O Δημήτρης ο ντράμερ του γκρουπ μου στέλνει το λινκ του νέου τους ομώνυμου δίσκου με το εξής μήνυμα «grapse oti sou katevei… elpizw na vreis ta xeirotera logia giayto!!».

Συνήθως συμβαίνει το αντίθετο για όσους γράφουν για μουσική. Αισθάνεσαι σχεδόν αναγκασμένος να γράψεις τα καλύτερα επειδή γνωρίζεις τα άτομα για τα οποία γράφεις επειδή θα παρεξηγηθούν. Πολλά γκρουπ δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει η έννοια της κριτικής. Δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπεις αυτήν την έννοια να πετιέται από το παράθυρο.

Σπάνια συγκρότημα δεν θα δώσει δεκάρα για όσα γράφουν γι’ αυτό. Υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις. Οι Rita Mosss είχαν δηλώσει παλιότερα σε μια συνέντευξη τους στην LIFO: «Στην Αθήνα όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας, είμαστε ελάχιστοι. Τα 100-150 άτομα που παρακολουθούν μια συναυλία είναι ο μικρόκοσμος του κάθε γκρουπ, με αυτούς θα μιλήσει. Πιστεύω ότι αυτό είναι ένα ελάττωμα γενικότερα με τις ανθρώπινες σχέσεις, ότι αρχίζεις να λογοδοτείς στον περίγυρό σου. Επειδή έχουν όλοι άποψη, αρχίζεις και σκέφτεσαι «αν κάνω αυτό, τι θα πουν;'» Εκτός των άλλων, υπάρχει και αυτό το πρόβλημα. Κάποιες φορές αυτό δεν λειτουργεί μόνο ανασταλτικά, μπορεί να έχει και τα καλά του. Επίσης, έχουν και μικρή μνήμη, δηλαδή τώρα μπορεί να σε αποθεώνουν, μετά να σε γειώσουν και μετά πάλι να σε αποθεώσουν. Είναι τόσο απότομη η αντίδραση σε μια πράξη σου που λες «θα με φάνε» και μετά περνάει και είναι σαν να μη συμβαίνει τίποτα» και δεν μπορώ παρά να μην συμφωνήσω.

DSCF9001

Τα γράφω όλα αυτά επειδή ο νέος τους δίσκος μου αρέσει αρκετά. Είναι ένα δυνατό άλμπουμ και μεγάλη έκπληξη επειδή σύμφωνα με τα όσα μου είχαν πει, περίμενα τα χειρότερα! Εντάξει, όχι ακριβώς.

Οι Rita Mosss δεν κάνουν εύκολη μουσική για τις μάζες. Κάνουν πολύ φασαρία όταν παίζουν αλλά σκεπτόμενη φασαρία. Δεν υπάρχει αυτή τη συγκρότημα συγκρότημα στην Αθήνα που είναι τόσο συγχρονισμένο πάνω στην σκηνή. Λες και επικοινωνούν τηλεπαθητικά μεταξύ τους. Και στο νέο τους δίσκο πετυχαίνουν να αποδώσουν όλη την ενέργεια που βγαίνει μέσα από τις ζωντανές τους εμφανίσεις.

Η μουσική τους εκφράζει την απόγνωση και είναι ένας τρόπος δημιουργικός ξεσπάσματος από τις καθημερινές υποχρεώσεις της μπάντας. Όσο ακούω το άλμπουμ πιστεύω ότι έχει φτιάχνει με πολύ οργή και θυμό που όμως μετατρέπεται σε δημιουργία. Και απόγνωση που εκφράζεται μέσα από τις κραυγές. Αν πάρει κανείς για παράδειγμα το κομμάτι ‘Middle Class Family in Crisis Era’ που για κάποιο ανεξήγητο λόγο ο τίτλος μου  θυμίζει τις ταινίες του Λάνθιμου αν ο Λάνθιμος έπαιζε ποτέ μουσική σε πανκ συγκρότημα ή το ‘Νο Lullaby for a non rich infant’ και ο νοών νοείτο με τον τίτλο.

Αλλά υπάρχει μέσα και πολύ χιούμορ και αρκετή ειρωνεία ταυτόχρονα. Στοιχεία που είναι έκδηλα από τα εξώφυλλα των δίσκων τους. Στο πρώτο άλμπουμ το εξώφυλλο ήταν μια κακότεχνη και απλή in-your-face ενός ανδρικού μορίου – για να μην το πω αλλιώς, στο δεύτερο πάλι είναι ένα κακότεχνο σκίτσο μιας γυμνής γυναίκας.

Δεν μπορώ να μην σταθώ στους ξεκαρδιστικούς τίτλους των κομματιών όπως το ‘Ι wanna be your cat’ [από το I wanna be your dog των Stooges] ή το ‘Pornonoise’. Τους στίχους των κομματιών δεν μπορώ να τους απτοκρυπτογραφήσω στην πλειοψηφία τους. Πιάνω σκόρπιες λέξεις από εδώ και από εκεί. Θα είχε ενδιαφέρον όμως. Έχω την αίσθηση ότι είναι σουρεαλιστικοί αν κρίνω από όσα πιάνω από το Love Poem “Let your madness be your pork”, και μετά τραγουδάνε κάτι ακατανόητα για γατάκια και σπέρμα πριν κλείσει το κομμάτι με ένα κάρο ουρλιαχτά. Γενικά το semen η αγγλική λέξη για το σπέρμα ακούγεται αρκετά συχνά σε όλο το άλμπουμ. Λες και έχουν εμμονή. Όπως και με τα γατάκια. Δεν θέλω καν να σκεφτώ τι υπονοούν πάντως ή ακόμα τι ξεστομίζει ο τραγουδιστής ανά  στιγμές.

 

Έχουν ένα κομμάτι για το Πάσχα ‘Spring is Coming/ Christ Resurrected. Το πιο πανκ του δίσκου. Το highlight όμως είναι αδιαμφισβήτητα το κομμάτι που τον κλείνει. Εκεί αφήνουν  για λίγο το πανκ και το μέταλ στην άκρη. Το ‘Atemasimag emphalarax’ ανάποδα για το gamiseta xaralampe είναι αφιερωμένο στον κιθαρίστα τους που συνήθως συμμετέχει τα τελευταία 10 λεπτά στις συναυλίες του γκρουπ με σκοπό να τα «διαλύσουν» όλα με την καλή έννοια. Ένα 12λεπτο ψυχεδελικό freak-out με την κιθάρα να έχει τον πρώτο λόγο που πιάνει ακριβώς την ένταση που βγάζουν πάνω στην σκηνή.  Στην πλειοψηφία τους, τα τραγούδια τους είναι punk metal ή metal punk. Παντρεύουν αυτά τα δύο με μεγάλη επιτυχία. Είναι δηλαδή ένα είδος από μόνα τους και επίσης αυτό τους κάνει να μην ανήκουν πουθενά. Που είναι κάπως περιοριστικό για αυτό που παίζουν και το κοινό που προσελκύουν και κάτι που το ξέρουν και οι ίδιοι.

Στην ίδια συνέντευξη στην LIFO έλεγαν: «Όταν παίζεις έναν σκληρό ήχο που δεν είναι metal –γιατί το metal έχει κοινό–, αναγκαστικά έχεις πολύ μικρό κοινό και δεν απευθύνεσαι σε όλους. Το πανκ προέρχεται από την αστική τάξη, γι’ αυτό και έχει μια πιο καλλιτεχνική υπόσταση, ενώ οι οπαδοί του metal είναι μια «αδελφότητα». Το metal προέρχεται από λαϊκά στρώματα, γι’ αυτό κιόλας δημιουργούνται ομάδες, θεωρείται διασκέδαση. Το κοινό της πιο «ψαγμένης» μουσικής είναι αδηφάγο, δηλαδή θέλει πάντα κάτι καινούργιο και μετά από λίγο το απορρίπτει και ψάχνει για κάτι άλλο. Πάλι καινούργιο.»

«This album is good, listen» γράφουν στο bandcamp και ισχύει.  Είναι πολύ κρίμα που δεν βρήκαν τελικά εταιρεία – ούτε καν ανεξάρτητη- να κυκλοφορήσει το Rita Mosss, αλλά στην τελική, αυτές χάνουν.

Οι Rita Mosss θα εμφανιστούν μαζί με τους Monovine, The Steams και Nerrves στο An Club [Σολωμού 13-15, Εξάρχεια] Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου με είσοδο 6 ευρώ.

Κείμενο: Μαρία Παππά