Λίγο πριν την έναρξη της ταινίας, όλα είναι φυσιολογικά. Η ροή των πραγμάτων όπως ακριβώς την περίμενες. Η αναμονή, οι χαλαρές συζητήσεις και σχόλια για ότι έχεις διαβάσει, μέχρι να ανοίξουν οι πόρτες. Τίποτα το διαφορετικό, από άλλες προβολές. Όμως στην έξοδο, όλα έχουν ανατραπεί. Φεύγεις αλλά είσαι ακόμα εκεί.

Το «Χωρίς Μέτρο» μου το πρότεινε ένας καλός φίλος ως την ταινία με το καλύτερο τέλος εδώ και πολλά χρόνια, άρα  είχα ένα πολύ λόγο για να πάω να την δω. Στο φιλμ παρακολουθούμε τον Andrew Neyman (Μάιλς Τέλερ ), έναν νέο φιλόδοξο ντράμερ της τζαζ ο οποίος σπουδάζει σε ένα από τα καλύτερα σχολεία της Αμερικής και επιδιώκει να βρεθεί ανάμεσα στους θρύλους της  τζαζ. Καθηγητής του νεαρού, ο μέγιστος J. K. Simmons ο οποίος παραδίδει εκτός από μαθήματα τζαζ και μια συγκλονιστική ερμηνεία, τόσο έντονη, που θα ήθελες να τον γνωρίσεις από κοντά, όχι ως J.K. Simmons αλλά ως τον καθηγητή, Τέρενς Φλέτσερ.

WHIPLASH

Κατά κύριο λόγο, το σενάριο  είναι ένα ψυχολογικό δράμα που κορυφώνεται ανάμεσα στην σχέση μαθητή- καθηγητή. Μπροστά σου απλώνονται  εικόνες που δεν τις ξεχνάς (ας μην τις προδώσουμε), απολαυστικές ατάκες (respect στην αναφορά για τα Starbucks), εξαιρετικοί διάλογοι (ειδικά στο τραπέζι που τρώει όλη η οικογένεια), προβληματισμοί που μας απασχολούν όλους και βιώνεις όσο τίποτα, όλο τον ρυθμό της ταινίας. Υπάρχουν σκηνές που αισθάνεσαι εθιστικά, μια απίστευτη συναισθηματική φόρτιση σε κατακλύζει και   ευελπιστείς να μην τελειώσουν ποτέ. Η αρμονία καταλαμβάνει τον μεγαλύτερο χώρο στο φιλμ και για αυτό λατρεύεις τους  ήχους που ακούς, παρότι είναι επαναλαμβανόμενοι και στα πλαίσια διδασκαλίας.

Το βασικό ζήτημα της ταινίας είναι τα όρια. Τα ερωτήματα ξεδιπλώνονται όσο είσαι σφηνωμένος στο κάθισμα. Ως που μπορείς να φτάσεις για να πετύχεις σε αυτό που θέλεις; Πως επικρατείς στον σκληρό ανταγωνισμό; Το ταλέντο είναι κάτι που καλλιεργείται; Μόνο με σκληρή δουλειά, καταφέρνεις να κάνεις πρωταθλητισμό; Η επιβράβευση είναι το μεγάλο εμπόδιο που οδηγεί στον εφησυχασμό;

Οι πιο δυνατές σκηνές του φιλμ είναι όταν ο J. K. Simmons ασκεί σωματική και ψυχολογική βία πάνω στον  19χρονο  Andrew. Η οθόνη κατακλύζεται από ιδρώτα και αίμα, αγωνία και δάκρυα.  Η απουσία πατρικού προτύπου και φίλων, η σχέση του με την κοπέλα και πως αυτή καταλήγει,  η πειθαρχία, η επιμονή, ο πόνος και τελικά, η δικαίωση, είναι τα βασικά υλικά πάνω στα οποία χτίζεται αυτή η μοναδική ταινία.

Το «Χωρίς Μέτρο»  είναι μια ταινία που δύσκολα πρέπει να χάσει κάποιος. Αξίζει να την δει για το πιο όμορφο και καθηλωτικό φινάλε που έχω δει εδώ και αρκετό καιρό. Ένα τέλος που σε λυτρώνει, που το κουβαλάς μαζί σου και που σίγουρα θα παραμένει χαραγμένο για πολύ καιρό.

Παίζεται στις αίθουσες.