Καλησπέρα Μαριάννα. Θέλεις να μου πεις ποια είσαι;
Γεννήθηκα στην Αθήνα και πέρασα όλα μου τα καλοκαίρια, μέχρι και σήμερα, στο χωριό του πατέρα μου στην Κρήτη. Σπούδασα φωτογραφία και οπτικοακουστικά στο ΤΕΙ Αθήνας, έκανα πρακτική δίπλα στο Τάσο Βρεττό και έμαθα πολλά από τον Κωστή Γκίκα, ευχαριστώ δάσκαλε. Μετά από 2-3 χρόνια, δουλεύοντας στη μόδα, διαφήμιση και γενικά όπου να ’ναι, κατάλαβα ;oτι δεν είχα δει τίποτα πέρα απ’ τα ελληνικά δρώμενα. Ξεκίνησα για Άμστερνταμ, αλλά κατέληξα Λονδίνο, όπου μένω μέχρι και σήμερα, έκανα Master in Photography & Electronic Arts, στο Goldsmiths University of London και ταξιδεύω όσο μπορώ. Αποφασίσαμε με τη φίλη μου Τζένη να αρχίσουμε, σιγά-σιγά, ένα φωτογραφικό collective για να εκφραστούμε ελεύθερα και όπου μας βγάλει (sodetached.com).

Και πώς προέκυψε το Diagnosis;
Πάντα πίστευα ότι η ανάγκη μας για δημιουργία πηγάζει από μια πιο εσωτερική ανάγκη, κάποιες φορές εμφανή και άλλες όχι. Όταν αποφάσισα να φύγω απ’ την Ελλάδα, ήταν τότε που κατάφερα πραγματικά να αποστασιοποιηθώ από κάποιους ανθρώπους και να κάνω μια ανασκόπηση τη ζωής μου σ’ ένα ίσως πιο ασφαλές και ουδέτερο έδαφος. Άρχισα να κοιτάζω παλιές φωτογραφίες, θες γιατί η «ξενιτιά» το επιτρέπει, γιατί η πραγματικότητα με χτύπησε στο κεφάλι, γιατί ήταν το safe house μου, δεν ξέρω ακριβώς, αλλά η ικανότητα της φωτογραφίας να τεκμηριώνει ότι κάτι πραγματικά έγινε, με πλήγωνε ταυτόχρονα. Θυμήθηκα γεγονότα που είχα θάψει μέσα μου, άλλα που είχα εσκεμμένα ξεχάσει και όταν φίλοι και οικογένειά μου έστειλαν κι άλλες φωτογραφίες του κοινού μας παρελθόντος, η ανάγκη να μιλήσω έγινε ακόμα πιο δυνατή. Αυτή μου η ανάγκη, λοιπόν, ήταν που με οδήγησε να κάνω αυτό το project. Έστρωσα όλες τις φωτογραφίες στο πάτωμα, έστησα μια κάμερα μπροστά μου και χωρίς να το περιμένω άδειασα όλα μου τα συναισθήματα. Αυτό ήταν. Ήταν η αλήθεια μου, αυτή που έκρυβα μέσα μου χωρίς να το ξέρω. Αποφάσισα να μην κάνω κανένα editing, αλλά ακόμα κάτι έλειπε. Έπρεπε να το πω σε κάποιον. Το παρουσίασα λοιπόν σαν μια διπλή προβολή. Ένα video projection με την εξομολόγησή μου και δίπλα ένα carousel με slides με όλες τις φωτογραφίες που με έκαναν να ανοιχτώ. Δεν κρύβω ότι την πρώτη μέρα της έκθεσης κόντευα να πάθω εγκεφαλικό. Μάλλον δεν είχα σκεφτεί καλά αυτό που έκανα. Εξέθεσα όλη μου τη ζωή σε ένα κοινό που δε γνώριζα και ακόμα χειρότερα σε γνωστούς και φίλους που δεν είχαν ιδέα για τίποτα απ’ όλα αυτά. Όπως περνούσαν οι μέρες, όμως, ένοιωθα όλο και καλύτερα. Βρήκα ηρεμία με τον εαυτό μου. Αναρωτήθηκα γιατί δεν είχα κάνει κάτι παρόμοιο χρόνια πριν. Το project έγινε η ψυχοθεραπεία μου. Ήταν η πρώτη «συνάντηση» με τον ψυχολόγο. Όσο το κοίταζα, όχι και τόσο συχνά για να πω την αλήθεια, τόσο πιο κοντά έφτανα στη διάγνωση μου, εξ ου και ο τίτλος (Diagnosis). Η δουλειά μου και η αγάπη μου γι αυτή με έκανε να δω μια άλλη πτυχή της, αυτό της ψυχοθεραπευτικής της πτυχής. Είναι πάρα πολλοί οι καλλιτέχνες και θεωρητικοί, όχι ότι συγκρίνομαι με κανέναν απ’ αυτούς, οι οποίοι σε στιγμές ψυχολογικής κατάρρευσης ή δυσκολίας δημιούργησαν έργα κάνοντας τη δική τους ψυχανάλυση, όπως Sophie Calle, Duane Michals, Hollis Frampton, ο Ronald Barthes μετά το θάνατο της μητέρας του και άλλοι. Η δημιουργία, του οτιδήποτε, ανεξαρτήτως επαγγέλματος, ηλικίας ή καλλιτεχνικότητας του καθενός, μας βοηθάει να καταλάβουμε τον εαυτό μας, να συνειδητοποιήσουμε γεγονότα, να απελευθερωθούμε, να έρθουμε αντιμέτωποι με φόβους και τέλος να βρούμε ψυχική ηρεμία.

Πώς θεωρείς ότι σε έχει εξελίξει καλλιτεχνικά το συγκεκριμένο project;
Μέσω του Diagnosis, ξεδίπλωσα κάποιες πτυχές του εαυτού μου που ήταν καταχωνιασμένες μέσα μου και χωρίς να το περιμένω, τουλάχιστον όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό, βρήκα μια ψυχική ηρεμία, ανακούφιση αλλά και συνειδητοποίηση. Καλλιτεχνικά κατάλαβα ότι στην απλότητα κάποιες φορές, κρύβονται μεγάλα πράγματα. Είχα συνηθίσει διαφορετικά, μεγάλα στούντιο, φώτα, άπειρο Photoshop και ξαφνικά επιστροφή στα βασικά. Έκανα μια στροφή στην πιο conceptual πλευρά της φωτογραφίας.

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι;
Το πιο δύσκολο κομμάτι νόμιζα ότι θα ήταν αυτό του να καταφέρω κάποια στιγμή να μιλήσω στην κάμερα. Τελικά ήταν όταν έφτιαχνα τον ήχο του βίντεο, που έπρεπε να το ακούω ξανά και ξανά.

Θεωρείς ότι το γεγονός ότι ήσουν απέναντι στον εαυτό σου, στην δική σου ιστορία, έκανε τα πράγματα ευκολότερα ή δυσκολότερα;
Την πρώτη φορά που κάναμε το τεστ ήχου, εικόνας και είδα πώς προβάλλεται, ήμουν Ok, Ok, κλείστε το είναι μια χαρά, όλα δουλεύουν τέλεια, τεχνικοί και φίλοι που βρίσκονταν εκεί ήθελαν να ακούσουν λίγο ακόμα, τελικά έφυγα εγώ. Στα εγκαίνια της έκθεσης, όπου προβλήθηκε, πίστευα ότι κανείς απ’ τους θεατές δε θα παρακολουθήσει πάνω από 2 λεπτά. Όταν είδα κόσμο να μαζεύεται και να κάθεται για όλη τη διάρκεια κόντευα να πάθω εγκεφαλικό, μάλλον δεν είχα σκεφτεί καλά τι πήγαινα να κάνω. Έρχονταν μετά κάποιοι συγκινημένοι, άλλοι με απορίες για τα πρόσωπα που είδαν και τότε το project πήρε μια άλλη τροπή. Με βοήθησε ακόμα περισσότερο, με αναπτέρωσε ψυχολογικά και «καλλιτεχνικά».

Μαριάννα σε ευχαριστώ.
Thank you.

Για ένα Σαββατοκύριακο οι BrainProducedMusic κάνουν guest editing στο site του ΓΚΡΕΚΑ.