γυναίκες προτιμούν την προβολή του να είσαι πάνω στην σκηνή. Ο χώρος δεν είναι κλειστός για τις γυναίκες να σκηνοθετήσουν. Μια γυναικά σκηνοθετεί λίγο πιο ευαίσθητα. Νομίζω πως οι γυναίκες πρέπει να το τολμούν, να  σκηνοθετούν περισσότερο.

Μαρουσώ, τι σημαίνει για εσένα το θέατρο;
Στο θέατρο η επαφή ηθοποιού – θεατή είναι αμφίδρομη, συγκλονιστική. Το κοινό μπορεί ανά πάσα στιγμή να σε ακυρώσει ή να σε ανεβάσει στα ουράνια. Στην τηλεόραση απλά θα αλλάξει κανάλι. Θυμάμαι έπαιζα την κακιά μάγισσα σε μία παιδική παράσταση και ένα παιδάκι μου πέταξε ένα πλαστικό μπουκάλι στο κεφάλι. Αυτό ήταν επιτυχία. Το παιδάκι με πέρασε για κακό χαρακτήρα που έπρεπε να με εξοντώσει. 

Ποια είναι η άποψή σας για την τηλεόραση;
Μαρουσώ: Όταν δούλευα στην τηλεόραση είχα πληρωθεί καλά. Μετά ήρθε η κρίση και μας είπαν κάντε ένα σίριαλ χωρίς λεφτά, εγώ δεν δέχτηκα. Είναι παιδιά που δεχτήκανε. Πιστεύω πως αν δουλεύεις και δεν πληρώνεσαι, νιώθεις ότι δεν παράγεις έργο.
Μπάμπης: Εγώ έκανα τηλεόραση πολλά χρόνια, συμμετέχοντας σε κάποιες καθημερινές σειρές. Τώρα πια όχι δεν θα επέστρεφα στη τηλεόραση. Από τότε που σταμάτησα να δουλεύω εκεί, την ανοίγω μόνο για δω DVD.  Εξάλλου η τηλεόραση σταμάτησε εδώ και αρκετά χρόνια να παράγει έργο.

Μπάμπη, για ν’ ακολουθήσεις τα όνειρα σου σε μία κρίση που δεν είναι σίγουρα μόνο οικονομική χρειάζονται εκπτώσεις ή δεν βάζουμε νερό στο κρασί μας;
Μπάμπης: Όταν ξεκίνησα έκανα μερικές δουλειές, αλλά για τις οποίες όμως δεν είμαι πολύ περήφανος. Οι λόγοι ήταν καθαρά οικονομικοί. Και αυτή τη στιγμή, γι’ αυτό ακριβώς κάνω μια δουλειά που δεν έχει καμία σχέση με τέχνη, η οποία συντηρεί εμένα και την οικογένεια μου και μου δίνει το δικαίωμα να μην συμβιβάζομαι, να επιλέγω,  να έχω το δικαίωμα του όχι, γιατί το όχι, είναι το πιο σημαντικό στο θέατρο.

Τελικά η κρίση είναι καλή ή κακή για την τέχνη;
Μαρουσώ: Η κρίση έκανε ίσως καλό στην τέχνη, μας έβαλε ένα χαλινάρι, μας ανάγκασε ν’ αναθεωρήσουμε κάποιες «σταθερές». Είχαμε βγει πάρα πολλοί σ’ αυτό το επάγγελμα, και αν είχε φωνή θα φώναζε ότι δεν αντέχει άλλο. Το άσχημο είναι ότι κρίση έστειλε και ανθρώπους πολύ αξιόλογους στα σπίτια τους. Προσωπικά, δεν έχω σταματήσει ποτέ να δουλεύω στο θέατρο. Τον προηγούμενο χρόνο, μέχρι 7 μηνών έγκυος έπαιζα. Και τώρα που συνεργάζομαι με τα παιδιά της θεατρικής ομάδας μου και τον Μπάμπη κάνουμε κάτι ομαδικό που το αγαπάω πολύ, χωρίς να μας ενδιαφέρει το οικονομικό κομμάτι. Τα παιδιά είναι ερασιτέχνες, που θα πει εραστές της τέχνης, και αντιμετωπίζουμε το εγχείρημα αυτό με  πολύ επαγγελματισμό.
Μπάμπης: Η τέχνη ήταν, είναι και θα είναι μία διέξοδος, ειδικά σε περιόδους κρίσης. Ακόμα περισσότερο το θέατρο που είναι η μορφή της τέχνης που είναι πιο άμεση προς το θεατή, πιο ξεκούραστη. Και το πιο σημαντικό στην προαγωγή της τέχνης  είναι οι ομάδες των παιδιών που δεν φαίνονται. Παιδιά που ανεβάζουν μια ταινία μόνοι τους από μια κάμερα που βρήκαν από τον ξάδερφο, αδερφό, θείο της μάνας τους και κάνουν μια ταινία που δεν θα την δει κάνεις, την φτιάχνουν για την πάρτη τους. Αυτό είναι πολιτισμός.

DSC_0169

Υπάρχουν «δεινόσαυροι» στον χώρο σας; Δίνεται χώρος σε νέους ανθρώπους;
Μπάμπης: Υπάρχουν άνθρωποι του θεάτρου που είναι «ακίνητοι»,  πολλά χρόνια και καλά κάνουν και είναι σταθεροί γιατί είναι σταθερές αξίες, είναι και κάποιοι άλλοι οι οποίοι δεν θα έπρεπε να έχουν μπει καν στο χώρο. Από την άλλη  ένας πραγματικά κακός ηθοποιός ή σκηνοθέτης που έχει πολλά χρόνια στο χώρο είναι αξιοσέβαστος γιατί έχει μάθει πράγματα μέσα από τη δουλειά, από την εμπειρία του που ένας νέος δεν τα ξέρει. Προσωπικά, δεν πιστεύω στο ταλέντο. Πιστεύω στη σκληρή δουλειά.
Μαρουσώ: Υπάρχουν και θα υπάρχουν, όχι μόνο στο θέατρο, αλλά παντού και δεν ανοίγουν εύκολα τις πόρτες τους για νέα άτομα. Το καλό όμως είναι ότι υπάρχουν και νέοι άνθρωποι που το παλεύουν. Και πρέπει να συνεχίσουμε. Εγώ είμαι πολύ αισιόδοξη, ο Μπάμπης ακόμα περισσότερο.

«Και το κουκούτσι αμύγδαλο», Θέατρο Άνεσις, Λεωφόρος Κηφισίας και Αλεξάνδρας.
Παρασκευή 27, 28 και 29 Ιουνίου στις 9μμ. Είσοδος ελεύθερη.
Θεατρική ομάδα «Αμφιθέατρο»
Σκηνοθεσία: Μαρουσώ Γεωργοπούλου
Σενάριο: Μπάμπης Αρώνης
Παίζουν: Μαρία Καρασάββα, Νιλντάν Τεκίν, Στράτος Μπαντζής, Μαρίνα Χέλμη, Θάνος Κόντζογλου, Αιμιλία Λάππα, Ρωμίνα Χρύσα Μπιθούλκα, Αντιγόνη Ροδίτου, Βάσω Νταλάκα, Σοφία Χατζησαββάογλου, Κώστας Παπαγεωργίου, Ρένα Παπαγεωργίου, Σάββας Βασιλειάδης, Μαρουσώ Γεωργοπούλου, Στέλιος Μιντσίδης

Κείμενο: Πένυ Ζαχαροδήμου, Εβίτα Μαντζαβίνου
Φωτογραφίες: Πένυ Ζαχαροδήμου