Τι σου αρέσει να φωτογραφίζεις;
Χωρίς δεύτερη σκέψη, πλέον, θα πω πορτραίτα. Η αίσθηση της μελέτης ενός ανθρώπου που επιλέγει να σταθεί μπροστά μου με έχει κερδίσει τα τελευταία αρκετά χρόνια. Ειδικά όταν αυτή η διαδικασία ξεπερνάει τα όρια της απεικόνισης και φτάνει στο επίπεδο του εσωτερισμού, μακριά από έννοιες ναρκισσισμού αλλά σε όρια πλήρους ψυχικού «ξεγυμνώματος». Απολαμβάνω να εντοπίζω ιστορίες πίσω από το βλέμμα ενός ανθρώπου. Να μπορώ να ξέρω ότι όποιος δει μετά αυτή την εικόνα θα φανταστεί ποιός είναι αυτός ο άνθρωπος, τι έχει ζήσει, τι σκέφτεται, σε ποιόν κοντινό ή μακρινό κόσμο κινείται και υπάρχει. Θέλω να νιώθω ότι υπάρχει αυτή η αίσθηση της φαντασίας, της ταύτισης, της αποδοχής και της απόρριψης. Είναι μάλλον η χαρά της εξερεύνησης, της ανακάλυψης και της κατάκτησης ενός προσώπου που με γοητεύει τελικά. Έτσι ίσως και να ενισχύεται η έννοια της μοναδικότητας του καθένα μας.

IMG_7662aaaa1 IMG_7661a1a _MG_9827a1 _MG_6091a

Έχεις φωτογραφικές εμμονές;
Πολλές σίγουρα. Η σπουδαιότερη που τελικά με ορίζει και σαν άνθρωπο πολλές φορές είναι ο πατέρας μου. Μέσα από μια σχέση παρούσης απουσίας έχω βρει έναν τρόπο επικοινωνίας με αυτόν μέσα από την φωτογραφία. Κάποια κλεφτά τέταρτα του χρόνου είναι τα τελευταία χρόνια ο κοινός μας τόπος. Οι στιγμές που επικοινωνούμε και νιώθουμε την αγάπη που μένει αδήλωτη όλον τον υπόλοιπο καιρό. Είναι εμμονή που την πανηγυρίζω και την κυνηγώ όσο πιο συχνά μπορώ.

Επιλέγεις ασπρόμαυρο. Tι σε χαλάει στο χρώμα;
Ξεκινώ από διαφορετικά σημεία και καταλήγω να αγαπώ το ασπρόμαυρο. Αρχικά από μικρός θυμάμαι να βλέπω ταινίες noir και να προσπαθώ να φανταστώ πως θα ήταν με χρώμα. Τι χρώμα είχαν τα ρούχα, τα κτίρια, τα πρόσωπα. Ένα παιχνίδι με την φαντασία. Όταν λοιπόν ήρθε η σειρά μου να κάνω εικόνες θέλησα να συνεχίσω αυτό το παιχνίδι. Να προκαλέσω ξανά την φαντασία , γυρνώντας με αυτόν τον τρόπο έμμεσα κι εγώ στην παιδική μου ηλικία. Μετά υπάρχει και η αίσθηση της δραματικότητας που μου προσφέρει το ασπρόμαυρο. Έχει μια θεατρικότητα που αγαπώ. Ίσως πιο φιλοσοφικά και συμβολικά, μου αρέσει να θεωρώ τους ανθρώπους και την πόλη τους ως κάτι ασπρόμαυρο. Κάτι ασπρόμαυρο που κρύβει πολύχρωμες ζωές και σε ωθεί να τις ανακαλύψεις. Να φανταστείς όλο το φάσμα του λευκού , του μαύρου, του γκρι και τελικά να ανακαλύψεις τα χρώματα πίσω από αυτό. Το χρώμα δεν με χαλάει λοιπόν, απλά δεν το έχω κατακτήσει ακόμη.

Έχεις επιρροές απ’ τον κινηματογράφο;
Άπειρες επιρροές. Καταρχάς από τα noir film του 1940-50. Υπέροχες ατμόσφαιρες, μαγικά φώτα, γοητευτικά σκοτάδια. Βλέπεις μια ταινία και ανακαλύπτεις άπειρα κάδρα. Συχνά βλέπω τις ταινίες του Karwai, του Park, του Lynch, του Trier, του Hanneke, του Ki duk κι άλλων αγαπημένων σκηνοθετών και θέλω να σηκωθώ να σκηνοθετήσω μια φωτογραφία επιτόπου. Ειδικά τελευταία βλέποντας το Upstream Color του Shane Garruth νομίζω θέλω να αλλάξω και φωτογραφική οπτική. Ένα υπέροχο χαοτικά οργανωμένο αριστούργημα. Σε συνδυασμό με την ενασχόλησή μου με τον χώρο του θεάτρου με επηρεάζει σε τεράστιο βαθμό ο κινηματογράφος.

_MG_6058a2a _MG_5701a _MG_4727abwa _MG_4481abw

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έρχονται στο studio σου, είναι φίλοι και γνωστοί ή τους βρίσκεις στο δρόμο για το περίπτερο;
Κυρίως φίλοι και άτομα που έχω γνωρίσει και βρήκα κάτι μέσα τους που ήθελα να φωτογραφίσω. Στον δρόμο βλέπω αρκετά πρόσωπα που με εμπνέουν αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς δεν είμαι ο άνθρωπος που έχει το θάρρος να το ζητήσει.

Πες μου τo πιο παράξενo που σου συνέβη ενώ φωτογράφιζες.
Κάνω πολύ ήρεμες ως βαρετές φωτογραφίσεις. Δεν ξέρω κατά πόσο έχω κάτι παράξενο να διηγηθώ. Ίσως όταν κάνοντας session για το cd του Ηλία Βαμβακούση, σε ένα υπόγειο που τότε είχα ως studio, καταλήξαμε να παίζουμε με ένα χαρτονένιο στέμμα που είχα κατασκευάσει και εμπνεύστηκε ο Ηλίας από την τελική φωτογραφία κάποιους στίχους.

Ετοιμάζεις την πρώτη σου ατομική έκθεση. Ποιο είναι το θέμα;
Αυτή είναι η πιο χαοτική σκέψη που με βασανίζει καθημερινά. Για χρόνια απέφευγα να τολμήσω μια έκθεση ατομική επειδή δεν ένιωθα καθόλου ώριμος και έτοιμος. Θεωρώ ότι η έκθεση οφείλει να είναι κάτι άρτιο τόσο καλλιτεχνικά όσο και σε επίπεδο σκέψης. Να μην έχει κανένα κενό. Το τρίπτυχο που με εμπνέει είναι άνθρωπος-πόλη-φύση. Σε πρώτη φάση θα ασχοληθώ με το δίπολο άνθρωπος-πόλη. Έχω μια θεώρηση του κόσμου που ζω εντελώς σχηματική και συμβολική. Παρατηρώ χρόνια τους ανθρώπους και πώς επιλέγουν να κινούνται. Συνειδητοποιώ πως οι ζωές μας είναι κουκίδες πάνω στον χάρτη αυτής της πόλης. Μικρές ανεξάρτητες κουκίδες που σηματοδοτούν το που ζούμε τις στιγμές μας. Αυτές οι κουκίδες πάνω στον χάρτη γίνονται άπειρες. Ταυτίζονται μέσα στην μοναδικότητά τους και ενώνονται με σχήματα, με ευθείες. Ο μικρόκοσμος του καθενός μας υποκύπτει σε αυτά τα σχήματα και σε αυτές τις ευθείες.  Αυτό θέλω να κατανοήσω και τελικά να απεικονίσω σε μια έκθεση. Θέλω ο άνθρωπος αυτής της πόλης να δει ότι δεν έχει όρια τελικά. Συνειδητά έχω επιλέξει για αυτό το project  να λειτουργήσω μακριά από gallery ή τυποποιημένους χώρους. Προτιμώ να ορίσω την πόλη ως ένα τεράστιο καμβά και να παρέμβω σε αυτόν σχεδόν ανώνυμα.  Ελεύθερος από την συνθήκη του χώρου και του ονόματος. Το μόνο όνομα που θα με αφορά θα είναι το urbia στο πρώτο σκέλος και το nattura στο δεύτερο. Σε αυτή την σκέψη μου ήρθαν οι στίχοι του Κ. Βήτα ως επιπλέον έμπνευση  και μια υπόσχεση που έδωσα τον Γενάρη ότι αυτή η πόλη θα ήθελα να προσκυνήσει μπροστά σε ένα όνειρο.

Τι ονειρεύεσαι;
Απλά ότι οι θόρυβοι θα γίνουν νανουρίσματα και οι πόλεις σύννεφα.

_MG_4152abw1 _MG_3193a1noise _MG_2618a1aabwa _MG_2072a _MG_1441a11bw _MG_1196aa _MG_0771aaaa _MG_0543a1 _MG_0348aaa IMG_4171a1aa

Συνέντευξη: Ασπασία Κουλύρα