Βλακωδώς και όντας αφηρημένος ρωτάω τη Φαίη, «Αν κάνει κάποιος σεξ με πτώμα, μπορεί να κολλήσει AIDS;», και μου απαντά «Όχι, ο ιός πεθαίνει με τον θάνατο του οργανισμού» σαν να είμαι ο μεγαλύτερος ηλίθιος του κόσμου. Διαβάστε την παρακάτω συλλογή κριτικών ταινιών που έχουν ως θέμα τη νεκροφιλία για να καταλάβετε πώς μου γεννιούνται τέτοια ερωτήματα.

Begotten (1990)

Σε τούτο εδώ το φιλμ του auteur Elias Merhige κάτι συμβαίνει με νεκραναστήσεις θεών και δαιμόνων, αλλά ίσως και να μην κατάλαβα καλά. Ξεκινά με έναν άνθρωπο που σφάζει τα σωθικά του… Αν έχετε όρεξη για φιλοσοφικές αναζητήσεις, αυτό το 4×3 ασπρόμαυρο έργο είναι ό,τι πρέπει. Ίσως γοητευθείτε από την αισθητική του (με τα πολλά πειράματα του ήχου και της εικόνας και το άφθονο gore) και σας συνεπάρει, αλλά μπορεί και να βαρεθείτε. Πρόκειται για μία “love it or hate it” περίπτωση.

begotten-692707l

Lune froide (1991)

Η ταινία αυτή ακολουθεί τις (ερωτικές κυρίως) περιπέτειες δύο (white trash φάση) ανδρών που έχουν γούστο στη μουσική και που θα μπλέξουν σε κάποιους καυγάδες. Τελικά απαγάγουν το πτώμα μίας κοπέλας και ένας εκ των δύο ασελγεί πάνω του. Το Γαλλικό αυτό σινεφίλ έργο σκηνοθέτησε ο Patrick Bouchitey, και είναι αρκετά εύπεπτο.

Nekromantik 2 (1991)

“I want to master life and death”

Η Monika [η Monika M. του Schramm (1994)] ξεθάβει πτώματα, τα πηγαίνει στο διαμέρισμα της, όπου και κάνει σεξ μαζί τους. Αν μετά το θάνατο μου πρέπει οπωσδήποτε να ασελγήσει κάποια στο κορμί μου, τότε άνετα θα επέλεγα κάποια που να μοιάζει με την πρωταγωνίστρια αυτής της ταινίας. Ή έστω την Kat Von D. Άλλα χόμπι της αντί-ηρωίδας είναι να βλέπει με την παρέα της βιντεοκασέτες σφαγής ζώων. Θα βρει όμως και ένα ζωντανό ερωτικό ενδιαφέρον στο πρόσωπο ενός άνδρα που εργάζεται στο dubbing πορνό-ταινιών. Μπορεί αυτό το φιλμ του σκηνοθέτη Jörg Buttgereit να μην μοιάζει τόσο underground όσο το πρώτο, μα είναι ένα σαφέστατα καλύτερο έργο, πράγμα που φαίνεται και από το πόσο αρμονικά κυλούν τα πλάνα των πρώτων σκηνών, που έχουν απόλυτη έλλειψη πρόζας.

Weekend at Bernie‘s II (1993)

Τους καρτούν τίτλους αρχής διαδέχεται η απόλυση των δύο πρωταγωνιστών του franchise από την εταιρία που εργάζονταν. Δύο άλλοι, νέοι πρωταγωνιστές θα μπλέξουν με βουντού και θα αναστήσουν τον πεθαμένο του τίτλου [ο Terry Kiser]. Δηλαδή περίπου. Αντί να χρησιμοποιήσουν κοτόπουλο για την τελετή τους, χρησιμοποίησαν ένα περιστέρι (αφού είναι στη Νέα Υόρκη) με αποτέλεσμα ο νεκρός να ζωντανεύει μόνο όταν ακούει μουσική, για να χορέψει. Σε έναν χορό, λοιπόν, μια κοπέλα θα «μαζέψει» τον νεκρό και την επόμενη μέρα θα ξυπνήσουν μαζί αγκαλιά στην παραλία, σκηνή που υπονοεί πως πραγματοποιήθηκε συνεύρεση νεκροφιλίας.

Schramm (1994)

Η ιστορία του δολοφόνου του τίτλου [ο Florian Koerner von Gustorf] θα ειπωθεί μέσα από τα πιο βάρβαρα πλάνα του σκηνοθέτη Jörg Buttgereit.

Clerks. (1994)

Η ταινία περιστρέφεται γύρω από δύο Clerks [ο Brian O’Halloran και ο Jeff Anderson], ο ένας δουλεύει σε παντοπωλείο και ο άλλος σε βίντεο-κλαμπ (το ένα βρίσκεται δίπλα στο άλλο). Πρόκειται για μια κωμωδία με ευφυείς διαλόγους και κυρίως στατικά μονοπλάνα που βοηθούν το χιούμορ της. Είναι ασπρόμαυρη, αλλά κάπου στη μέση παρεμβάλεται ένα έγχρωμο καρτούν στο οποίο ένας εκ των πρωταγωνιστών ασελγεί σε ένα πτώμα. Κοντά στο φινάλε, η κοπέλα του άλλου [η Lisa Spoonhauer] θα βρεθεί στην τουαλέτα του παντοπωλείου, όπου θα κάνει σεξ με έναν νεκρό πελάτη, ο οποίος ξεχάστηκε εκεί και ενώ αυνανιζόταν πέθανε με το πουλί στο χέρι. Η πιο αστεία σκηνή πάντως είναι αυτή στην οποία ένας πλασιέ τσιχλών παρουσιάζει την καπνοβιομηχανία ως ναζιστική, χωρίς φυσικά να ξέρει πως ο πρώτος που απαγόρευσε το κάπνισμα στην Ευρώπη ήταν ο Χίτλερ.

lune-froide-1991-01-g

Aftermath (1994)

Μια γυναίκα σκοτώνεται σε ένα τροχαίο δυστύχημα, αλλά υπάρχουν και χειρότερα, πέρα από τον θάνατο. Στο νεκροτομείο ένας ανώμαλος θα την ανοίξει και θα αυνανιστεί ενώ πασπατεύει τα όργανά της. Λίγο αργότερα θα βάλει τη φωτογραφική του μηχανή στο αυτόματο και θα απαθανατίσει την συνεύρεσή του με το κουφάρι της. Τέλος, όταν γυρίσει σπίτι, θα ταΐσει ένα κομμάτι της στον σκύλο του. Κλασική μουσική συνοδεύει σκληρά πλάνα που συμβαίνουν σε ένα άψυχο κορμί για το οποίο δεν θα υπάρξει καμία λύτρωση, σε ένα φιλμ που είναι όμορφο (τα πλάνα του είναι πολλές φορές ποιητικά) μα συνάμα αποτρόπαιο. Δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης, μα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως έργο τέχνης.

Schizophreniac: The Whore Mangler (1997)

Επειδή αυτό το κεφάλαιο του I Love the Dead έμπλεξε με πολύ art-house, σας παρουσιάζω ένα ερασιτεχνικό φιλμ του παραγωγού και σκηνοθέτη Ron Atkins για να αλλάξουμε κλίμα. Το έργο αυτό ξεκινά βάζοντάς μας στο point of view του δολοφόνου, ο οποίος παρατηρεί μια κοπέλα (με σκουλαρίκι στη ρόγα) στο σπίτι της (το γυμνό είναι άφθονο και πορνογραφικό θα έλεγα), την οποία σύντομα θα στραγγαλίσει και έπειτα θα βιάσει το κουφάρι της. Αυτό θα το κάνει με διάφορες κοπέλες και στο υπόλοιπο της ταινίας. Μετά τους τίτλους αρχής η ταινία περιστρέφεται γύρω από τον δολοφόνο του τίτλου, ο οποίος, μαθαίνουμε, είχε κακοποιηθεί από τη μητέρα του όταν ήταν μικρός, επειδή αυτή ήθελε κορίτσι και έτσι τον έντυνε με γυναικεία ρούχα. Σήμερα εξακολουθεί να ντύνεται με γυναικεία ρούχα, και έχει και μία κούκλα που του μιλά και του ζητά να σκοτώσει. Στον ελεύθερο του χρόνο είναι αποτυχημένος κινηματογραφιστής, καθώς και ναρκομανής. Κάνει ναρκωτικά ακόμα και μαζί με τον ψυχίατρο του. Επίσης, με κραγιόν, ζωγραφίζει πεντάλφα στο στήθος του, ή τον αριθμό 666.

The Underground Comedy Movie (1999)

Αυτή η ταινία του σκηνοθέτη Vince Offer είναι μια σάτιρα shows όπως το Batman και το Baywatch, και διαθέτει λογοπαίγνια, σεξουαλικά αστεία πάσης φύσεως (και με θέμα τη νεκροφιλία), racial jokes (με έναν μαύρο και ένα μέλος της Ku Klux Klan), και άλλα. Προσπαθεί με κάθε τρόπο να γίνει προκλητική, και αυτό φαίνεται και σε μια σκηνή στην οποία μία γιαγιά χαστουκίζεται από ένα dildo. Η Troma θα ήταν περήφανη, και δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό το φιλμ χλευάζεται από τους περισσότερους, αφού αν κρίνουμε από την πλειάδα ηθοποιών (ανάμεσα τους και ο Slash) και location, έγινε κόπος για την πραγματοποίησή του.

Quills (2000)

O Philip Kaufman σκηνοθετεί ένα ιστορικό costume drama που περιστρέφεται γύρω από τη ζωή του Μαρκήσιου Ντε Σαντ [ο Geoffrey Rush] και διαθέτει ένα all-star cast [Kate Winslet, Michael Caine κ.α.]. Ένας εκ των πρωταγωνιστών βλέπει ένα όνειρο στο οποίο πηδά το πτώμα μίας γυναίκας. Στα μισά της ταινίας με πήρε ο ύπνος.

A scene from Nekromantik

Dahmer (2002)

Αυτή η ταινία του σεναριογράφου και σκηνοθέτη David Jacobson είναι βασισμένη στην αληθινή ιστορία του δολοφόνου του τίτλου [εδώ τον υποδύεται ο Jeremy Renner του 28 Weeks Later (2007)], ο οποίος αποπλανεί νεαρούς άνδρες και μερικούς από αυτούς τους βιάζει, αφού τους σκοτώσει.

Ted Bundy (2002)

Ο χαρακτήρας του τίτλου [τον υποδύεται ο Michael Reilly Burke του Mars Attacks! (1996)], κάνει μπανιστήρι, κυνηγά, σκοτώνει, και βιάζει αθώες κοπέλες. Αν ξεπεράσετε το πρώτο βαρετό μισάωρο αυτής της ταινίας του σκηνοθέτη Matthew Bright, θα ανταμειφτείτε με το έξοχο υπόλοιπο της, στο οποίο μάλιστα εμφανίζεται και ο Tom Savini σε έναν μικρό ρόλο.

The Stranger beside Me (2003)

Ιδού μια τηλεταινία [του σκηνοθέτη Paul Shapiro] με θέμα τις πράξεις του κατά συρροή δολοφόνου και νεκρόφιλου Ted Bundy [τον υποδύεται ο Billy Campbell]. Επικεντρώνεται στις σχέσεις του με τις γυναίκες της ζωής του (όχι αυτές που σκότωσε ή βίασε, αλλά αυτές που τον υποστήριζαν στον δικαστικό Γολγοθά του). Το μοντάζ είναι άνω-κάτω και το αποτέλεσμα κάπως βαρετό.

Like Minds (2006)

Ένας νεαρός δολοφονείται και μία ψυχολόγος αναλαμβάνει τον βασικό κατηγορούμενο, αλλά ποιο είναι το πραγματικό κίνητρο; Με flashback θα δούμε το πώς έφτασαν τα πράγματα ως εκεί. Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Gregory Read κάνει ευρηματικά παιχνίδια με τους φακούς και θέτει ερωτήματα στην εξουσία και την εκκλησία. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ταινίας υπονοούνται πράξεις νεκροφιλίας αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο.

Deadgirl (2008)

Μου ήταν δύσκολο να αποφασίσω αν αυτή η ταινία θα μπορούσε να μπει στη λίστα ή όχι, και θα καταλάβετε γιατί. Νεαροί εισβάλουν σε ένα εγκαταλελειμμένο κτήριο και κάνουν βανδαλισμούς. Εκεί θα βρούν αλυσοδεμένη τη νεκρή κοπέλα του τίτλου. Την οποία πηδάνε. Αλλά αυτή ζωντανεύει πού και πού. Και μετά πεθαίνει και πάλι και την πηδάνε ξανά. Και πάει λέγοντας, ώσπου τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα (στα τελευταία λεπτά του φιλμ).

Ted-Bundy-6

Black Ice (2009)

Αυτή η ταινία του σεναριογράφου, παραγωγού και σκηνοθέτη Brian Hirschbine ασχολείται με τα σεξουαλικά προβλήματα μίας νεαρής, η οποία σύντομα θα αρχίσει να πηδά πτώματα (κυρίως κομμένα μέλη τους). Κορυφαία είναι η σκηνή στην οποία φτιάχνει strap-on από ένα κομμένο πέος και βιάζει με αυτό την γυναίκα του νεκρού. Το όλο εγχείρημα μοιάζει άλλες φορές ερασιτεχνικό και κάποιες φορές φαντασμαγορικό. Είναι μεγάλο σε διάρκεια για S.O.V. έργο, αλλά βλέπεται ανώδυνα.

Κείμενο: Χρήστος Μουρούκης