Την Αγγελική την γνώρισα τυχαία μια βραδιά του Ιανουαρίου στο χώρο όπου ήδη τώρα κάνει την πρώτη ατομική της έκθεση. Μου έκανε εντύπωση ο ενθουσιασμός της υπεύθυνης του χώρου, όταν μπροστά μου της πρότεινε να παρουσιάσει τη δουλειά της, χωρίς πολλά-πολλά Αυτό που μου έμεινε ήταν το πλατύ χαμόγελο της Αγγελικής. Τα αγαθά κόποις κτώνται. Και η Αγγελική το ξέρει πολύ καλά αυτό. Ίσως όχι μόνο να τα αποκτά με κόπο. Αλλά κι όταν τα αποκτάει να τα καίει κιόλας.

Aggeliki-Chaido Tsoli 15 Aggeliki-Chaido Tsoli 14 Aggeliki-Chaido Tsoli 12 Aggeliki-Chaido Tsoli 10 Aggeliki-Chaido Tsoli 02 Aggeliki-Chaido Tsoli 09 Aggeliki-Chaido Tsoli 07

Πιστεύεις πως μπορούν να καταλάβουν την τέχνη σου;
Ναι, μπορούν να καταλάβουν την τέχνη μου, αν με προσεγγίσουν. Όπως λέει και το ποίημα: «Αν σου μιλήσει μια λέξη μου, σου μιλούν εκατομμύρια άνθρωποι».

Τι μήνυμα θα θελες να περάσεις στον κόσμο;
Μέσα απ’ το συγκεκριμένο έργο αναζητούσα την προσωπική επικοινωνία με τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Πιστεύω πως είμαστε σαν γλυπτά και διαμορφώνουμε το σχήμα μας αλληλεπιδρώντας ο ένας στον άλλον μέσα από τις λέξεις και τις πράξεις μας.

Γιατί Τίτος Πατρίκιος;
Είναι το συγκεκριμένο ποίημα που με έχει αγγίξει απίστευτα και βρήκα λέξεις που να εκφράζουν τα συναισθήματά μου.

Θα ’θελες να τον γνωρίσεις να φανταστώ.
Ναι, σίγουρα. Μου άρεσε πολύ η δουλειά του, τα ποιήματα του. Θα ήταν μεγάλη τιμή για μένα.

Γιατί τόση απαισιοδοξία για έναν τόσο νέο άνθρωπο;
Δεν χρειάζονται πισωγυρίσματα. Νομίζω ότι δεν θα είχε αξία. Αν σε αγγίξει κάτι το νιώθεις κατευθείαν. Επίσης πιστεύω πως όλοι έχουμε δικαίωμα στο τίποτα. Πρέπει ίσως να περάσεις από μια τέτοια εμπειρία για να εκτιμήσεις τις καλές στιγμές. Και στην τελική η ζωή έχει δύο όψεις.

Γιατί κόβεις τα φωνήεντα στο ποίημα του Τίτου Πατρίκιου;
Τα κόβω γιατί θέλω να δώσω μια άλλη μορφή ανάγνωσης του ποιήματος. Αφήνει την αίσθηση ενός μυστηρίου, μιας μυστικοπάθειας. Το διάβασμα από ένα ξόρκι, μια τελετουργία. Τελετουργία της δημιουργίας.

Υπάρχει μέρος στην performance σου που και στο έργο σου. Γιατί;
Το καίω γιατί μέσα από τη φωτιά και τη στάχτη δημιουργείται νέα ζωή. Κλείνει ένας κύκλος. Ανοίγει ένας άλλος. Καταστρέφω το τίποτα. Μια δική μου εσωτερική διαμάχη. Σε μένα. Στον εαυτό μου. Στο εγώ μου.

Γνωρίζω πως ήσουν για ένα χρόνο για Erasmus στην Ισπανία. Τι αποκόμισες από την εμπειρία σου αυτή;
Γνώρισα νέους ανθρώπους και διαφορετικό τρόπο σκέψης. Το ότι φοίτησα σε μια ευρωπαϊκή σχολή επηρέασε πολύ το έργο μου.

Από το βιογραφικό σου καταλαβαίνει κανείς πως έχεις ταξιδέψει πολύ. Ποια η διαφορά των λαών αυτών των χωρών;
Είναι διαφορετικές κουλτούρες. Και αυτό είναι που θέλω να γνωρίζω. Έχουμε πολλά κοινά στοιχεία με την Ισπανία, σαν μεσογειακή χώρα. Ουσιαστικά έχω ζήσει εκεί. Κυρίως έχω ταξιδέψει νότια της Ισπανίας και στα παράλιά της. Αυτό που μου έκανε εντύπωση στο Μαρόκο ήταν το πορτοκαλί φως μέσα στην έρημο. Πριν ξεκινήσω το Erasmus είχα όνειρο να κολυμπήσω στον Ατλαντικό ωκεανό. Πράγμα που πραγματοποιήθηκε στο διάστημα του ενός μήνα που έμεινα στην Τενερίφη. Τα νερά ήταν παγωμένα και πάντα υπήρχε ο φόβος για καρχαρίες.

Υπάρχει τίμημα του να είσαι καλλιτέχνης στην Ελλάδα; Αν ναι, θα μπορούσε να αλλάξει κάποτε αυτό πιστεύεις;
Όταν κάνεις αυτό που αγαπάς και σου γεμίζει την ψυχή σε ολοκληρώνει ως άνθρωπο. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, προσωπικά δεν το γνωρίζω και δεν θέλω να πω ούτε ναι, ούτε όχι. Μακάρι να αρχίσουμε όλοι να δίνουμε περισσότερη αξία και προσοχή στην τέχνη.

Τι προσδοκίες έχεις για το μέλλον;
Θα ήθελα να συνεχίσω τις σπουδές μου, με μεταπτυχιακό. Και ευτυχία για μένα θα ήταν να καταφέρω να ζήσω από την τέχνη.

http://vimeo.com/85977311

Η Αγγελική Χαϊδω Τσόλη γεννήθηκε στις 09/06/1989 στην Αθήνα όπου και ζει τους τελευταίους μήνες.  Η πρώτη ατομική έκθεση-installation της με τίτλο ‘‘Πέρασε πολύς καιρός περιμένοντας το τίποτα” παρουσιάζεται στο Booze Cooperativa έως τις 10 Απριλίου.

Το κείμενο γράφτηκε ακούγοντας το παρακάτω:

Κείμενο: Σοφία-Θεοδώρα Γιλτίζη
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Ακρίβος