Σταθερή παρουσία στις θεατρικές παραστάσεις της Αθήνας τα τελευταία χρόνια, ο συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός Στέφανος Κακαβούλης είναι ένα περίεργο πλάσμα. Επιβλητική φυσιογνωμία με πολύ ήρεμη και σταθερή φωνή, μιλάει λες και προσπαθεί να βάλει σε τάξη τις σκέψεις και τα ερεθίσματά του. Τον συναντήσαμε λίγο πριν την πρεμιέρα του νέου του έργου, Γκρέκα Μάνα, ανάμεσα σε πρόβες και γεμάτα Δευτερότριτα.

Stefanos Kakavoulis 1

Πού σε βρίσκει θεατρικά το 2014;
Το 2014 μπήκε πολύ καλά, μετά από ένα 2013 επίσης καλό. Τρία έργα στα οποία έχω συμμετοχή βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε σκηνές της Αθήνας και θα ήμουν αχάριστος αν δεν ένιωθα απίστευτα γεμάτος. Πρόκειται για τον «Ακάλεστο» τον οποίο έχω υπογράψει και σκηνοθετήσει, το νέο ανέβασμα των «Οργισμένων Νιάτων» του  Όσμπορν στο οποίο πρωταγωνιστώ και το νέο μου «παιδί», η «Γκρέκα Μάνα» την οποία υπογράφω και ετοιμάζεται να κάνει πρεμιέρα σε λίγες μέρες.

Μίλησέ μου λίγο για το καθένα από αυτά.
Ο «Ακάλεστος» είναι ένα αρκετά λόγιο έργο, αφού σχετίζεται με την τέχνη της ποίησης. Ένας ηλικιωμένος ποιητής βλέπει ότι πλέον η ποίηση δεν αφορά κανέναν και έχει αρχίσει να αμφισβητεί το έργο του. Απομονώνεται, ώσπου εμφανίζεται ένα νέο παιδί στη ζωή του που του δηλώνει ότι θέλει να γράψει ποίηση. Εκείνος προσπαθεί να τον αποτρέψει, ενώ υπάρχει και ένας λανθάνων ερωτισμός από την πλευρά του. Έγραψα αυτό το έργο ορμώμενος από την αγάπη μου για την ποίηση και επειδή πιστεύω ότι η κρίση που βιώνουμε δεν είναι οικονομική, αλλά άμεσο αποτέλεσμα της απομάκρυνσής μας από το πνεύμα.
Τα «Οργισμένα Νιάτα» είναι ένα κλασικό έργο, πολύ επίκαιρο γιατί εκφράζει το αδιέξοδο που βιώνουν οι νέοι σήμερα, οι οποίοι εξωτερικεύουν αυτή την απίστευτη οργή προς κάθε μορφή εξουσίας. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος έχει ερμηνευθεί από τεράστιους ηθοποιούς όπως ο Ρίτσαρντ Μπάρτον, ο Κένεθ Μπράνα, ο Γιάννης Φέρτης, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ και πιο πρόσφατα ο Αλέξης Γεωργούλης. Πρόκληση εκ των πραγμάτων για μένα, γιατί είχα πολλά χρόνια να ασχοληθώ με κάτι τόσο macho, αρρενωπό και αιχμηρό, ενώ η σύγκριση με τις προηγούμενες αναγνώσεις είναι αναπόφευκτη οπότε χρειάζεται προσοχή για να μην εκτεθείς. Είναι ευτυχής η συνάντησή μου με την Μαριάννα Τόλη την οποία εκτιμούσα ανέκαθεν. Σπάνια αισθάνομαι τέτοια σύνδεση με κάποιο ηθοποιό επί σκηνής και το έχω εκλάβει ως το μεγαλύτερό μου κέρδος από αυτή την παράσταση.
Η «Γκρέκα Μάνα» έχει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία, τα οποία έχουν βέβαια μεγεθυνθεί για το σανίδι. Περιγράφει μια σχέση μάνας-γιου εντελώς οιδιπόδεια, σχεδόν ερωτική. Μια σχέση γνώριμη στην ελληνική οικογένεια. Μετά από αρκετό καιρό δεν σκηνοθετώ έργο μου και το εμπιστεύτηκα στον πολύ καλό σκηνοθέτη, Μενέλαο Τζαβέλλα.

Stefanos Kakavoulis 3

Ποια είναι τα στερεότυπα της Ελληνίδας μάνας;
Είναι κατ’ αρχάς υπερπροστατευτική. Οι Ελληνίδες μάνες ψάχνουν να βρουν στους γιους τους τον ιδανικό άνδρα γι’ αυτές και όλα εκείνα τα στοιχεία που τους έχει στερήσει ο δικός τους άνδρας. Συμπεριφέρονται ως οι ιδανικές γυναίκες και οι γιοι μεγαλώνουν με αυτό το εντελώς ευνουχιστικό πρότυπο. Φυσικά, η Ελληνίδα μάνα είναι καταπιεστική και προβάλλει τις επιθυμίες της στο παιδί της, θέλοντας να έχει τον τελικό λόγο στη ζωή και στις επιλογές του. Πασχίζει να παρέχει τα πάντα, ένα είδος φροντίδας που ενώ φαντάζει τρυφερό, είναι στην ουσία εγκληματικό. Στην επαρχία αυτά τα φαινόμενα είναι ακόμα εντονότερα. Έτσι, ο «κανακάρης» οφείλει να βρει μια σύζυγο αντάξια της μάνας του.

Δε νομίζεις όμως ότι τα τελευταία χρόνια γίνεται πολύς λόγος σε θέατρο και κινηματογράφο -με το Greek Weird Wave- για τις ανωμαλίες της ελληνικής οικογένειας; Πιστεύεις όντως ότι έχουμε τόσα πολλά προβλήματα και πού οφείλονται αυτά;
Υπάρχει πολλή νοσηρότητα στην ελληνική οικογένεια γιατί είμαστε μια πολύ καταπιεσμένη κοινωνία. Όλη αυτή η καταπίεση που έχουμε μαζέψει, με τους λευκούς γάμους, τους ομοφυλόφιλους εγχώριους σταρ που αυτοπαρωδούνται ως στρέιτ, με την υποδεέστερη θέση που έχει η γυναίκα ακόμα και σήμερα μέσα στην οικογένεια, όλα αυτά βγαίνουν στα παιδιά, δημιουργούν μυστικά πίσω από κλειστές πόρτες. Η νοσηρότητα αυτή καλύπτεται, δεν εκφράζεται και μεταλλάσσεται με την πάροδο του χρόνου.

Η «Γκρέκα Μάνα» είναι επίκαιρη και λόγω της κοινωνικοοικονομικής κρίσης που προβάλλει. Πώς τη βιώνεις εσύ την Κρίση;
Ακούγεται κλισέ, αλλά αν δεν είχα την εκτόνωση της τέχνης και του θεάτρου, θα είχα εγκαταλείψει και πιθανότατα να είχα φύγει στο εξωτερικό. Ήδη βέβαια κάνω κάποια βήματα προς την Αυστραλία, όπου και γεννήθηκα. Έχουν μεταφραστεί κάποια έργα μου και θα ήθελα να το προσπαθήσω. Λυπάμαι που στην Ελλάδα όλα είναι ιδιαίτερα εφήμερα, ακόμα και αν έχεις αποδείξει πράγματα. Τα ΜΜΕ εξακολουθούν και προβάλλουν ένα άλλο καλλιτεχνικό μοντέλο με μη καλλιτέχνες που στην ουσία είναι προϊόντα. Έχουμε μπλέξει τους ορισμούς και έχει χαθεί το κριτήριο. Ευτυχώς το Διαδίκτυο έχει βοηθήσει αρκετά στο «ξεσκαρτάρισμα».

Stefanos Kakavoulis 4

Πέρσι βραβεύθηκες με βραβείο γκέι θεάτρου. Τι γνώμη έχεις γι’ αυτή την αναγνώριση; Πιστεύεις ότι το θέατρο κατηγοριοποιείται;
Ναι, βραβεύθηκα για τα «Παιδιά του Πατρός». Σε αυτό το έργο που υπέγραφα και σκηνοθετούσα, έκανε την επανεμφάνισή του μετά από αρκετά χρόνια ο Σπύρος Φωκάς. Πήγε πολύ καλά και παρά την τολμηρή θεματική του, «πέρασε» στον κόσμο. Βραβεύτηκε ως καλύτερο πρωτότυπο κείμενο γκέι θεματικής. Μάλιστα ένα κομμάτι της παράστασης το έχω γυρίσει σε μορφή κινηματογραφικής ταινίας μικρού μήκους, στα πρωτότυπα σκηνικά του Βρυσακίου. Είναι μια ιστορία παιδεραστίας με έναν ιερέα, την οποία πρέπει τώρα να μοντάρω. Ελπίζω να είναι έτοιμη σύντομα για να τη στείλω σε κάποια φεστιβάλ.

Είναι η δεύτερη χρονιά που βραβεύομαι σε αυτά τα βραβεία, είχα κερδίσει και για το ρόλο μου στο «Bent». Δεν θεωρώ ότι τίθεται θέμα περιθωριοποίησης ή κατηγοριοποίησης. Όταν στο μέλλον όλα τα έργα θα κρίνονται επί ίσοις όροις, χωρίς κλίκες, τότε θα μπορούμε να μιλάμε για κατηγοριοποίηση. Ως τότε, είναι πολύ θετικές τέτοιες κινήσεις, γιατί είναι ένας τρόπος να προβληθούν έργα σχετικής θεματικής και να βρουν το κοινό τους αλλά και όλο το κοινό γενικώς, το οποίο είναι ακόμα απαίδευτο με τη γκέι θεματική. Βλέπω ακόμα να ανεβαίνουν στην Ελλάδα του σήμερα -η οποία θεατρικά είναι μια χώρα που βρίσκεται πολύ μπροστά-, έργα με γκέι χαρακτήρες που αντιμετωπίζονται ως οι «κραγμένοι» ή έργα στα οποία η ομοφυλοφιλία είναι ακόμα ενοχοποιημένη. Αυτό με στεναχωρεί ιδιαίτερα ως συγγραφέα. Επιτέλους, ας δούμε έργα με φυσιολογικά γκέι ζευγάρια, σχέσεις, πάθη, χωρίς απαραίτητα να εμπεριέχονται μέσα drugs, AIDS, cruising, αυτοκτονίες και χαρακτήρες που σκέφτονται μόνο το σεξ. Αυτά τα σενάρια πλέον δεν αφορούν ούτε καν τους γκέι και πρέπει να γίνει κατανοητό από την κοινωνία.

Stefanos Kakavoulis 8

Πριν από αρκετά χρόνια, συμμετείχες σε μια τεράστια χολιγουντιανή παραγωγή, στο σίκουελ του Tomb Raider με την Αντζελίνα Τζολί. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
(γέλια) Ήμουνα νιος και γέρασα! Ήταν μια μικρή συμμετοχή που τότε, το 2002, είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις. Ήταν ένα όνειρο. Είχαμε επιλεχθεί μετά από αλλεπάλληλα κάστινγκ, εγώ μαζί με την Κατερίνα Τσάβαλου και τη Μαρίνα Καλογήρου. Κρατάω την απίστευτη οργάνωση και τον τρόπο δουλειάς τους για μια μικρή σκηνή ενός ελληνικού γάμου, με την οποία άνοιγε η ταινία και η οποία διαρκούσε μόλις ενάμισι λεπτό. Οργάνωση στο γύρισμα, στις ευθύνες, στοιχεία που εδώ φυσικά είναι ανύπαρκτα λόγω εντελώς διαφορετικών μεγεθών στα μπάτζετ. Εδώ κάνει ό, τι μπορεί ο καθένας.

Θεωρείς ότι αυτό οφείλεται μόνο στο διαφορετικό μπάτζετ;
Όχι, είναι και θέμα νοοτροπίας. Ok, ο σκηνοθέτης πονάει περισσότερο το προϊόν του, αλλά δεν γίνεται να κάνει αυτός τα πάντα.

Μίλησέ μου λίγο για σένα. Πώς διασκεδάζεις;
Δεν βγαίνω ιδιαίτερα, δεν με συγκινεί η βαβούρα. Προτιμώ μαζώξεις σε σπίτια με φίλους, καλή μουσική και ωραίες συζητήσεις. Έχουμε ξεχάσει να συζητάμε γόνιμα. Λατρεύω τη μουσική της Αλεξίου και την ακούω καθημερινά, σε δύσκολες και καλές στιγμές. Είμαι και του πιο εναλλακτικού, αυτού του παρεξηγημένου «εντέχνου», ακούω και κλασική και πιο πειραματική αλλά υπάρχουν στιγμές που θέλω να ακούσω και το σκυλί. Αλλά σκυλί αυθεντικό, όχι ιμιτασιόν. Θέλω την Άντζελα σε εκείνες τις φάσεις για να εκτονωθώ. Δεν αντέχω το εμπορικό, το εύκολο και τους εκπροσώπους του, κατηγορία Stan, Φουρέιρα και όλους τους Stan.

Διαβάζεις πολύ, να υποθέσω.
Ναι, πώς αλλιώς να γράψεις αν δεν διαβάσεις πρώτα; Με έχει επηρεάσει πολύ ο Γκι ντε Μοπασάν, ο Μποντλέρ στην ποίηση, οι κλασικοί θεατρικοί Τσέχοφ, Ίψεν, Στρίνμπεργκ μέχρι και Μπέκετ που έβαλαν τις βάσεις του «ψυχολογικού θεάτρου».

Ερμηνευτικά, ποιον ηθοποιό θαυμάζεις και σε έχει επηρεάσει;
Ας μην πάμε στους παλιούς, λατρεύω για την αμεσότητα και το timing του τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ. Είναι καταραμένος, αλλά η κατάρα στον καλλιτέχνη είναι γοητεία. Δεν αναφέρομαι βέβαια στην εμπορική αναγνώριση που χαίρει τα τελευταία χρόνια, αλλά σε παλιότερους ρόλους του, τότε που βίωνε τα λούκια του.

Πώς αφουγκράζεσαι την Αθήνα;
Μένω στο Μαρούσι, μ’ αρέσουν τα βόρεια που έχουν ακόμα πράσινο και ωραία πάρκα. Τρέχω για να εκτονώνομαι, γουστάρω βόλτες στη φύση. Αποφεύγω να κατεβαίνω κέντρο αν δεν έχω δουλειές. Είμαι περισσότερο του suburb και όχι τόσο του urban σκηνικού.

Ταξιδεύεις;
Θέλω, αλλά τα οικονομικά δεν βοηθούν. Πέρσι πήγα Βουλγαρία που μου άρεσε πολύ. Η Σόφια είναι πολύ όμορφη. Είμαι περισσότερο του καλοκαιριού, παρά του χειμώνα. Αγαπημένος μου θερινός προορισμός είναι η Κρήτη που είναι ευλογημένος τόπος.

Θεωρείς τον εαυτό σου ψώνιο; Διακρίνω μια αυταρέσκεια, το είδα και στη φωτογράφιση, όπου ήσουν πολύ άνετος , έμεινες ημίγυμνος και γούσταρες.
Είμαι ψώνιο με αυτό που κάνω. Προσπαθώ να αντιλαμβάνομαι την αξία αυτού που κάνω. Μετά από 8 έργα μου που έχουν ανέβει στο θέατρο, τώρα αρχίζω και καταλαβαίνω ποιος είμαι και αν αξίζω.  Δεν υπάρχει ηθοποιός που να μην ξέρει αν είναι ωραίος. Όλοι οι άνθρωποι το ξέρουν, πόσο μάλλον οι ηθοποιοί που εκθέτουν το κορμί και την ψυχή τους σε αυτό τον βαθμό. Έχω κάνει γυμνό στο θέατρο, naked city για τη LiFO, δεν έχω κανένα πρόβλημα με το γυμνό αν έχει λόγο ύπαρξης, είναι καλαίσθητο και εξυπηρετεί δραματουργικά, ίσα-ίσα που τότε θα το γουστάρω. Αν το γυμνό είναι τσάμπα, πλέον δεν σου προσφέρει καν εμπορικότητα.   Γενικά πιστεύω ότι πρέπει να απενοχοποιηθεί το γυμνό, ειδικά το ανδρικό και πιστεύω μάλιστα ότι το ολόγυμνο είναι πιο καλαίσθητο από κάποιο πιθανόν πρόστυχο ημίγυμνο. Θυμάσαι το πολύ ωραίο full frontal του Μάικλ Φασμπέντερ στο Shame; Προκάλεσε και σόκαρε τόσο πολύ, παρόλο που ταίριαζε απόλυτα στη σκηνή και στο χαρακτήρα που υποδυόταν – η συγκεκριμένη σκηνή δεν θα μπορούσε να γυριστεί αλλιώς. Είναι φοβερό που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε όλα εκείνα τα διαμελισμένα σώματα στις ταινίες τρόμου και μας σοκάρει ένα ανδρικό κορμί, όπως είχε δηλώσει και ο ίδιος ο Φασμπέντερ.   Γι’ αυτό ήθελα να μείνω τελείως γυμνός στη φωτογράφιση και δεν με αφήσατε (γέλια).

Stefanos Kakavoulis 10

Γκρέκα Μάνα, του Στέφανου Κακαβούλη
Σκηνοθεσία: Μενέλαος Τζαβέλλας
Πρωταγωνιστούν: Ζώγια Σεβαστιανού, Γιάννης Κότζα, Στέλλα Μουκαζή
Vault (Μελενίκου 26, Βοτανικός, 213 0356472)
Προγραμματισμένη πρεμιέρα: Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου

Ακάλεστος, του Στέφανου Κακαβούλη
Σκηνοθεσία: Στέφανος Κακαβούλης
Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Χαλεπλής, Στέφανος Γεωργόπουλος, Οδυσσέας Κιόσογλου, Δανάη Καλαχώρα
Θέατρο Κάτω Από Τη Γέφυρα (Πλατεία ΗΣΑΠ, Νέο Φάληρο, 210 4816200)
Δευτ., Τρ. 21:15
Εισ.: 7-12 €.

Οργισμένα Νιάτα, του Τζον ΌσμπορνΣκηνοθεσία: Γιώργος Λιβανός
Πρωταγωνιστούν: Μαριάννα Τόλη, Στέφανος Κακαβούλης, Γιώτα Κουνδουράκη, Φίλιππος Κωνσταντίνος, Αντώνης Τρικαμηνας
Studio Κυψέλης (Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης, Κυψέλη, 210 8819571)
Δευτ., Τρ. 21:30
Εισ.: 10-12 €.

 

Κείμενο: Αλέξανδρος Διακοσάββας

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος