Υπάρχει ένα νέο τρεντ στον Βρετανικό κινηματογράφο που δεν είναι απόλυτα εμφανές τα τελευταία χρόνια αλλά συχνά πυκνά κάνει την εμφάνισή του σε απροσδόκητες, μικρές genre ταινίες. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι το Under the Skin του Jonathan Glazer, ένα περίεργο, περισσότερο art-house πείραμα παρά sci-fi ταινία με υπαρξιακές προεκτάσεις, ελεύθερη μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Michel Faber.O Glazer διαφοροποιείται επειδή βάζει μια σταρ του Χόλυγουντ να πρωταγωνιστήσει και κάνει ένα άνοιγμα αυτού του είδους το σινεμά σε μεγαλύτερο κοινό.

Το νέο αίμα των Βρετανών σκηνοθετών είναι αθεράπευτα σινεφίλ και φαίνεται πως προτιμούν να κάνουν ένα πιο κλειστό και απροσπέλαστο σινεμά, σχεδόν κρυπτικό, μιας και τις περισσότερες φορές είναι πολύ δύσκολο να αποκωδικοποιήσεις αυτά που βλέπεις στην μεγάλη οθόνη.

maxresdefault

Δανείζονται ιδέες και στοιχεία από το σινεμά του ’60 και του ’70, με ταινίες όπως το The Wicker Man και το Blow-Up και από μεγάλους σύγχρονους αλλά και παλιότερους σκηνοθέτες.

Η αρχή έγινε λίγα χρόνια πριν με έναν κινηματογραφικό κομήτη που έσκασε ξαφνικά το 2011. Το «σαρωτικό» Kill List του Ben Wheatley ξεκινάει σαν οικογενειακό δράμα για να μεταμορφωθεί ξαφνικά σε ένα αιματηρό θρίλερ με δολοφόνους και στη συνέχεια γίνεται μία από τις πιο σκληρές ταινίες τρόμου που μπορείς να πετύχεις τα τελευταία χρόνια. Όχι γιατί είναι τόσο βίαιο και ωμό –έχουμε δει πολύ χειρότερα στην τηλεόραση- αλλά επειδή ο τρόπος που είναι σκηνοθετημένο σου αφήνει μια στενάχωρη αίσθηση. «Ενοχλεί» όπως «ενόχλησε» θετικά πριν από λίγα χρόνια το “Τhe Descent” του Neil Marshall. Αντίθετα όμως με τον επίσης Βρετανό Marshall, o Wheatley φαίνεται πως εξελίσσεται με κάθε του ταινία σε έναν οραματιστή δημιουργό. Δεν εμμένει στον θεματικό κινηματογράφο. Η τρίτη, το Sightseers είναι έντονα βρετανική σε ύφος, μοιάζει σαν ο Mike Leigh να φτιάχνει την απόλυτα μαύρη κωμωδία.

Εκεί που ξεπερνάει τον εαυτό του είναι με το τέταρτο δημιούργημά του, μια ασπρόμαυρη ταινία του παραλόγου που αντλεί τις επιρροές της όχι τόσο από τον κινηματογράφο, όσο από το έργο του Samuel Beckett και του William Shakspeare. Δύστροπο φιλμ το “A Field in England”, μοιάζει περισσότερο να έχει γίνει για το θέατρο, αλλά είναι μια μοναδική φιλμική εμπειρία που αφηγείται την ιστορία τεσσάρων αμφιβόλου ποιότητας χαρακτήρων που παίρνουν ψυχοτρόπα ναρκωτικά κατά την διάρκεια του Εμφύλιου Πολέμου στην Αγγλία του 17ου αιώνα. Μπορεί να είναι δύσκολο το εγχείρημα, αλλά σε αφήνει με το στόμα ανοικτό.

under-the-skin-review-3

Ενδιαφέρον επίσης έχει ο τρόπος που κυκλοφόρησε σε όλες τις υπάρχουσες πλατφόρμες ταυτόχρονα. Παίχτηκε στο σινεμά, στην τηλεόραση, αλλά κυκλοφόρησε και σε DVD, video και σε blu-ray την ίδια μέρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι σταθερη σεναριογράφος του Wheatley σε όλες τις ταινίες του είναι η γυναίκα του Amy Jump.

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε σημασία αν ο Wheatley δεν αναλάμβανε την παραγωγή στην τελευταία ταινία ενός άλλου ανερχόμενου και αντισυμβατικού σκηνοθέτη. Παρόμοια με του Wheatley, η πρώτη ταινία του ελληνοβρετανού Peter Strickland δεν είχε καμία σχέση με αυτό που θα ακολουθούσε στην συνέχεια. Το Katalin Varga, μια τραγική ιστορία εκδίκησης και εξιλέωσης έγινε με ψίχουλα και με πολύ κόπο, και ήταν το εντυπωσιακό ντεμπούτο ενός νέου ταλέντου που o Peter Bradshaw της Guardian χαρακτήρισε ως «τον σκηνοθέτη-κλειδί της γενιάς του». Στην δεύτερη ταινία του γίνεται ακόμη πιο τολμηρός, με την ιστορία ενός ηχολήπτη που γίνεται έρμαιο της ατμόσφαιρας των ιταλικών ταινιών τρόμου της δεκαετίας του ’70 – των giallo. Το Berberian Sound Studio είναι ένα εντυπωσιακό ψυχολογικό θρίλερ, σχεδόν Lynchικό σε χαρακτήρα, με ένα τέλος που αφήνει τα πάντα στον αέρα και στην ερμηνεία των θεατών.  Η πολυαναμενόμενη τρίτη ταινία του “The Duke of Burgudy” με έντονη μπεργκμανική ατμόσφαιρα από τα πρώτα stills έχει αρχίσει να κάνει την γύρα στα μεγάλα φεστιβάλ του κόσμου. Όσο για τον Wheatley, το επόμενο πρότζεκτ του έχει τίτλο “High-Rise” και κινηματογραφεί Ballard όπως και δύο επεισόδια της νέας σεζόν Doctor Who για την τηλεόραση. Αυτά και αν δεν είναι συναρπαστικά νέα και από τις δυο μεριές.

killlist

Τέλος, μια μικρή καναδική ταινία που έκανε την εμφάνιση της το 2010 -του επίσης ελληνικής καταγωγής Πάνου Κοσμάτου, γιου του γνωστού Κοσμάτου. Το ‘Beyond the Black Rainbow” αν και από φύση θεωρείται επιστημονική φαντασία, είναι τόσο περίεργο όσο ακούγεται με έντονα σουρεαλιστικό χαρακτήρα που πιστοποιεί με κάποιο τρόπο την ανάγκη πολλών δημιουργών για να ξεπεράσουν για άλλη μια φορά τα όρια του μέσου με έναν κινηματογράφο που δεν σταματάει να στοχάζεται πάνω στα ίδια αιώνια ερωτήματα για την ύπαρξη και την δυναμική της εικόνας.

Σίγουρα θα υπάρχουν και μικρά παραδείγματα από όλον τον κόσμο.

kill-list-2011-002-straw-head-man-00o-cdn

Μαρία Παππά

Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο facebook: https://www.facebook.com/grekamag
Ακολούθησε το ΓΚΡΕΚΑ στο instagram: http://instagram.com/grekamag