Ο Λουκάς γράφει. Δημοσιογράφος, κειμενογράφος σε διαφημιστική και συγγραφέας, αν μη τι άλλο ανήκει στην κατηγορία των πολύγραφων ανθρώπων. Έτσι, αφιέρωσε 22 αδιάκοπες στην συγγραφή μέρες και ολοκλήρωσε το 4ο κατά σειρά μυθιστόρημά του «Κόκκινος Λωτός» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιβίσκος. Ένα βιβλίο που προέκυψε από την ανάγκη του να προβοκάρει τους Έλληνες αναγνώστες της ρομαντικής best-seller νουβέλας και που ευελπιστεί να διαβαστεί όπως ακριβώς γράφτηκε, δηλαδή μονορούφι. Βρεθήκαμε στα Εξάρχεια και ο Λουκάς μας μίλησε για τον Κόκκινο Λωτό.

meksis_3

Ο Κόκκινος Λωτός είναι το 4ο βιβλίο που βγάζω και το 3ο που βγαίνει στα ελληνικά. Τελικά τα βιβλία μου βγαίνουν πάντα καλοκαίρια. Το καλοκαίρι του 2010 βγήκε το Shoebox, το καλοκαίρι του 2012 το Shoot me, το καλοκαίρι του 2013 βγήκε το Flat Track στα αγγλικά και τώρα το καλοκαίρι του 2014 ο Κόκκινος Λωτός. Είναι νομίζω τελείως διαφορετικό από τα άλλα βιβλία, θέλω ο κόσμος που θα το διαβάσει να τραβάει τα μαλλιά του.

Πρωταγωνιστής είναι ένας τύπος κοντά στα 60, ένας παλιός δημοσιογράφος που έχει ζήσει την γκράντε εποχή, έχει ζήσει τα 1980s και τα 1990s, ξαφνικά τα παράτησε όλα και εξαφανίστηκε. Επέστρεψε όμως να ζήσει μια πιο ήσυχη ζωή στο δάσος και άρχισε να γράφει ορισμένα παιδικά παραμύθια, αρκετά πετυχημένα. Έτσι, τον πήρε τηλέφωνο ο παλιός του διευθυντής και του ζήτησε να του δώσει μια αποκλειστική συνέντευξη σε έναν πιτσιρικά δημοσιογράφο. Και ουσιαστικά όλο το βιβλίο είναι η συνέντευξη που δίνει στο δάσος ο πρωταγωνιστής στον πιτσιρικά δημοσιογράφο. Του μιλάει για όλη του τη ζωή, από την παιδική του ηλικία, τις επιτυχίες του, το γιατί εξαφανίστηκε, για την καινούργια του ζωή στα βουνά.

Για μένα πλέον το γράψιμο είναι σχεδόν μια μανιέρα. Εντάξει είναι όλα διαφορετικά στο πρώτο σου βιβλίο που δεν έχεις ιδέα. Σου παίρνει άπειρο καιρό, δεν είσαι σίγουρος για τίποτα. Μετά σιγά σιγά όλα αλλάζουν. Σε εμένα λειτουργεί να αφοσιώνομαι σε μια γραφή. Τον Κόκκινο Λωτό τον έγραψα μια κι έξω. Μέσα σε 22 μέρες από το πρωί ως το βράδυ. Έχει πολύ μεγάλη διαφορά το πώς κάθεσαι και γράφεις ένα κείμενο, είναι άλλο πράγμα να το αφήνεις και να το ξαναπιάνεις και άλλο να το γράφεις μια και καλή. Ο Κόκκινος Λωτός ήθελα να έχει ροή. Ένα αναγνώστης που θα πωρωθεί θα ήθελα να κάτσει και να το διαβάσει όλο μέσα σε μια μέρα και γι αυτό το λόγο δεν ήθελα και να είναι μεγάλο το βιβλίο. Είναι δύσκολο να αντιμετωπίσεις την μικρή φόρμα. Είναι λίγο ερασιτεχνικό να γράφεις σε 500 σελίδες κάτι που μπορείς να πεις σε 200. Και φυσικά δεν είναι κάτι εύκολο να είσαι λακωνικός, ίσα ίσα. Αυτό είναι το δύσκολο και το ωραίο, όταν αρχίσεις και σκέφτεσαι λιγάκι λογοτεχνικά, σκέφτεσαι και γράφεις στο 3ο πρόσωπο λες τώρα γράφω κάτι που δεν το ξέρει ο πρωταγωνιστής αλλά το ξέρει ο αναγνώστης. Μπαίνεις σε άλλα τριπάκια, ενθουσιάζεσαι με τεχνικές και όχι με το τι συμβαίνει αλλά με το πώς συμβαίνει.

meksis_1

Για μένα είναι πιο δύσκολο να γράφω στα ελληνικά απ’ ότι στα αγγλικά και αυτό συνδέεται με αυτό που σου έλεγα για την λακωνική γραφή. Στα αγγλικά μου φαίνεται ότι μπορείς να γράψεις πιο περιεκτικά αυτό που θες να πεις. Φυσικά, αυτό έχει να κάνει με μένα όχι με τις γλώσσες. Εννοώ ότι μπορώ με τα αγγλικά και χειρίζομαι νομίζω καλύτερα τη γλώσσα. Μου φαίνονται πιο λακωνικά. Είναι και όλο αυτό που ζούμε συνέχεια ταινίες, έρωτες, σειρές όλα στα αγγλικά. Εγώ πλέον έχω καταλήξει και διαβάζω περισσότερα βιβλία στα αγγλικά.

Το να γράφεις κάθε μέρα είναι κάτι που σε στραγγίζει. Είναι που δουλεύω χρόνια σαν δημοσιογράφος και τώρα δουλεύω σε διαφημιστική σαν κειμενογράφος. Σε εξελίσσει φυσικά κιόλας. Η διαφήμιση ας πούμε τώρα είναι για μένα κάτι πολύ θετικό γιατί πρέπει να βγάλεις μήνυμα μέσα σε μια σειρά. Είναι αρκετά απαιτητικό αυτό. Μαθαίνεις να συμπυκνώνεις τον λόγο σου. Το οδυνηρό είναι ότι αν κάθε μέρα πρέπει να σκέφτεσαι και να γράφεις μετά είναι πολύ δύσκολο να γυρνάς στο σπίτι σου και να γράψεις ένα βιβλίο.

Είναι δύσκολο να σου πω αν έχω ένα αγαπημένο βιβλίο. Είμαι της αμερικάνικης σχολής. Χέμινγουεϊ ας πούμε. Δεν γίνεται να μην έχεις διαβάσει Χέμινγουεϊ. Είναι απίστευτος, είναι επικός ο τρόπος που γράφει, σαν καπνός. Μ’ αρέσει ο Κέρουακ, ο Γουλφ. Μάλλον μ’ αρέσει όλος αυτός ο ρομαντικός τρόπος ζωής και η μποέμ γεμάτη ταξίδια φάση τους. Πράγματα που δεν γίνονται πλέον. Αν το καλοσκεφτείς τέτοιος είναι και ο χαρακτήρας του βιβλίου μου. Ο δημοσιογράφος που πέτυχε, έζησε μεγάλη ζωή, ταξίδεψε – έχει πολύ ταξίδι το βιβλίο το μεγαλύτερο μέρος διαδραματίζεται στην Σρι Λάνκα – και πλέον γράφει για όλα αυτά. Δημοσιογράφος δεν μπορείς να είσαι για μια ζωή, αλλά συγγραφέας μπορείς.

Για το συγκεκριμένο βιβλίο είχα μια πολύ σουρεάλ επιρροή για να το γράψω. Βλέπω όλα αυτά τα βιβλία που διαβάζουν οι Έλληνες αναγνώστες και κυρίως οι γυναίκες που πουλάνε 50.000 αντίτυπα και είναι μια νερόβραστη ιστορία εμμηνόπαυσης, ένα κλισέ το οποίο δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα είναι κάτι σαν ένα ελαφρύ Άρλεκιν. Οπότε είπα ότι θα κάτσω να γράψω μια ιστορία που θα νομίζει αυτού του τύπου ο αναγνώστης ότι είναι ένα ακόμη ρομάντζο και ξαφνικά στο τέλος θα τους το γυρίσω έτσι ώστε να τραβάνε τα μαλλιά τους. Θέλω αυτό το πράγμα, να νομίζουν ότι έχουν πάει να δούνε αισθηματική κομεντί και τελικά θα γυρίσει σε θρίλερ. Αυτό ακριβώς είναι το βιβλίο.

meksis_4

Ο Κόκκινος Λωτός είναι υποψήφιος για Βραβείο Βιβλίου Public 2014, ψήφισε τον εδώ στην κατηγορία ελληνικό μυθιστόρημα.

https://www.facebook.com/events/283054718541800/?fref=ts

Κείμενο: Κωστής Πιερίδης
Φωτογραφίες: Μάνος Χρυσοβέργης

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag