perakismmm

Σταθεροποίηση και πραγματικά καλή όρεξη

«Και πώς τα περάσατε; Εμένα μου έδωσε να καταλάβω πως δεν τους ήσουν βάρος. Σχεδόν το αντίθετο» είπε ο μπαμπάς της κι έβαλε μια μπουκιά στο στόμα του.

Η Λ. είχε νυστάξει απ’ το φάρμακο αλλά δεν είχε χάσει τη διαύγειά της.

«Ε, μόνο που ξύπναγα εύκολα και τους έλεγα για τους εφιάλτες που έβλεπα. Μάλλον τους τρόμαξα λιγάκι» απάντησε χωρίς να τον κοιτάει, απλά κόβοντας σε μικρά κομματάκια το φαγητό της.

«Τον ξέρω σχεδόν 15 χρόνια και μπορώ να πω με σιγουριά πως δεν τρομάζει εύκολα με τα απρόοπτα. Τώρα για την καινούρια του κοπέλα δε μπορώ να σου εγγυηθώ με σιγουριά» είπε ενώ κρατούσε το κεφάλι του με τις παλάμες στο σημείο που ‘ταν τα μάγουλά του.

«Όχι, εντάξει! Το χειρίστηκε κι αυτή με ωριμότητα και κατάφεραν με την κουβέντα να με χαλαρώσουν μέχρι να ’ρθει η ώρα που μου ‘δωσες το φάρμακο. Αλλά ήταν πραγματικά τρελοί οι εφιάλτες, ακόμα και για μένα» είπε και τσίμπησε δυο κομματάκια και τα ‘βαλε στο στόμα της.

«Να τα πεις και στο γιατρό σου όταν ξαναπάς. Μπορεί ας πούμε να χρειαστεί να αλλάξετε τη δόση του φαρμάκου» είπε κάπως ανήσυχα κι άναψε τσιγάρο παρ’ όλο που δεν είχε ξεμπερδέψει με το φαγητό του.

Επώδυνη επιστροφή

Η Λ. δεν δέχτηκε να της κάνουν παρέα μέχρι να ’ρθεί ο μπαμπάς της. Στο σχολείο νύσταζε και δεν μπορούσε να παρακολουθήσει, παρ’ όλα αυτά κανένας καθηγητής δεν κατάλαβε ότι ήταν κάπου «αλλού».

Έφαγε μαζί με το ζευγάρι, αν και φοβόταν ότι δε θα ’χε όρεξη γιατί έχει παρατηρήσει πως όποτε δεν παίρνει το φάρμακό της δεν κατεβαίνει μπουκιά. Τις άρεσε χτες βράδυ που αντιμετώπισαν με τρυφερότητα τους «αστείους» εφιάλτες της. Ο μπαμπάς της στεναχωριέται όποτε του διηγείται κάτι αντίστοιχο. Δεν το λέει καθαρά αλλά το βλέπει στα μάτια του. Τoν περιμένει από στιγμή σε στιγμή να ’ρθει να την πάρει και να της δώσει το φάρμακό της. Ακόμα της φαίνεται περίεργο που το ξέχασαν και οι δύο να τα βάλουν στο σακ βουαγιάζ της με τα ρούχα της. Πολύ περίεργο. Και απ’ ότι της είπαν, όταν το θυμήθηκε πήρε τηλέφωνο αλαφιασμένος και τους είπε να τα στείλει την επόμενη. Αλλά τελικά αποφάσισε να της στερήσει αυτές τις «διακοπές» για να μην κινδυνέψει η υγεία της. Αλλά είναι τόσο βαρύ το κλίμα στο σπίτι τους που αν ήταν ανεξάρτητη θα την είχε κοπανίσει. Θα γινόταν ας πούμε φωτογράφος στο National Geographic ή πολεμικός ανταποκριτής ή θα ‘κανε αυτοβιογραφικά κόμικς με θέμα τη δυσκολία της εφηβείας και πώς γίνεται η μετάβαση στην ενηλικίωση.

Αυτά δεν τα ’χει πει ποτέ στον μπαμπά της γιατί είναι σίγουρη πως δε θα πει τίποτα και απλά θα την κοιτάει λυπημένος. Είναι σίγουρη πως αυτό που έχει, πιο πολύ επηρέασε τον πατέρα της παρά την ίδια. Αν και μπορεί να ‘ναι κάτι πιο σύνθετο. Μπορεί ας πούμε να αισθάνεται ενοχές, του στυλ ότι με κάποιο τρόπο φταίει εκείνος και για το χωρισμό αλλά και για την αρρώστια της. Και εκείνη δα τη μικρή αλλά σημαντική στιγμή αποφάσισε να προσπαθήσει τουλάχιστον να τον προσεγγίσει με μαλακότητα και στυλ. Να της ανοιχτεί. Αφού παλιά ήταν τόσο ευχάριστος και εξωστρεφής. Ένα σπρώξιμο μαλακό θα χρειάζεται.