Ένιωθα πάντα διαφορετικός. Γεννήθηκα πρόωρος, εφτά μηνών, είχα μηνιγγίτιδα που είναι πολύ σοβαρό για ένα νεογέννητο, μα εγώ τα κατάφερα και έζησα. Και επειδή όχι μόνο έζησα, αλλά δεν μου άφησε κάποιο κουσούρι, όλοι το είδαν σαν θαύμα, θαύμα της φύσης, της ζωής, κάτι τέτοιο. Είναι παράξενο να μεγαλώνεις και να ’σαι αυτό το θαύμα. Διατηρώ αυτή την παράξενη ισορροπία. Έχω μια παράξενη αίσθηση της δύναμης μου. Στα πολύ δύσκολα είμαι πολύ δυνατός και κάτι απλό μπορεί να με μπλοκάρει. Θυμάμαι ότι μικρός είχα ανάγκη να έχω φίλους και δεν είχα, γιατί μόνο με τα μεγαλύτερα παιδιά αισθανόμουν άνετα. Ένιωθα πιο μεγάλος, πιο ώριμος πιο έξυπνος. Το πρώτο επάγγελμα που ήθελα ήθελα να γίνω  ήταν παπάς. Σαν παιδί δεν είχα καλή ισορροπία με τα πόδια, και δεν έκανα καθόλου σπορ, τα απέφευγα και έτσι είχα εστιάσει στην εγκεφαλική λειτουργία.

Όχι δεν διάβαζα βιβλία, επειδή τα βιβλία τα είχα συνδυάσει με το σχολείο, και το σιχαινόμουν το σχολείο. Και η εφηβεία μου ήταν μοναχική. Δεν αποφάσισα μια μέρα να γίνω ηθοποιός, και τώρα ακόμα νιώθω ότι το δοκιμάζω. Δεν μ’ αρέσει να βάζω ταμπέλες. Προτιμώ να λέω  ότι μέχρι τον Μάρτιο κάνω θέατρο. Επίσης  βγάζω και φωτογραφίες, παρακολούθησα κάποια μαθήματα στο Βερολίνο και μ’ αρέσει να φωτογραφίζω. Αλλά δεν δηλώνω φωτογράφος. Αυτή την περίοδο παίζω τον Μόγλη  στο Εθνικό. Χάρηκα πάρα πολύ την μέρα που πήρα τον ρόλο. Είναι πολύ απαιτητική παράσταση, είσαι συνέχεια σε μια κίνηση και χρειάζεται μια άλλου είδους ενέργεια σχεδόν απόκοσμη. Τι είναι ο Αντώνης; Ακόμα τον ψάχνω. Η ψυχανάλυση έχει αρχίσει να μου ξεκαθαρίζει πολλά πράγματα για το τι μ’ αρέσει και τι δεν μ’ αρέσει. Δεν θέλω να είμαι πια απόλυτος, μ’ αρέσει να γνωρίζω ανθρώπους και μετά να αναθεωρώ την αρχική μου ιδέα. Μια καθηγήτρια στο Ωδείο Αθηνών είχε πει κάτι σωστό: «Αν μια μέρα ανακαλύψετε ότι σας  αρέσει, ας πούμε, ο Σεφερλής και το αποδεχτείτε, θα ’ναι μια τρομερή κατάκτηση».

Ο Μόγλης του Εθνικού σε σκηνοθεσία Φωτεινής Μπαξεβάνη παίζεται στο Ρεξ στην Παιδική Σκηνή Κατίνα Παξινού, μέχρι τον Απρίλιο.

 

Κείμενο: Τζούλη Αγοράκη